Kiedy tra­cisz ma­rze­nie, boli cię każda myśl o tym, że kie­dy­kol­wiek je mia­łeś.

Może jesteśmy po prostu przeklęte. Może to wszystko to tylko splot przypadków, które nic nie znaczą.

Lu­dzie po­trze­bu­ją ga­da­nia, by nada­wać rze­czom zna­cze­nie, a ona na­uczy­ła się dawać im to, czego po­trze­bu­ją.

– On cię zabił – szep­nę­łam. Nie chciał. To nie miało zna­cze­nia. Po­zwo­lił jej umrzeć i być za­gi­nio­ną przez te wszyst­kie lata. Ten se­kret utkwił pod jego skórą jak drza­zga i roz­wi­nę­ła się do­oko­ła niej in­fek­cja. A potem my się o nim do­wie­dzia­ły­śmy, ukłu­ły­śmy nasze opusz­ki pal­ców tym za­tru­tym ka­wał­kiem drew­na i in­fek­cja prze­do­sta­ła się rów­nież do na­szej krwi.

Szki­cow­nik jest otwar­ty na pu­stej stro­nie. Lo­re­lei twier­dzi, że na in­spi­ra­cję się nie czeka, ale się na nią po­lu­je, za­sta­wia się na nią pu­łap­kę, wabi się ją, co­kol­wiek jest ko­niecz­ne. Ale Emma ugrzę­zła, jej umysł pro­du­ku­je je­dy­nie szarą mgieł­kę.

Dłoń Ju­liet­te tań­czy po kla­wi­szach. Co chwi­lę zerka na nuty. Czuje, jakby ucie­ka­ła przed jakąś ga­lo­pu­ją­cą be­stią, za­wsze o krok od bycia wdep­ta­ną w zie­mię. Lu­dzie mówią, że za­tra­ca się w mu­zy­ce. To nie­praw­da, ona jest w niej ra­czej za­gu­bio­na. Mu­zy­ka cią­gnie jej dło­nie po kla­wi­szach w tym nie­ujarz­mio­nym pę­dzie dźwię­ku, który za­wsze – ZA­WSZE – stoi nad prze­pa­ścią ka­ta­stro­fy, do­pó­ki nie zde­rzy się z koń­cem i nie po­zwo­li wy­brzmieć ostat­niej nucie.

Nie skłamała. Pozwoliła mu kłamać za nią.

Wyzwala wreszcie wstrzymywany dreszcz, który obejmuje jej ramiona, i przyciąga kolana do klatki piersiowej. Lubi sobie wyobrażać, że składa się wpół i jeszcze raz wpół, i tak dopóty, dopóki nie stanie się maleńką dryfującą drobinką. Aż przestanie istnieć.

- Nasi rodzice nie żyją - powtarza, nie zwracając się do nikogo konkretnego.xbw To ostatnia prawdziwa rzecz, jaką powie przez długi, długi czas.

Sekretów wciąż ukrytych w murach budynku, który nie uchronnie miał się stać ich domem.