rozterki i bolączki innych są doskonałym remedium na własne problemy.

Moja miłość do Lintona jest jak liście w lesie. Czas ją zmieni. Moja miłość do Heathcliffa jest jak wiecznotrwała ziemia pod stopami - nie przykuwa uwagi swym pięknem, ale jest niezbędna do życia. Ja i Heathcliff to jedno...

Moja miłość do Lintona jest jak liście w lesie. Czas ją zmieni. Moja miłość do Heathcliffa jest jak wiecznotrwała ziemia pod stopami - nie przykuwa uwagi swym pięknem, ale jest niezbędna do życia. Ja i Heathcliff to jedno...

Trzeba coś kochać, żeby to znienawidzić.

Trzeba coś kochać, żeby to znienawidzić.

...zmusił się, by wrócić do budynku: podjął tę samą decyzję, z którą walczył średnio dwa razy w tygodniu. Całe to złamane serce, złość, lęk, że już nigdy nie będzie inaczej - wszystko było tego warte. Tutaj mógł przynajmniej patrzeć jej w oczy i cieszyć się jej uśmiechami - nawet wówczas, gdy uśmiecha się do kogoś innego. Każdy dzień warty był bólu, jaki odczuwał.

...zmusił się, by wrócić do budynku: podjął tę samą decyzję, z którą walczył średnio dwa razy w tygodniu. Całe to złamane serce, złość, lęk, że już nigdy nie będzie inaczej - wszystko było tego warte. Tutaj mógł przynajmniej patrzeć jej w oczy i cieszyć się jej uśmiechami - nawet wówczas, gdy uśmiecha się do kogoś innego. Każdy dzień warty był bólu, jaki odczuwał.

Grzech śmiertelny zaślepia, i to do tego stopnia zaślepia, że człowiek w stanie grzechu nie rozeznaje zła, którego się dopuszcza.

Grzech śmiertelny zaślepia, i to do tego stopnia zaślepia, że człowiek w stanie grzechu nie rozeznaje zła, którego się dopuszcza.

Miasto bez teatru jest jak przyjęcie bez konwersacji.

Miasto bez teatru jest jak przyjęcie bez konwersacji.

Pogrzeby są strasznie smutne, ale przynajmniej pozwalają tym, którzy pozostali, zamknąć rozdział.

Pogrzeby są strasznie smutne, ale przynajmniej pozwalają tym, którzy pozostali, zamknąć rozdział.

Bogactwo nie uszczęśliwia, ale uzależnia; nie czyni panem, lecz marszałkiem dworu.

Bogactwo nie uszczęśliwia, ale uzależnia; nie czyni panem, lecz marszałkiem dworu.

Każdy marzy o bogactwie, ale kiedy w końcu staje się ono czymś osiągalnym, człowiek pojmuje, że tego, co najcenniejsze, nie można kupić.

Każdy marzy o bogactwie, ale kiedy w końcu staje się ono czymś osiągalnym, człowiek pojmuje, że tego, co najcenniejsze, nie można kupić.

Rany! Stary centuś zawsze bierze te prośby za bardzo do siebie. Przecież to tylko pieniądze!

Rany! Stary centuś zawsze bierze te prośby za bardzo do siebie. Przecież to tylko pieniądze!