Nic nie irytuje człowieka bardziej niż oglądanie cudzego szczęścia w ilości ponadprzeciętnej, a z perspektywy kolegów i koleżanek w Instytucie Badawczym Hastings Elizabeth i Calvinowi przypadła taka właśnie nieprzeciętna miara.
Jemu - bo był geniuszem, jej - bo była pięknością.
Kiedy zostali parą, ten niesprawiedliwy przydział szczęścia automatycznie wzrósł dwukrotnie, co było już niewiarygodnie niesprawiedliwe.
Najgorsze zaś, według poglądów osób postronnych było to, że nie zapracowali na swoją pomyślność - po prostu tacy się urodzili, czyli że ich niesprawiedliwy przydział szczęścia wziął się nie z harówki, a z genetycznego farta.

Istnieje granica nieszczęścia i zamętu, jakie można znieść dla miłości, tak jak istnieje granica bałaganu, jaki toleruje się w domu. Nie wiadomo z góry, gdzie ona przebiega, ale wie się, gdy się do niej dotrze.

Istnieje granica nieszczęścia i zamętu, jakie można znieść dla miłości, tak jak istnieje granica bałaganu, jaki toleruje się w domu. Nie wiadomo z góry, gdzie ona przebiega, ale wie się, gdy się do niej dotrze.

Myślę, że człowiek powinien umierać tak, jak żył; otoczony tymi, których zawsze kochał.

Myślę, że człowiek powinien umierać tak, jak żył; otoczony tymi, których zawsze kochał.

Zawsze! Cóż za okropne słowo! Kiedy je słyszę, przechodzą mnie dreszcze. Kobiety tak je kochają. Zniszczą każdy romans, dążąc do tego, by trwał wiecznie. Poza tym ono jest kompletnie pozbawione znaczenia. Jedyna różnica między kaprysem a trwającą przez całe życie namiętnością jest taka, że kaprys trwa nieco dłużej.

Zawsze! Cóż za okropne słowo! Kiedy je słyszę, przechodzą mnie dreszcze. Kobiety tak je kochają. Zniszczą każdy romans, dążąc do tego, by trwał wiecznie. Poza tym ono jest kompletnie pozbawione znaczenia. Jedyna różnica między kaprysem a trwającą przez całe życie namiętnością jest taka, że kaprys trwa nieco dłużej.

Gdy kieruje tym określona idea - nie ma niebezpieczeństwa.

Gdy kieruje tym określona idea - nie ma niebezpieczeństwa.

Ten człowiek budzi się z przekleństwem na ustach - przeklina siebie albo swoja pracę, albo życie w ogóle. Budzi się do cna znudzony i przegrany, jakby zmartwiony konstatacją, że nie umarł tej nocy.
Siadam przy oknie i pocieszam go, jak mogę. To żmudne zajęcie. Trzeba go w gruncie rzeczy błagac, by raczył wstac. Rankiem - a to oznacza dla niego dowolną porę między pierwszą a piątą po południu - rankiem więc, jak mówię, oddaje się moim zwariowanym refleksjom. Przeważnie marzy o przeszłości, o swoich dawnych ,,pizdach". Usiłuje sobie przypomniec, jakie były, co mówiły w krytycznym momencie, gdzie je rżnął itp., itd. Leżąc z grymasem i przekleństwem na ustach, porusza palcami z charakterystycznym dla siebie znudzeniem, jakby chciał sprawic wrażenie, że jego odraza jest zbyt wielka, by można ją wyrazic słowami. Na ramie łóżka wisi irygator - na wypadek niespodzianek, dla dziewic, które tropi jak policyjny pies. Nawet kiedy się już prześpi się z jedną z tych mitycznych istot, dalej będzie ją nazywał dziewicą, prawie nigdy nie wymieniając jej imienia.

Ten człowiek budzi się z przekleństwem na ustach - przeklina siebie albo swoja pracę, albo życie w ogóle. Budzi się do cna znudzony i przegrany, jakby zmartwiony konstatacją, że nie umarł tej nocy.
Siadam przy oknie i pocieszam go, jak mogę. To żmudne zajęcie. Trzeba go w gruncie rzeczy błagac, by raczył wstac. Rankiem - a to oznacza dla niego dowolną porę między pierw...

Ludzie, powiedzmy turyści, którzy fotografują podziwiane widoki, wydają mi się przyjmować postawę defensywną wobec życia. Jakby usiłowali uśmiercić rzeczywistość, zamknąć ją sobie w ten sposób - jakby tylko dwuwymiarowa przeszłość miała realny (historyczny) byt". Dodaje, że ,,pierwszym podstawowym kłamstwem fotografii" jest zdanie: ,,Fotografia nigdy nie kłamie" albo inne: ,,Obraz wart jest tyle, co tysiąc słów". Fotografia, wytwór cywilizacji materialistycznej, oddaje tylko powierzchnię rzeczy ,,usytuowanych w przestrzeni i czasie" (Whitehead)... Język natomiast ciągle odsyła do tajemnic rzeczywistości, do niewidzialnego, będąc tworem raczej relacji niż rzeczy. Aparat - czy to w ręku reportera, czy naukowca, czy detektywa - żeruje na tajemnicy, chce wszystko e k s p o n o w a ć, w y j a w i a ć... Fotografia chce w i e d z i e ć. ,,Jeśli moja hipoteza jest słuszna, ta wiedza przez dialektyczną determinację musi być niewystarczająca: nie ma końca robieniu zdjęć (...) Wszystko staje się obiektem, niesatyfakcjonującym (...) traktowanym z pogardą, [skazanym] na zapomnienie, bo już, w dreszczu podniecenia, robimy następne zdjęcie".

Ludzie, powiedzmy turyści, którzy fotografują podziwiane widoki, wydają mi się przyjmować postawę defensywną wobec życia. Jakby usiłowali uśmiercić rzeczywistość, zamknąć ją sobie w ten sposób - jakby tylko dwuwymiarowa przeszłość miała realny (historyczny) byt". Dodaje, że ,,pierwszym podstawowym kłamstwem fotografii" jest zdanie: ,,Fotografia nigdy nie kłamie" albo inne: ,,Ob...

Wszyscy uwielbiają udawać. Zwłaszcza bogaci. A zresztą łatwo jest być tym, kogo ludzie chcą: dać im coś, na co mogą się gapić, kiwać głową i uśmiechać się, mówić im, że są piękni. To trzy kroki do pieniędzy.

Wszyscy uwielbiają udawać. Zwłaszcza bogaci. A zresztą łatwo jest być tym, kogo ludzie chcą: dać im coś, na co mogą się gapić, kiwać głową i uśmiechać się, mówić im, że są piękni. To trzy kroki do pieniędzy.

...bogacze nigdy nie marnują nawet grosza - tylko biedni są do tego zdolni.

...bogacze nigdy nie marnują nawet grosza - tylko biedni są do tego zdolni.

(...) niektórzy ludzie mają dużo pieniędzy, ale nie mają serca. Inni mają serce, ale nie mają pieniędzy. A niewielu ludzi ma jedno i drugie.

(...) niektórzy ludzie mają dużo pieniędzy, ale nie mają serca. Inni mają serce, ale nie mają pieniędzy. A niewielu ludzi ma jedno i drugie.