Dłoń Ju­liet­te tań­czy po kla­wi­szach. Co chwi­lę zerka na nuty. Czuje, jakby ucie­ka­ła przed jakąś ga­lo­pu­ją­cą be­stią, za­wsze o krok od bycia wdep­ta­ną w zie­mię. Lu­dzie mówią, że za­tra­ca się w mu­zy­ce. To nie­praw­da, ona jest w niej ra­czej za­gu­bio­na. Mu­zy­ka cią­gnie jej dło­nie po kla­wi­szach w tym nie­ujarz­mio­nym pę­dzie dźwię­ku, który za­wsze – ZA­WSZE – stoi nad prze­pa­ścią ka­ta­stro­fy, do­pó­ki nie zde­rzy się z koń­cem i nie po­zwo­li wy­brzmieć ostat­niej nucie.

- Fioletowy miś - odparł Patch i odebrał okropnego pluszaka ze splątanym fioletowym
futerkiem. Podał mi go.
- To dla mnie? - zapytałam, kładąc rękę na piersi.
- Lubisz to, co odrzucone. W sklepie zawsze wybierasz pogniecione puszki. Zauważyłem to.

- Fioletowy miś - odparł Patch i odebrał okropnego pluszaka ze splątanym fioletowym
futerkiem. Podał mi go.
- To dla mnie? - zapytałam, kładąc rękę na piersi.
- Lubisz to, co odrzucone. W sklepie zawsze wybierasz pogniecione puszki. Zauważyłem to.

[...]miłość jest decyzją.

[...]miłość jest decyzją.

Miłość nie tkwi w miejscu jak kamień. Miłość musi być wyrabiana jak chleb, ciągle robiona na nowo, żeby była świeża.

Miłość nie tkwi w miejscu jak kamień. Miłość musi być wyrabiana jak chleb, ciągle robiona na nowo, żeby była świeża.

Dopóki go lepiej nie poznasz, uważaj każdego spotkanego człowieka za złośliwego głupca.

Dopóki go lepiej nie poznasz, uważaj każdego spotkanego człowieka za złośliwego głupca.

Gdy włącza się wyższe obwody neurologiczne, odnosi się wrażenie, że i pozostałe osoby nadają na tym samym poziomie

Gdy włącza się wyższe obwody neurologiczne, odnosi się wrażenie, że i pozostałe osoby nadają na tym samym poziomie

Miejsce wyglądało na takie, gdzie nawet wrony zawracają, bo myślą, że to koniec świata.

Miejsce wyglądało na takie, gdzie nawet wrony zawracają, bo myślą, że to koniec świata.

Czasami tak myślę, że wszystko zło jest przez pieniądze.

Czasami tak myślę, że wszystko zło jest przez pieniądze.

Każdy człowiek ma niekompletną wizję świata. Tworzymy jednak kompletną narrację, żeby uzupełnić luki.

Każdy człowiek ma niekompletną wizję świata. Tworzymy jednak kompletną narrację, żeby uzupełnić luki.

Sprzedała się – dla luksusu, pieniędzy, pozycji, oddała mu siebie. I mimo że on już nie żył,
wciąż była jego niewolnicą i mu służyła.

Sprzedała się – dla luksusu, pieniędzy, pozycji, oddała mu siebie. I mimo że on już nie żył,
wciąż była jego niewolnicą i mu służyła.