Kosmiczny spust czyli Tajemnica Iluminatów

Absolutnie cudowna powiesc filozoficzna/ezoteryczna/psychologiczna (?),w swietny sposob prowadzaca czytelnika po drodze bohatera (smiem watpic czy faktycznie autor wyniosl tyle z tej calej drogi co probuje nam wmowic, sadzac po jego zachowaniu to nie). Postac mistrza absolutnie wybitna i godna podziwu, wzruszajacy opis ksztaltujacych go traum. Az sobie odpalilem ponownie swieta gore po przeczytaniu. Polecam

Rzadko czytam belerystyke ale z racji bycia fanem Roberta Anotona Wilsona i wszystkich jego książek biograficzno-filozoficzno-ezoterycznych postanowiłem sięgnąć po jego trylogie Illuminatus, którą czesto wspomina w innych swoich pozycjach. Specjalne podziękowania dla żony która z okazji świąt zdobyła dla mnie całą trylogię, co nie jest już takie proste bo w necie na rynku wtórnym wisi dosłownie po kilka egzemplarzy.  Jak wspomniałem "oko w piramidzie" jest pierwszą częścią większej trylogii. Gdybym miał opisać ją jedynym słowem byloby to bez wątpienia: chaos. Gdybym miał dwoma napisałbym: totalny chaos. Widać od razu że autorytetem literackim autora (autorów?) był James Joyce. Ksiażka napisana jest w sposób całkowicie asynchroniczny, posiada kilku jak nie kilkunastu głównych bohaterów (w tym jeden z nich jest delfinem),dzieje się w kilkunastu różnych miejscach (w tym na Atlantydzie),opisywane wydarzenia mają miejsce na przestrzeni 1000 lat a narracja przeskakuje często z pierwszej na trzecioosobową. Na plus to, że chociaż tutaj mamy wyraźnie zarysowaną główną oś fabularną czyli starcie między mitycznymi Illuminatami, którzy dążą do przejęcia władzy nad światem a zakonem Dyskordian który ma za zadanie ich powstrzymać. Nie są to oczywiście jedyne grupy występujące w książce, tutaj jest absolutnie wszystko: wspomniani wyżej iluminaci, masoni, księża, sataniniści, anarchiści, kapitaliści, narkomani, przestępcy, protestujący studenci, poeci, płatni zabójcy i morświny. Bardzo ciekawym zabiegiem w tym całym literackim sosie jest całkowite wymieszanie autentycznych faktów historycznych (zamach na Kennedy'ego, powstanie niektorych grup, wydarzenia z USA, osoby historyczne) z totalnie odjechanymi teoriami spiskowymi wymyślonymi przez autorów. Przez całą książke nie idzie się połapać bez sprawdzania która część jest prawdziwa a która nie (w myśl zasady "wszystko jest prawdziwe, nic nie jest prawdziwe" Mimo że po pierwszych stronach spodziewałem się że będzie to niesamowita mordęga, ale książka wciąga i łyknąłem całość w 3 wieczory. Z chęcią sięgne po nastepną częśc, ktora już na mnie czeka

Tę książkę uważam za arcydzieło. Stanislav Grof, bazując na swoim ogromnym doświadczeniu jako terapety, opisuje szczegółowo różne aspekty podróży psychodelicznych. Odnosi się do zastosowania LSD w terapii, podkreślając, iż wykorzystanie psychodelików w medycynie może pomóc "przypadkom beznadziejnym" (np. osoby z depresją lekooporną). Ta książka jest potężnym źródłem wiedzy na temat działania LSD oraz możliwości i zagrożeń związanych z jego stosowaniem. Na koniec autor wspomina o psychologii transpersonalnej, która podchodzi z zupełnie innej perspektywy do psychiki człowieka niż dotychczasowe nurty. Fascynujące dzieło, nie mogłam się oderwać.

