Dimka zwlókł się z barłogu, przyodział czystą koszulę (w której koniecznie chciał być pochowany) i powłócząc drewnianą protezą, prowadził mnie pod rękę na wartownię. "Synok - powtarzał trzęsącymi się wargami - synok sczastliwoj żyzni. Nam uże gibiel, my uże bywszyje ludi, no ty jeszczo molodoj, synok, tiebie swoboda połagajetsia". [...] Dante nie wiedział, że nie ma na świecie cierpienia większego, niż doznawać szczęścia na oczach nieszczęśliwych, jeść w obecności głodnych. Ucałowałem ich w milczeniu.

My się nie kochamy. Kochamy wyobrażenie, jakie mamy o sobie nawzajem. Bardzo niewielu ludzi to rozumie albo jest w stanie się nad tym zastanowić. Ślepo wierzą w swoją moc tworzenia. W ostatecznym rozrachunku wszelka miłość jest miłością własną.

My się nie kochamy. Kochamy wyobrażenie, jakie mamy o sobie nawzajem. Bardzo niewielu ludzi to rozumie albo jest w stanie się nad tym zastanowić. Ślepo wierzą w swoją moc tworzenia. W ostatecznym rozrachunku wszelka miłość jest miłością własną.

(...) Każdy normalny człowiek potrzebuję kogoś. Potrzebujemy być blisko. Skóra potrzebuje skóry.

(...) Każdy normalny człowiek potrzebuję kogoś. Potrzebujemy być blisko. Skóra potrzebuje skóry.

Przez całą drogę jakby otaczała ich moskitiera,jaka chroni dobre pary przed ukąszeniami świata.Gdyby była pewna,że on także czuje taką moskitierę ,może przyszłaby do jego pokoju i kochała go tej nocy.

Przez całą drogę jakby otaczała ich moskitiera,jaka chroni dobre pary przed ukąszeniami świata.Gdyby była pewna,że on także czuje taką moskitierę ,może przyszłaby do jego pokoju i kochała go tej nocy.

Czy człowiek może być siłą destrukcyjną, a zarazem ożywczą istotą, która podtrzymuje ten świat w mechanizmach normalności? Już wiele razy myślałem o sensie ludzkiej egzystencji. Chcesz uciec stąd, nagle zniknąć, ale nie ma takiej opcji, życie nie jest snem, w którym wszystko może się zdarzyć, w którym to Ty masz władzę nad imaginacją i pragnieniami, w którym możesz wycofać się w chwili największego zwątpienia... czy można w ogóle przerwać sen? Przecież w świecie iluzji wydaje nam się, że to właśnie jest jawa, w przeciwnym wypadku jaki byłby sens snu?..

Czy człowiek może być siłą destrukcyjną, a zarazem ożywczą istotą, która podtrzymuje ten świat w mechanizmach normalności? Już wiele razy myślałem o sensie ludzkiej egzystencji. Chcesz uciec stąd, nagle zniknąć, ale nie ma takiej opcji, życie nie jest snem, w którym wszystko może się zdarzyć, w którym to Ty masz władzę nad imaginacją i pragnieniami, w którym możesz wycofać się ...

Jest rzeczą dowiedzioną i wykazaną w wielu opowieściach, że dusza zdolna do najlepszych uczynków jest także zdolna do najgorszych przestępstw. Czy można znaleźć większego ateistę od staczającego się w rynsztok kapłana? Czy jest niewiasta bardziej namiętna i nienasycona od niedawnej dziewicy? A może to jednak tylko sprawa pozorów.

Jest rzeczą dowiedzioną i wykazaną w wielu opowieściach, że dusza zdolna do najlepszych uczynków jest także zdolna do najgorszych przestępstw. Czy można znaleźć większego ateistę od staczającego się w rynsztok kapłana? Czy jest niewiasta bardziej namiętna i nienasycona od niedawnej dziewicy? A może to jednak tylko sprawa pozorów.

Od dziecka i wariata człowiek zawsze dowie się prawdy.

Od dziecka i wariata człowiek zawsze dowie się prawdy.

...bogacze nigdy nie marnują nawet grosza - tylko biedni są do tego zdolni.

...bogacze nigdy nie marnują nawet grosza - tylko biedni są do tego zdolni.

Spektakl jest ideologią par excellence, ukazuje bowiem istotę każdego systemu ideologicznego: zubożenie, zniewolenie i zaprzeczenie rzeczywistego życia. Spektakl jest materialnym „wyrazem oddzielenia i oddalenia się człowieka od człowieka”. Skupiona w nim „nowa potęga zwodzenia” opiera się na produkcji powodującej, że „wraz z masą przedmiotów rośnie nowe królestwo obcych bytów, którym podporządkowany jest człowiek”. Oto ostateczne stadium ekspansji, która potrzebę obróciła przeciw życiu. „ Potrzeba pieniądza jest więc prawdziwą i jedyna potrzebą, jaką wytwarza ekonomia polityczna”. Hegel scharakteryzował pieniądz jako „poruszające się w sobie samym życie tego, co martwe”. Spektakl dostosował do tego opisu całe życie społeczne.

Spektakl jest ideologią par excellence, ukazuje bowiem istotę każdego systemu ideologicznego: zubożenie, zniewolenie i zaprzeczenie rzeczywistego życia. Spektakl jest materialnym „wyrazem oddzielenia i oddalenia się człowieka od człowieka”. Skupiona w nim „nowa potęga zwodzenia” opiera się na produkcji powodującej, że „wraz z masą przedmiotów rośnie nowe królestwo obcych bytów,...

Jutro zarobimy kupę szmalu, a dzisiaj nie ma co się martwić."

Jutro zarobimy kupę szmalu, a dzisiaj nie ma co się martwić."