- Nie mogę źle się czuć akurat dziś, w dzień przedstawienia!
- Pewnie, że możesz! Wszystko jest możliwe, jeśli tylko w siebie wierzysz!
- Myślę, że źle interpretujesz sytuację.

(...) Czym jest miłość? Czym jest boska miłość? Jest tęczą malującą swymi rozproszonymi barwami te przeraźliwe przestraszenie, gdzie ostatnia okropna burza wyładowała swą straszliwą furię, a tęcza to subtelna obietnica końca szaleństw i zmagań, i grozy ostatniej burzy! (...) Czym jest miłość? Jest gwiazdą wieczorną i zaranną, tymi wspaniałymi światłami, które pędząc nad purpurową przepaścią olbrzymiego firmamentu, zsyłają w swej złotej świetności obietnicę wyższych i lepszych celów, które... (...)

(...) Czym jest miłość? Czym jest boska miłość? Jest tęczą malującą swymi rozproszonymi barwami te przeraźliwe przestraszenie, gdzie ostatnia okropna burza wyładowała swą straszliwą furię, a tęcza to subtelna obietnica końca szaleństw i zmagań, i grozy ostatniej burzy! (...) Czym jest miłość? Jest gwiazdą wieczorną i zaranną, tymi wspaniałymi światłami, które pędząc nad purpuro...

Zakochanie jest mimo wszystko tylko rozjątrzeniem siebie, trudną do opanowania, natarczywie natrętną obsesją zajmującą cały czas i całą przestrzeń. Zagnieżdża się wprawdzie w mózgu, ale tak naprawdę wypełnia głównie ciało. Miłość, jeśli w ogóle, pojawia się później.Absorbuje inaczej. Nie jest tylko namiętnością obecnej chwili.

Zakochanie jest mimo wszystko tylko rozjątrzeniem siebie, trudną do opanowania, natarczywie natrętną obsesją zajmującą cały czas i całą przestrzeń. Zagnieżdża się wprawdzie w mózgu, ale tak naprawdę wypełnia głównie ciało. Miłość, jeśli w ogóle, pojawia się później.Absorbuje inaczej. Nie jest tylko namiętnością obecnej chwili.

- Co robisz? - pyta.
- Ustaliliśmy, ze będziemy przyjaciółmi.
Jest zmieszany.
- Tak.
- Nie zgadzam się.
[...] Wdech i wydech.
- Tesso - mówi. Wyczuwam w jego głosie ostrzeżenie, ale mam to gdzieś.
- Jaki jest najgorszy możliwy scenariusz?
- Będzie bolało - odpowiada.
- Już boli.
Powoli kiwa głową. I nagle zapadamy się w dziurę czasową. Wszystko nieruchomieje na tę jedną minutę, gdy przyglądamy się sobie z bliska.

- Co robisz? - pyta.
- Ustaliliśmy, ze będziemy przyjaciółmi.
Jest zmieszany.
- Tak.
- Nie zgadzam się.
[...] Wdech i wydech.
- Tesso - mówi. Wyczuwam w jego głosie ostrzeżenie, ale mam to gdzieś.
- Jaki jest najgorszy możliwy scenariusz?
- Będzie bolało - odpowiada.
- Już boli.
Powoli kiwa głową. I nagle zapadamy się ...

Człowiek swoją głębszą tożsamość ludzką łączy z przynależnością do narodu, swoją zaś pracę pojmuje także jako pomnożenie dobra wspólnego wypracowywanego przez jego rodaków, uświadamiając sobie przy tym, że na tej drodze praca ta służy pomnażaniu dorobku całej rodziny ludzkiej, wszystkich ludzi żyjących na świecie.

Człowiek swoją głębszą tożsamość ludzką łączy z przynależnością do narodu, swoją zaś pracę pojmuje także jako pomnożenie dobra wspólnego wypracowywanego przez jego rodaków, uświadamiając sobie przy tym, że na tej drodze praca ta służy pomnażaniu dorobku całej rodziny ludzkiej, wszystkich ludzi żyjących na świecie.

Samotność jest wspaniała, Cale'u, i to w dwójnasób. Po pierwsze, pozwala człowiekowi przebywać sam na sam ze sobą, po drugie, chroni go od towarzystwa innych.

Samotność jest wspaniała, Cale'u, i to w dwójnasób. Po pierwsze, pozwala człowiekowi przebywać sam na sam ze sobą, po drugie, chroni go od towarzystwa innych.

Cały świat miał słuszne powody sądzić, że celem życia europejskich chrześcijan było budowanie statków, żeglowanie do wszelkich możliwych krain, których wybrzeża nie jeżą się jeszcze mrowiem armatnich kul, zejście na ląd nieopodal ujścia jakiejś rzeki, ucałowanie ziemi, wbicie w grunt krzyża albo drzewca z flagą, przepłoszenie ewentualnych tubylców pokazową salwą z muszkietów, a następnie - skoro już tak daleko dotarli, tyle zaryzykowali i wycierpieli - dobycie z bagażu płaskiej misy i zgarnięcie na nią mułu z rzecznego dna. (...) Łatwo, rzecz jasna, zarzucić tym ludziom głupotę (nie zapuszczając się na szerokie wody takich tematów jak chciwość, arogancja, gwałtowne usposobienie et caetera) - trzeba być bowiem swego rodzaju idiotą, żeby z własnej, nieprzymuszonej woli udać się do obcego kraju, zlekceważyć jego mieszkańców wraz z ich językiem i sztuką, zignorować zamieszkujące go zwierzęta, rosnące w nim kwiaty, zioła i drzewa, i zbagatelizować tkwiące w lesie ruiny, a skupić się bez reszty na paru grudach ciężkiej substancji spoczywających pośrodku patelni.

Cały świat miał słuszne powody sądzić, że celem życia europejskich chrześcijan było budowanie statków, żeglowanie do wszelkich możliwych krain, których wybrzeża nie jeżą się jeszcze mrowiem armatnich kul, zejście na ląd nieopodal ujścia jakiejś rzeki, ucałowanie ziemi, wbicie w grunt krzyża albo drzewca z flagą, przepłoszenie ewentualnych tubylców pokazową salwą z muszkietów, a...

Nie mam pieniędzy. Jak zaczniesz i to [coś] pokochasz, to znajdziesz pieniądze na zakup (...), na tej samej zasadzie, na której bezrobotni alkoholicy znajdują każdego dnia pieniądze na wino.

Nie mam pieniędzy. Jak zaczniesz i to [coś] pokochasz, to znajdziesz pieniądze na zakup (...), na tej samej zasadzie, na której bezrobotni alkoholicy znajdują każdego dnia pieniądze na wino.

Заработать деньги можно и честно, но вот заработать много денег - тут никогда не обходится без маленькой игры с собственной совестью.

[Zapracować pieniądze da się i uczciwie, ale zarobić wielkie pieniądze - tu już się nigdy nie obejdzie bez drobnej gry z własnym sumieniem.] tłum. tsantsara, s.300.

Заработать деньги можно и честно, но вот заработать много денег - тут никогда не обходится без маленькой игры с собственной совестью.

[Zapracować pieniądze da się i uczciwie, ale zarobić wielkie pieniądze - tu już się nigdy nie obejdzie bez drobnej gry z własnym sumieniem.] tłum. tsantsara, s.300.

Najprzyjemniejszym zajęciem Islandczyków jest wydawanie pieniędzy. Szczególnie wtedy, gdy ich nie mają.

Najprzyjemniejszym zajęciem Islandczyków jest wydawanie pieniędzy. Szczególnie wtedy, gdy ich nie mają.