RAW nie zawiódł i tym razem. Z początku wydająca się śmieszną, potem staje się podstawą do zabaw umysłowych. Gorąco polecam otwartym umysłom/ ćwiczenia praktyczne często mają kontekst sytuacji politycznych w stanach, np. związanych z republikanami. Z pewnością łatwiejsza dla osób orientujących się w tej tematyce

Jeżeli ktoś powiedziałby, że to "książka o ćpaniu", to uważam, że byłoby to krzywdzące dla autora. Bardziej to historia ludzkości przez pryzmat substancji psychodelicznych i odurzających. Naukowe podejście połączone z lekkim piórem sprawia, że historia jest wciągająca i treściwa. Autor mocno podkreśla swoje poglądy, ale każdy ma swoje zdanie i nie musi się z nimi zgadzać. Dla mnie lektura bardzo ciekawa przez dużą ilość informacji, o których dotychczas nie wiedziałem. Myślę, że to ciekawy wstęp do tematu psychodelików. Jakkolwiek by to nie zabrzmiało, to także bodziec do odkrywania ich dobroczynnych właściwości.

Wyjaśnię tytuł. Użycie tutaj terminu kwantowa nawiązując do wniosków z eksperymentów natury fizycznej ma tutaj jedno główne zadanie. Sugeruje Tobie i właściwie... cała książka jest swobodną przygodą intelektualną (nie jest przecież podręcznikiem psychologii poznawczej i nie ma kategorii publikacji naukowej; jest jak napisałem swobodną dyskusją, bez której nie mamy do czynienia z rozwojem i zrozumieniem, a tylko odtwarzaniem wiedzy wymaganej przez małpę nad nami do odtworzenia),która pragnie zwrócić Twoją uwagę na to, że MAPA TO NIE TERYTORIUM!. ŻE MODEL TEORETYCZNY TO NIE RZECZYWISTE DOŚWIADCZENIE, ITD. W naszym doświadczeniu rzeczywistości mamy do czynienia z nieodłączną triadą obserwator - obiekt obserwowany - akt obserwacji. Nie da się tego rozdzielić. Nasze spostrzeżenia, wrażenia, rezultaty eksperymentu, itd zależą od innych czynników, przyjętego modelu itd. Te mapy, modele poznawcze stosujemy zależnie od sytuacji. W moim odczuciu zrozumienie tej książki to głównie zrozumienie, że światło jawi nam się eksperymentalnie jako X, a przyjmując inny model jako Y. To w końcu, która wykształcona małpa ma racje? Właśnie nie w tym rzecz, gdyż każdy model (oczywiście są bardziej sensowne i mniej) jest użyteczny w jakimś ograniczonym kontekście i bezużyteczny w innym. Użyto innych narzędzi, uzyskano pozornie różne rezultaty, niby siebie wykluczające. Za dużo czasu ludzie tracą na walki EGO. Szczególnie wielcy profesorowie, będący raczej odtwarzaczami niż osobami pełnymi gnozy. Także Tytuł jak najbardziej trafny, ale może drażnić małpki, które potrzebują etykiety "naukowy" do pieszczenia swojego EGO. W książce nie widzę żadnej szarlatanerii, bo żyjemy w czasach, gdy ogłasza się NAUKOWĄ PANDEMIĘ bez twardych danych na podstawie liczb uzyskanych testem metodologicznie nie dającym prawa do wyciągania wniosku o enigmatycznej chorobie, która ominęła wszelkie rygory metodologii naukowej. Książki Wilsona uczą w moim przekonaniu plastyczności i czujności umysłowej. Budują wrażliwość na dostrzeganie ułomności umysłowych, różnic percepcji, itd. Jego książki dały mi bardzo duże zrozumienie ludzkich zachować, dzięki czemu totalnie nieprzygotowany wymaganymi przez prowadzących tekstami jakoś miałem na wrocławskim SWPS'ie same 5. Z metodologii praktycznej ponadprogramową 6tkę. Także książka jak najbardziej wartościowa, ale nie ma statusu tekstu naukowego, o czym chyba niektórzy zapominają. To jak filozoficzna pogawędka przy herbacie. To nie jest pozycja dla wytresowanych wykształciuchów poszukujących 0-1 prawd, jednej prawidłowej odpowiedzi oraz drogi. Dzięki jego książkom można rozładować niemal każdą kłótnie zastanawiając się w jaki sposób np. dwie osoby operacjonalizują sobie pewne pojęcia. W jaki sposób postrzegają zagadnienie. Okazuje się często, że używając podobnych słów mówią o zupełnie czymś innym. Przykład KARA ŚMIERCI. Dla jednych morderstwo dla innych zadośćuczynienie. Jak mają się dogadać? Brak mianownika. I nad tym jako mediator się pracuje. Nad ujednoliceniem przekazu, aby najpierw dwie strony mówiły o tym samym, a nie obrzucały się gównem. Jak ktoś lubi zamiast tego szkolną tresurę przez, którą później np. środowisko lekarskie się kompromituje nie używając mózgu tylko robiąc co każą to spoko. Dla mnie takie rozważania to absolutne diamenty na drodze własnego rozwoju. Dodam jeszcze, że infantylni naukowcy wierzą, że metoda naukowa oddziela właśnie ludzki umysł oraz ułomności od tego co intersubiektywnie weryfikowalne, bezsprzecznie właściwe. Mądry człowiek korzysta z wielu map dopełniając swoje zrozumienie, a dzieci walczą na szabelki w piaskownicy o miano posiadacza jedynej "naj naj naj naukowej" mapy.... O tym jest ta książka. Osobiście czytałem ją z 6-7 razy za każdym razem łapiąc się, że nie najlepiej rozumiałem treść. Każdorazowo byłem zadowolony i dziś nie dziwi mnie to, że wykształcone osoby mogą być nieskuteczne, atakować innych, wierzyć w swoje metody pomimo żenującej skuteczności (jak choćby radio i chemio terapia)... Naprawdę to przestaje dziwić, bo rozumie się torowanie percepcji, gierki ego, tresurę itd. Bije do medycyny zachodniej bardzo ogólnikowo, bo jest świetnym przykładem wykształconego debilzmu. Myli się marketing z nauką, leczenie ze sprzedażą bezpośrednią, a na końcu redukcjonizm myli się ze wspaniałym wyspecjalizowaniem. Na końcu ważne są rezultaty, a nie walki o mapy/modele.

