Prawdziwa obecność osoby (…), pociąga za sobą poszukiwanie sprawiedliwości i możliwość winy, ponieważ oznacza ona, że żyjemy pod okiem innych i jesteśmy przez nich osądzani. A kiedy szukamy ucieczki w intymność, jak wtedy gdy patrzymy w oczy, które patrzą w nasze oczy, stajemy wobec osobliwej bariery moralnej. Eros to nie miejsce zwykłego bezpieczeństwa, kecz sanktuarium, teren zagrożony skażeniem i chroniony przez tabu. Pokusą jest wejść do tego miejsca w duchu obrazoburstwa, niszcząc albo zasłaniając twarz. Jest to, (…), znana ścieżka bezczeszczenia, która nie daje mi spokoju ani miłości. Miłość jest bowiem relacją podmiotów, a kiedy ludzie stają się dla siebie przedmiotami, miłość słabnie i umiera. Rezultatem zbezczeszczenia tego, co erotyczne, nie jest nienawiść, ale coraz bardziej szerząca się nieczułość.

Prawdziwa miłość - to rozmowa, która trwa całe życie.

Prawdziwa miłość - to rozmowa, która trwa całe życie.

Związki to sznury. Miłość to pętla.

Związki to sznury. Miłość to pętla.

Bratnia dusza to ktoś, kto rozumie Cię lepiej niż ktokolwiek inny, kocha Cię bardziej niż ktokolwiek inny, będzie przy Tobie zawsze, bez względu na wszystko.

Bratnia dusza to ktoś, kto rozumie Cię lepiej niż ktokolwiek inny, kocha Cię bardziej niż ktokolwiek inny, będzie przy Tobie zawsze, bez względu na wszystko.

Nie wiem, jak jest teraz, ale w niedawno minionych czasach byli tacy dżentelmeni, którym możność wychłostania ofiary dostarczała czegoś, co przywodzi na pamięć markiza de Sade i panią de Brinvilliers. Sądzę, że to doznanie ma w sobie coś, wskutek czego serce tych dżentelmenów zamiera słodko, a zarazem boleśnie. Są ludzie, którzy jak tygrysy łakną krwi. Kto raz zakosztował tej władzy, tego bezgranicznego panowania nad ciałem, krwią i duchem takiego samego jak on człowieka, podobnie stworzonego, brata w Chrystusie, kto zakosztował tej władzy, kto miał całkowitą możność poniżyć największym poniżeniem inną istotę, stworzoną na obraz i podobieństwo Boże, ten już jakoś nieuchronnie przestaje władać nad swoimi doznaniami. Tyrania to nałóg, potrafi się rozwijać i wreszcie rozwija się w chorobę. Twierdzę, że najlepszy człowiek może wskutek przyzwyczajenia zordynarnieć i stępieć do stanu dzikiej bestii. Krew i władza odurza: rozwija się grubiaństwo, wyuzdanie; dla umysłu i uczucia stają się dostępne, a w końcu słodkie, najbardziej nienormalne zjawiska. Człowiek i obywatel ginie w tyranie na zawsze, powrót zaś do godności ludzkiej, do skruchy, do odrodzenia jest już dla niego prawie niemożliwy. Dodajmy, że przykład, możność takiej samowoli działa zaraźliwie na całe społeczeństwo: władza tak jest ponętna. Społeczeństwo, które obojętnie patrzy na takie zjawisko, jest już zarażone w samej swej istocie.

Nie wiem, jak jest teraz, ale w niedawno minionych czasach byli tacy dżentelmeni, którym możność wychłostania ofiary dostarczała czegoś, co przywodzi na pamięć markiza de Sade i panią de Brinvilliers. Sądzę, że to doznanie ma w sobie coś, wskutek czego serce tych dżentelmenów zamiera słodko, a zarazem boleśnie. Są ludzie, którzy jak tygrysy łakną krwi. Kto raz zakosztował tej w...

Zachwycające w słowach jest to, co dzięki nim przeżywamy. I jakie przeżycia można nimi przekazać innym.

Zachwycające w słowach jest to, co dzięki nim przeżywamy. I jakie przeżycia można nimi przekazać innym.

Gdy jakaś władza atakuje księgi, zagrożona jest wolność i cała istota człowieka.

Gdy jakaś władza atakuje księgi, zagrożona jest wolność i cała istota człowieka.

Pieniądze szczęścia nie dają , ale pozwalają przyjemnie być nieszczęśliwym.

Pieniądze szczęścia nie dają , ale pozwalają przyjemnie być nieszczęśliwym.

Jak człowiek z ciężkim portfelem chodzi, to mu lżej.

Jak człowiek z ciężkim portfelem chodzi, to mu lżej.

Kiedy człowiek zajmuje się lichwą, zdarza się także, że sam pożycza pieniądze od innych.

Kiedy człowiek zajmuje się lichwą, zdarza się także, że sam pożycza pieniądze od innych.