Było w niej coś takiego, co nas fascynowało i odpychało zarazem, nie potrafiłyśmy tego nazwać, ale chyba trochę jej zazdrościłyśmy. Że potrafi się bawić na własnych zasadach. Że nie odpuszcza. Że bierze, co chce, i nie zważając na innych, idzie sobie dalej. My nie umiałyśmy w ten sposób, a może brakowało nam odwagi i to tak naprawdę nas złościło. Nie ona, lecz to, jakie my jesteśmy, jak bardzo przejmujemy się tym, co wypada, i jak mocno obchodzi nas, co powiedzą inni. I że przez to nie możemy być jakie chcemy, tylko jesteśmy takie, jakie wydaje nam się, że być powinnyśmy. A ona nie. Ona po swojemu.

W spotkaniu zachwyca mnie, że znalazłem kogoś, kto kolejnymi i zawsze udanymi, bezbłędnymi pociągnięciami domalowuje obraz mojego fantazmatu; jestem jak gracz, którego szczęście nie opuszcza, wkładając mu w dłoń fragmencik od razu uzupełniający puzzle jego pragnienia. Jest to stopniowe odkrywanie (i jakby weryfikacja) powinowactw, porozumień, bliskości, które będę mógł wiecznie (tak sobie myślę) mieć z kimś innym, stającym się właśnie teraz „moim innym”: jestem tak bardzo wychylony ku temu odkryciu (aż drżę od niego), że cała wezbrana ciekawość spotkanej osoby znaczy w sumie tyle co miłość.

W spotkaniu zachwyca mnie, że znalazłem kogoś, kto kolejnymi i zawsze udanymi, bezbłędnymi pociągnięciami domalowuje obraz mojego fantazmatu; jestem jak gracz, którego szczęście nie opuszcza, wkładając mu w dłoń fragmencik od razu uzupełniający puzzle jego pragnienia. Jest to stopniowe odkrywanie (i jakby weryfikacja) powinowactw, porozumień, bliskości, które będę mógł wiecznie...

Serce jest narządem pragnienia (jak męska płeć nabrzmiewa, opada itd.), jeśli zostaje zatrzymane i zaczarowane w polu Imaginarium. Co uczyni świat, co uczyni inny z mojego pragnienia? Oto niepokój, w którym skupiają się wszystkie poruszenia serca, wszystkie „problemy” sercowe.

Serce jest narządem pragnienia (jak męska płeć nabrzmiewa, opada itd.), jeśli zostaje zatrzymane i zaczarowane w polu Imaginarium. Co uczyni świat, co uczyni inny z mojego pragnienia? Oto niepokój, w którym skupiają się wszystkie poruszenia serca, wszystkie „problemy” sercowe.

Miłość jest jak wiosenny przybór wód........

Miłość jest jak wiosenny przybór wód........

Człowiek podleje na starość.

Człowiek podleje na starość.

Kochaj go więc jeszcze bardziej. A zwłaszcza kochaj innych, tych którzy ci zostali, i mów im to. Nie zwlekaj. To jedyna rzecz, której śmierć może nas nauczyć: że nie ma nic pilniejszego jak miłość.

Kochaj go więc jeszcze bardziej. A zwłaszcza kochaj innych, tych którzy ci zostali, i mów im to. Nie zwlekaj. To jedyna rzecz, której śmierć może nas nauczyć: że nie ma nic pilniejszego jak miłość.

Nic, co jest rzetelne i piękne między ludźmi, nie ginie.

Nic, co jest rzetelne i piękne między ludźmi, nie ginie.

Nawet jeśli wejdzie się na sam szczyt,z którego widać tylko słońce,to nigdy nie należy zapominać o swojej głupiej rodzinie;nie wolno wstydzić się biedy i nędzy,z której się wyszło.Nie wiadomo bowiem,co przyniesie przyszłość i jak potoczą się nasze losy.Z piedestału bardzo łatwo się spada,moja droga.Sama teraz widzisz,jakie to wszystko kruche i ułudne - pozycja,szczęście i pieniądze.

Nawet jeśli wejdzie się na sam szczyt,z którego widać tylko słońce,to nigdy nie należy zapominać o swojej głupiej rodzinie;nie wolno wstydzić się biedy i nędzy,z której się wyszło.Nie wiadomo bowiem,co przyniesie przyszłość i jak potoczą się nasze losy.Z piedestału bardzo łatwo się spada,moja droga.Sama teraz widzisz,jakie to wszystko kruche i ułudne - pozycja,szczęście i pieni...

Gdybym miała władzę nad światem, pieniądze nie byłyby w użyciu.

Gdybym miała władzę nad światem, pieniądze nie byłyby w użyciu.

Nawiasem mówiąc, Trout napisał książkę o drzewie dolarowym. Zamiast liści rosły na nim dwudziestodolarowe banknoty. Kwitło obligacjami pożyczki państwowej, a owocowało diamentami. Do drzewa ściągali ludzie, którzy zabijali się pod nim nawzajem, dostarczając w ten sposób doskonałego nawozu.

Nawiasem mówiąc, Trout napisał książkę o drzewie dolarowym. Zamiast liści rosły na nim dwudziestodolarowe banknoty. Kwitło obligacjami pożyczki państwowej, a owocowało diamentami. Do drzewa ściągali ludzie, którzy zabijali się pod nim nawzajem, dostarczając w ten sposób doskonałego nawozu.