Bardzo ciekawa pozycja, szczególnie dla osób które interesują się działaniem psychodelików a także teoriami na temat prawdziwej istoty egzystencji. Autor szczegółowo omawia przeprowadzane przez siebie badania, przeprowadza nas przez proces realizacji swoich projektów nie tylko jako naukowiec, ale też człowiek z pełnym zestawem cech: wątpliwości, niepewności, ciekawości, poszukiwania sensu swoich badań. Jak najbardziej polecam.

Pozycja, która pozostawiła gorzko-słodki posmak. Słodkości nadał talent do operowania słowem, metaforami oraz wiedza autora z zakresu sztuki. Więcej jednak chyba w tym dziele goryczy. Doceniam chęć udokumentowania ciekawego eksperymentu i opis subiektywnych przeżyć. Za dużo jednak tam gloryfikacji substancji psychoaktywnych, jedynie z małymi wzmiankami o ich niebezpieczeństwie. Można zgodzić się z autorem, że wielu twórców wspomagało się najróżniejszymi substancjami, a wizje były przelewane na płótno czy papier. Jednak czy tak miałaby wyglądać nasza droga? Społeczeństwo somy czy mokshy, jak by pewnie preferował Aldous? Nasuwa się pytanie: czy już nie żyjemy w takim świecie? Poza ogromnym użyciem wielu substancji psychoaktywnych uznanych za nielegalne, mamy ogromny (i rosnący coraz bardziej) rynek środków psychotropowych. Czy naszym celem jest oddanie się odurzeniu, otępieniu i uzależnieniu? I czy stan odurzenia musi być wywołany przed substancje, a nie przed zdarzenia? Moim zdaniem to opis ucieczki przedstawiony na kolorowym, magnetycznym obrazku. Pierwszy rozdział wywołał sporo irytacji, ale Niebo i Piekło przyniósł rekompensatę i wartość w sprawnych i oryginalnych nawiązaniach do sztuki. "Przestrzeń wciąż tam była, ale straciła swoje nadrzędne znaczenie. Umysł zajęty był nie odległościami i miejscami a byciem i znaczeniem." "To do świata zewnętrznego budzimy się każdego poranka w naszym życiu, to miejsce, gdzie chcąc nie chcąc musimy usiłować żyć." "Dla kontrastu, jak zadziwia nas powaga Natury oraz jej cisza, kiedy stajemy z nią twarzą w twarz, nierozproszeni, przed nagim grzbietem lub wśród pustkowia pradawnych wzgórz." "Naszym celem jest odkrycie, że zawsze znajdowaliśmy się tam gdzie powinniśmy. Niestety wyjątkowo utrudniamy sobie to zadanie." 5.5 dla całości.

