Młodość jest straszna; to scena, gdzie na wysokich koturnach i w najrozmaitszych kostiumach poruszają się dzieci ( ponoć niewinne ) i recytują wyuczone kwestie, które rozumieją tylko w połowie, ale którym są fantastycznie oddane. I historia jest straszna, ponieważ tak często staje się placem zabaw dla młodocianych, dla malutkiego Nerona, młodziutkiego Napoleona, dla sfanatyzowanych tłumów dzieci, u których podpatrzone gdzieś namiętności i prymitywne role, zmieniają się naraz w rzeczywistość katastrofalnie rzeczywistą.

...zmusił się, by wrócić do budynku: podjął tę samą decyzję, z którą walczył średnio dwa razy w tygodniu. Całe to złamane serce, złość, lęk, że już nigdy nie będzie inaczej - wszystko było tego warte. Tutaj mógł przynajmniej patrzeć jej w oczy i cieszyć się jej uśmiechami - nawet wówczas, gdy uśmiecha się do kogoś innego. Każdy dzień warty był bólu, jaki odczuwał.

...zmusił się, by wrócić do budynku: podjął tę samą decyzję, z którą walczył średnio dwa razy w tygodniu. Całe to złamane serce, złość, lęk, że już nigdy nie będzie inaczej - wszystko było tego warte. Tutaj mógł przynajmniej patrzeć jej w oczy i cieszyć się jej uśmiechami - nawet wówczas, gdy uśmiecha się do kogoś innego. Każdy dzień warty był bólu, jaki odczuwał.

-Nieprawda. Napełniam nimi miskę i udaję, że jem, żebyś mogła mi ją zabrać, kiedy wejdziesz.

-Nieprawda. Napełniam nimi miskę i udaję, że jem, żebyś mogła mi ją zabrać, kiedy wejdziesz.

Dopóki ten sekret będzie między nami, nie uda mi się całkowicie jej przebaczyć. Wiedziałem też, że bez Emmy będę miał za mało powietrza, żeby żyć.

Dopóki ten sekret będzie między nami, nie uda mi się całkowicie jej przebaczyć. Wiedziałem też, że bez Emmy będę miał za mało powietrza, żeby żyć.

Widziałem rozstrzelanych, co patrzyli śmiele
W rurę broni, nie chcieli na oczy zasłony;
A jak padli na ziemię, widziałem w ich ciele
Strach, co za życia wstydem i pychą więziony,
Wyszedł z trupa jak owad i pełzał wokoło:
Gorszy strach niż ten, który tchórza w bitwie nęka.
Taki strach, że dość spojrzeć na zamarłe czoło,
Aby widzieć, że dusza dąsa się i lęka,
Gardzi bólem i cierpi, i wieczna jej męka.
A więc, mój Panie, myślę, że twarz umarłego
Jest jak patent wojskowy do świata przyszłego,
I poznasz zaraz, jak on tam będzie przyjęty,
W jakiej randze i stopniu: święty czy przeklęty.

Widziałem rozstrzelanych, co patrzyli śmiele
W rurę broni, nie chcieli na oczy zasłony;
A jak padli na ziemię, widziałem w ich ciele
Strach, co za życia wstydem i pychą więziony,
Wyszedł z trupa jak owad i pełzał wokoło:
Gorszy strach niż ten, który tchórza w bitwie nęka.
Taki strach, że dość spojrzeć na zamarłe czoło,
Aby widzieć, że d...

W życiu tak to już jest, że musimy się mierzyć z trudnymi sprawami, doświadczenia mają nas rozwijać, sprawiać, że jesteśmy bardziej wyrozumiali, wrażliwi, no i że po prostu więcej wiemy. To już jest wpisane w naturę człowieka.

W życiu tak to już jest, że musimy się mierzyć z trudnymi sprawami, doświadczenia mają nas rozwijać, sprawiać, że jesteśmy bardziej wyrozumiali, wrażliwi, no i że po prostu więcej wiemy. To już jest wpisane w naturę człowieka.

Przyjaźń nie jest po to, by ludzie mówili sobie tylko miłe rzeczy. Przyjaźń jest po to, by ludzie mówili sobie to, co pomoże im być lepszymi ludźmi. To, co pomoże im postępować właściwie.

Przyjaźń nie jest po to, by ludzie mówili sobie tylko miłe rzeczy. Przyjaźń jest po to, by ludzie mówili sobie to, co pomoże im być lepszymi ludźmi. To, co pomoże im postępować właściwie.

Szczęściu i pieniądzom nie trzeba przeszkadzać.

Szczęściu i pieniądzom nie trzeba przeszkadzać.

Według mnie trzeba pracować, żeby żyć, a nie żyć po to, żeby pracować. Zarabiać dość, żeby starczyło na własne przyjemności.

Według mnie trzeba pracować, żeby żyć, a nie żyć po to, żeby pracować. Zarabiać dość, żeby starczyło na własne przyjemności.

To nieprawda, że pieniądze szczęścia nie dają. Są zmaterializowaną wolnością.

To nieprawda, że pieniądze szczęścia nie dają. Są zmaterializowaną wolnością.