Hipisi mylą się jednak, wyobrażając sobie, że są buntownikami. Są oni destylatem kultury establishmentu, są ucieleśnieniem jego duszy, uosobieniem ideału pokoleń kryptodionizyjczyków, teraz wychodzącym na dzienne światło.
Wśród różnych typów tworzących dzisiejsze młode pokolenie hipisi są najbardziej potulnymi konformistami. Niezdolni do samodzielnego zrodzenia jakiejkolwiek myśli, przyjęli filozoficzne przekonania poprzedniego pokolenia jako niewzruszalny dogmat, tak jak w poprzednich pokoleniach najsłabszych spośród młodych pociągało fundamentalistyczne odczytywanie Biblii.
Hipisi zostali nauczeni przez swych rodziców i sąsiadów, przez swoje czasopisma i swoich profesorów, że wiara, instynkt i emocje górują nad rozumem, i są temu posłuszni. Nauczono ich, że troski materialne są złem, że państwo lub Pan ich utrzyma, że lilie polne nie pracują ani nie przędą, a oni posłuchali.
Nie ma ani jednej podstawowej zasady uznawanej przez establishment, której by nie podzielali; nie ma ani jednego przekonania, którego by nie zaakceptowali.
Odkrywszy, że ta filozofia nie działa, bo rzeczywiście działać nie może, hipisi nie znaleźli ani rozsądku, ani odwagi, by ją zakwestionować; znaleźli natomiast ujście dla swej bezsilnej frustracji w oskarżaniu starszych o hipokryzję, jakby była ona jedyną przeszkodą w realizacji ich ideałów. Po amputacji mózgu pozostali ślepi i bezradni w obliczu niewytłumaczalnej rzeczywistości, która nie jest posłuszna ich uczuciom, więc nie mają innego wyjścia, jak obrzucać nieprzyzwoitościami wszystko, co niweczy ich zachcianki – ludzi lub deszczowe niebo, bez różnicy, a nawet bez samego pojęcia różnicy [s. 153–154].

Nie jest naszym zadaniem zbliżyć się do siebie, tak samo jak nie zbliżają się do siebie słońce i księżyc albo morze i ląd. My dwaj, drogi przyjacielu, jesteśmy słońcem i księżycem, jesteśmy morzem i lądem. Celem naszym nie jest przeniknąć w siebie wzajemnie, ale poznać się wzajem i nauczyć się jeden w drugim widzieć i czcić to, czym on jest: przeciwieństwo i uzupełnienie drugiego.

Nie jest naszym zadaniem zbliżyć się do siebie, tak samo jak nie zbliżają się do siebie słońce i księżyc albo morze i ląd. My dwaj, drogi przyjacielu, jesteśmy słońcem i księżycem, jesteśmy morzem i lądem. Celem naszym nie jest przeniknąć w siebie wzajemnie, ale poznać się wzajem i nauczyć się jeden w drugim widzieć i czcić to, czym on jest: przeciwieństwo i uzupełnienie drugie...

Tyle, że serce nie poddawało się logice: żadne racjonalne argumenty nie mogły zwieść go z raz obranego kursu.

Tyle, że serce nie poddawało się logice: żadne racjonalne argumenty nie mogły zwieść go z raz obranego kursu.

Prawdziwa bliskość to nie jest niekończący się błogostan doświadczany we dwoje. Poznaje się ją raczej po tym, że obydwoje zawsze wobec siebie możemy być sobą - ani nie bojąc się odrzucenia przez partnera, ani nie lękając się jego emocji i oczekiwań. (Jacek Krzysztofowicz).

Prawdziwa bliskość to nie jest niekończący się błogostan doświadczany we dwoje. Poznaje się ją raczej po tym, że obydwoje zawsze wobec siebie możemy być sobą - ani nie bojąc się odrzucenia przez partnera, ani nie lękając się jego emocji i oczekiwań. (Jacek Krzysztofowicz).

... autorytet to czasami tylko patyna i niewiele trzeba, żeby na kilka minut popękała i ukazała całkiem inną i nie tak budującą postać.

... autorytet to czasami tylko patyna i niewiele trzeba, żeby na kilka minut popękała i ukazała całkiem inną i nie tak budującą postać.

Właśnie o to chodzi w życiu, o ludzi i zachody słońca. Zwłaszcza o ludzi.

Właśnie o to chodzi w życiu, o ludzi i zachody słońca. Zwłaszcza o ludzi.

- Pamiętasz, Kirito, co powiedziałeś na pikniku w lesie? Są rzeczy, które trzeba zrobić, nawet jeśli zakazuje ich prawo. Mam wrażenie, że i do mnie dotarł wreszcie sens tych słów.

- Pamiętasz, Kirito, co powiedziałeś na pikniku w lesie? Są rzeczy, które trzeba zrobić, nawet jeśli zakazuje ich prawo. Mam wrażenie, że i do mnie dotarł wreszcie sens tych słów.

Najpierw nie mamy pieniędzy na rzeczy, których pragniemy – a ostatecznie to nie ich nam brakuje, tylko czasu, by z nich skorzystać.

Najpierw nie mamy pieniędzy na rzeczy, których pragniemy – a ostatecznie to nie ich nam brakuje, tylko czasu, by z nich skorzystać.

Dochody, póki są, umożliwiają wygodne życie, ale nie zmieniają naszej rzeczywistej pozycji, czego nikt chyba nie jest bardziej świadomy niż brytyjskie klasy wyższe.

Dochody, póki są, umożliwiają wygodne życie, ale nie zmieniają naszej rzeczywistej pozycji, czego nikt chyba nie jest bardziej świadomy niż brytyjskie klasy wyższe.

Заработать деньги можно и честно, но вот заработать много денег - тут никогда не обходится без маленькой игры с собственной совестью.

[Zapracować pieniądze da się i uczciwie, ale zarobić wielkie pieniądze - tu już się nigdy nie obejdzie bez drobnej gry z własnym sumieniem.] tłum. tsantsara, s.300.

Заработать деньги можно и честно, но вот заработать много денег - тут никогда не обходится без маленькой игры с собственной совестью.

[Zapracować pieniądze da się i uczciwie, ale zarobić wielkie pieniądze - tu już się nigdy nie obejdzie bez drobnej gry z własnym sumieniem.] tłum. tsantsara, s.300.