Początek przygody Carlosa Castanedy w świecie Czarowników, którzy są tak niezwykli i magiczni jak można sobie to wyobrazić.... Pierwsza część jest inna od pozostałych książek, jest dziełem studenta antropologii i jego kontaktu z roślinami psychoaktywnymi pod okiem Naguala.

Filozofia wieczysta to ciekawy i ważny głos w kwestii religijności. Bóg immanentny i transcendentny, jednocześnie nieodpowiadający wyobrażeniom poszczególnych religii. Ale Huxley i tak popiera te religie i ich obrzędy jako nabierające obiektywizmu poprzez psychiczne nagromadznie energii w miejscach kultu pozwalające mniej wtajemniczonym duchowo na pośredni kontakt z "Tym". "Teraz wystarczy, iż powiemy, że pogarda obrazoburcy dla sakramentów i symboli, będących rzekomo maskaradą dla głupców, jest całkowicie nieusprawiedliwiona." Segment dotyczący triady Sheldona (mesomorph, endomorph, ectomorph) jest intrygujący jednak sama teoria została już zdebunkowana naukowo. Nawet z codziennej obserwacji można zauważyć że cechy charakterologiczne i ustroju ciała nie zawsze się pokrywają, co więcej jednostki mogą zmieniać cielesny somatyp. Nie widzę mimo to przeciwskazania żeby korzystać z metody Sheldona jako pewnych zlogizowanych ram w celu zauważenia pewnych prawidłowości, tak jak ciekawie zrobił to Huxley zauważając ujścia religijności dopasowane do somatypów i prawidłowość postępu cywilizacyjnego który naciska na przejawianie somatotonii z ubytkiem dla kontemplatorów jak już w czasach autora w radiu, reklamie, kapitalizmie, wychowaniu hitlerowskim. Ciekawie jak Huxley jednocześnie podważył prawdę poszczególnych religii samą w sobie jednak zatwierdzając je jako środek; jednocześnie podważając popularny "dobroludzizm" - "Humanista o dobrych intencjach oraz kingsley'owski chrześcijanin, którzy wyobrażają sobie, że mogą być posłuszni wobec drugiego przykazania, nie poświęcając czasu na pomyślenie choćby o tym, jak najlepiej mogą kochać Boga całym sercem, duszą i umysłem sa ludźmi zaangażowanymi w niemożliwe do zrealizowania przedsięwzięcie nieustannego nalewania z naczynia nigdy nie napełnianego." Problem z bogiem Huxleya mógłby być taki, że skąd mamy wiedzieć bez tradycyjnych religii jakie ma on oceny moralne którymi mielibyśmy się kierować w życiu doczesnym? Rozumiem że bierzemy tu punkty wspólne różnych religii o współczuciu, wyrzeczeniu, miłości bóstwa i bliźniego, ascezie, celu życia jako poznaniu swojego kosmicznego rodowodu. Ale nie jest dla mnie do końca jasne jak wg autora punkty wspólne pośrednich środków mają wyznaczać moralność. A może takiego boga można wręcz zredukować do quantum mocy Nietzschego/można wola u Poe? Z kolei to prowadzi do kolejnego problemu tożsamego z wierzącymi w boga Spinozy. W bogu Spinozy cienka jest granica między ateizmem, i przyciąga on de facto wygodnych ateistów którzy z jakichś osobistych powodów nie chcą się tak określać. Dużo odniesień do buddyzmu czy innych tradycji kulturowych obcych europejczykowi (ale do katolicyzmu też są) co na plus. Książkę polecam, fajnie pogrupowane rozdziały, czasem trochę monotonnie jak w ćwiczeniu kontemplacji.

Ciekawy tybetańsko-buddyjski tekst o pośmiertnej wędrówce człowieka do wyzwolenia z kręgu samsary lub ponownych narodzin. Tytuł jest mylący, bo jak dowiadujemy się w przedmowie, bardzo dobrej, tego typu teksty choć popularne w Tybecie nie stanowią jednego zbioru pouczeń, a ich znajomość wśród Tybetańczyków jest ograniczona i wielu nigdy o nich nie słyszało. Interesujące jest też to na ile tekst czerpie z samego buddyzmu, a ile to naleciałości z pierwotnych wierzeń Tybetańczyków które idealnie odnalazły się w nowej religii. Niestety tego w przedmowie czytelnik nie uświadczy. Całość pracy dopełnia świetna przedmowa, wspomniana wcześniej, wprowadzająca czytelnika w dzieło i komentarz Junga - czysty bełkot.

Castaneda w drugiej swojej książce-jak sam nazywa reportażu odsłania nam kulisy wchodzenia w nową umiejętność szamańską "WIDZENIE". A nie jest to dla niego proste. Targają autorem silne emocje, wstrząsające przeżycia, wręcz przerażające. Na drodze WOJOWNIKA , którą obrał przechodzi przez szereg dylematów , frustracji, ostatecznie pozostaje w impasie... Książka fascynuje i przeraża, to już nie są zapisy z odmiennych stanów świadomości. Castaneda przekracza ramy świadomości, poprzez "widzenie" powoli ociera się o inną- ODRĘBNĄ RZECZYWISTOŚĆ właśnie. Polecam bardzo czyta się jednym tchem :) Sięgam po kolejną.

Świetna książka, bardzo ciekawa. Po wielu opiniach tutaj obawiałam się że język będzie zbyt naukowy, a wcale tak nie było. Owszem, przewijają się nazwy chemiczne, nazwiska itp., ale nie jest to główny sens tej książki i bardzo dużo da się z niej wyciągnąć nawet nie rozumiejąc opisywanych procesów chemicznych. Polecam serdecznie osobom zainteresowanym tematem.

Kiedy czytałam pozycję po raz pierwszy w 2004 roku, byłam pod ogromnym wrażeniem, choć nieco przytłoczona ilością przemyśleń i skomplikowanych dygresji. To, co mnie bardzo raziło, i nadal odstręcza, to antysemityzm, gdyż wolę opowiadać się za tolerancją. Ciekawe, że Niezsche przedstawia chrześcijaństwo jako religię współcierpienia, której głównym celem jest podporządkowanie i kontrola swych uległych 'owieczek'. Krytyczna ocena chrześcijaństwa jako moralności i systemu wartości, który uzyskał dominującą rolę w kulturze współczesnej i zagraża jej rozwojowi współgra z moim odczuciem. Chrześcijaństwo osiągnęło, według Nietzchego, swe podłe cele. "Chrześcijaństwo pozbawiło nas plonu kultury antycznej, a w późniejszym czasie plonu kultury islamskiej", oraz zatrzymało kulturę włoskiego renesansu. Lektura warta poznania bez względu na wyznanie lub jego brak.

Moja koleżanka poprosiła, nie inaczej stwierdziła, że powinienem napisać opinię na temat przeczytanych przeze mnie dokonań Wielkiego Aleister'a Crowley'a, a zwłaszcza "Magiji w teorii i praktyce", tak się składa, że akurat interesuje ją ta pozycja więc zacznę od niej. Co prawda nie czuję się godzien, ale spróbuję coś od siebie skrobnąć. Aby poznać dobrze doktrynę Crowley'a należy: Po pierwsze odpowiedzieć sobie czym jest Thelema? Ja nie będę się rozpisywał na ten temat, jeśli ktoś będzie chciał wyszuka sobie pełną "definicję", ograniczę się tylko do jednego ogólnego zdania. Thelema to nazwa systemu filozoficzno-magiczno-religijnego spisanego przez samego autora niniejszej publikacji. Co mówi nam to jedno zdanie zapytacie? Otóż czytając "Magiję w teorii i praktyce" musimy zdać sobie sprawę z jednej oczywistej rzeczy, Crowley spisując swoją doktrynę wykorzystuje sporo symbolizmu oraz alegorii, przez co większości osobom, które słyszały o postaci maga, bądź czytała jego barwny i ciekawy życiorys, myślących mniej więcej tak: "Ten cały Crowley musi ciekawie pisać o tym całym okultyźmie", nie przypadnie do gustu jego publikacja, a zapewne inne publikacje również. Uzna ją za stek bzdur, nudne wypociny szaleńca, sekciarza itp. Mimo iż w zamyśle Mistrza miała być to pozycja dla wszystkich, to jednak, trzeba przyznać,troszkę mu to nie wyszło. Tak jak czytamy na początku opisu z recenzji na stronie https://www.gandalf.com.pl/b/magija-w-teorii-i-praktyce/: "Magija jest dla wszystkich. Jest nauką i sztuką powodowania zmiany zgodnie ze swoją Wolą. W magiji i współczesnej nauce podstawowa koncepcja jest identyczna, u jej podstaw leży wiara implicite, ale realna i stanowcza, w ład i jednolitość przyrody". A nie wyszło ze względu na wyrobiony już styl pisarski, zresztą podejrzewam, że to też nie lada sztuka napisać prostym językiem od tak sobie o skomplikowanym systemie magicznym (Magiji),która oczywiście wchodzi w doktrynę Thelemy. Otóż jako wielbiciel talentu Aleister'a nie odmawiam mu, że pisze nudno i nieinteresująco, ale prawda, że dla wielu osób tak właśnie będzie. Po drugie nie wystarczy przeczytać jedno z dzieł Crowley'a, wszystkie one są ze sobą ściśle powiązane i jeśli chcemy studiować Thelemę, musimy przeczytać wszystko to co wyszło spod pióra autora, od a do z, na dodatek parokrotnie, raz nie wystarczy uwierzcie mi. Z czasem będzie dostrzegało się więcej istotnych przekazów w tekście niż jak zaczynaliśmy swoją przygodę z twórczością Mistrza. Po trzecie trzeba być oczytanym (chociaż trochę) i sięgać po inne książki, które ułatwią zrozumienie tak skomplikowanego systemu. Nie wystarczy zgłębiać tajników wydawnictw Aleister'a Crowley'a, trzeba też sięgać po innych autorów. Lista książek, które warto uwzględnić oczywiście jest podana w woluminie. Po czwarte nie należy też zapominać o zapoznaniu się z innymi systemami religijno-filozoficznymi takimi jak poganizm, konfucjonizm, hinduizm, buddyzm, judaizm, islam a nawet chrześcijaństwo itp. Po piąte jeśli nie znamy łaciny, czy greki może trudno będzie odczytać nam niektóre słowa, znaczenia na szczęście tłumacze prac Crowley'a zdają sobie z tego sprawę i objaśniają całe sentencje bądź poszczególne słowa w polskich wydaniach, ale też nie wszystko. Po szóste sam Crowley nie daje pełnej gotowej recepty, on tylko naucza, na podstawie swoich przeżyć i przeżyć innych. Aby w pełni zrozumieć tę ideologię myślę, że trzeba zacząć dogłębnie studiować słowa autora, a nawet oddać się praktyce, bowiem w słowach nie da się opisać tego czego się w pełni doświadczyło. Wszak język pisany, wbrew powszechnym opiniom, to bardzo ubogi język. Po siódme Mistrz celowo przekazuje tak niezrozumiale swoją wiedzę, czasem czytelnik dostrzega też różne sprzeczności, a wszystko to w celu by nieodpowiednie osoby się zniechęciły, bo po co ktoś niezdolny do głębszych refleksji, doznań i na domiar złego leniwy ma się zajmować czymś co ewidentnie nie jest dla niego. Co ciekawe "Magija w teorii i praktyce" stanowi tylko 1/4 całości z książki zatytułowanej Magick, znanej też jako Liber ABA czy Book 4. W książce tej rozdział "Magija w teorii i praktyce" nosi nr III. W Polsce wydano osobno pierwszy (Mysticism) i drugi [Magick (Elementary Theory)] rozdział z Liber ABA pod nazwą "Księga jogi i magii". Także myślę, że warto by zacząć czytać od początku, sięgając najpierw po tę pozycję. Być może kiedyś wydawnictwo LAShTAL PRESS pokusi się o pełne wydanie, póki co książka jest rozbita na dwie części, co do trzeciej części wydawnictwa i ostatniego czwartego rozdziału, też zostało co nieco wydane, chociażby "Księga Prawa", sama "Magija w teorii i praktyce" zawiera ją w dodatkach. Ja uważam, że warto sięgać po wielkie dzieło Aleister'a Crowley'a i osobiście jestem jego gorącym zwolennikiem, jak i jego nauk. Sam dopiero się uczę i jeszcze wiele wody upłynie nim zrozumiem, o ile będzie mi to dane, ale będę dążył do oświecenia póki mam siły i mój umysł jest w stanie trzeźwo myśleć. Na zakończenie powiem (napiszę) jedno zdanie. Nie zniechęcajcie się do czytania i studiowania tekstów Mistrza, nie oceniajcie od razu książki po okładce, myślcie, analizujcie, dokształcajcie się i dążcie konsekwentnie do celu, jeśli szkoda wam na to czasu to sobie odpuście i sięgnijcie po odmienną literaturę, bo być może nie jest ona dla was i zawsze ujrzycie w twórczości wielkiego maga (moim skromnym zdaniem) nic nie znaczące brednie.

Wiadomo, żadna książka o zen, nie będzie idealna, bo kto chce zrozumieć zen za pomocą rozumu i logiki niestety będzie błądził. Ale to też nie jest książka, która ma na celu nauczyć czytelnika jak zrozumieć nauki zen. Bardziej jest to wprowadzenie do zen tzn. można tam znaleźć podstawowe informacje na temat czym jest zen, jakie są szkoły, sztuka zen itp. Dzięki temu, że książka nie jest pisana przez wschodniego nauczyciela/mnicha, ale przez zachodni umysł, można łatwiej przyswoić wiedzę na temat zen. Polecam przeczytać bo warto.

Zdecydowanie najlepsza książka o zen, jaką dane mi było przeczytać. Ukazuje sedno tej religii na przykładzie praktyki, co jest najistotniejszą kwestią. Są tutaj podane przykładowe koany, relacje z dokusan (czyli spotkań z mistrzem) oraz świadectwa oświecenia. Warstwa teoretyczna jest bezustannie odnoszona do medytacji, bo przecież bez zazen zen jest tylko figlem umysłu. Niezwykle wartościowa pozycja, dzięki której w końcu pojąłem czym jest zen i sam zacząłem siedzieć ze skrzyżowanymi nogami. Na głowę bije chociażby Wprowadzenie do Buddyzmu Zen Suzukiego, które w porównaniu do tej książki, jawi mi się jak brudny kawałek węgla do krystalicznie czystego diamentu.

Oceniać autorytet autora to już strzelić sobie w kolano a jemu z liścia w twarz. Mamy nie słuchać nikogo, zanegować wszystko, przestać szukać czegoś bo już to mamy lub nigdy nie znajdziemy...i po prostu patrzeć. To wyciągnąłem z lektury tej książki, bo jest to strumień świadomości, po prostu lecący jak ptak po niebie...ziuuu.... Dużo tu mądrości, truizmów, wschodu. Czyta się nielekko, ale jest ok.

Ciężka książka w czytaniu i odbiorze. Momenty podróży i analogie naprawy silnika do życia genialne, jakby tylko z tego składała się książka to byłaby bardzo dobrą pozycją. Niestety przemyślenia autora i jego filozofie są ciężkie do przebrnięcia. Udało mi się zapisać kilka cennych cytatów, dzięki temu nie żałuję że przeczytałem tę książkę.

"Listy z Ziemi" stanowią podwaliny współcześniejszych dzieł literackich wysuwających potężne argumenty przeciwko absurdom i niebezpieczeństwom religijnym. Mark Twain w humorystyczny sposób obnaża zniekształcone indoktrynacją logiczne, racjonalne podejście osób wierzących. Prowokuje do myślenia, nie stosując ataku wprost, a poprzez komedię uśmiechem drążącą tunel ku prawdzie. Zachęca do przeformowania odpowiedzi na pytania egzystencjalne.