To nie wiedza pomaga nam w naszej podróży, ale nadzieja i wiara: nadzieja, że wędrówka będzie warta naszych kroków; wiara,że dokądś zmierzamy. I dopiero gdy dotrzemy do celu wędrówki, zrozumiemy, że każdy jej krok stawialiśmy na wodzie.

Dlaczego żądamy rzeczy niemożliwych? Dlaczego zachowujemy się w ten sposób? Dlaczego jesteśmy okrótni, skoro są na świecie lepsze rzeczy, a szczególnie miłość?

Dlaczego żądamy rzeczy niemożliwych? Dlaczego zachowujemy się w ten sposób? Dlaczego jesteśmy okrótni, skoro są na świecie lepsze rzeczy, a szczególnie miłość?

Miłść jest chorobą, z której nikt nie pragnie się wyleczyć. Ten, kogo dotknęła, nie chce wrócić do zdrowia, kto cierpi z jej powodu, nie szuka lekarza.

Miłść jest chorobą, z której nikt nie pragnie się wyleczyć. Ten, kogo dotknęła, nie chce wrócić do zdrowia, kto cierpi z jej powodu, nie szuka lekarza.

Moja miłość do ciebie to jądro, to mgławica w głębi mojego umysłu, to coś, do czego nie mam dostępu, czego nie mogę zmienić. Jakaś część ciebie wciąż we mnie żyje. Tkwisz we mnie. Jestem twoim odbiciem, ty jesteś moim, żadne z nas nie może istnieć oddzielnie.

Moja miłość do ciebie to jądro, to mgławica w głębi mojego umysłu, to coś, do czego nie mam dostępu, czego nie mogę zmienić. Jakaś część ciebie wciąż we mnie żyje. Tkwisz we mnie. Jestem twoim odbiciem, ty jesteś moim, żadne z nas nie może istnieć oddzielnie.

My, wychowani na mitologii Starego Testamentu, moglibyśmy powiedzieć, że idylla to obraz, w którym pozostało jakieś wspomnienie Raju. Życie w Raju nie przypominało biegu po prostej, który prowadzi nas w nieznane, nie było przygodą. Poruszało się w koło wśród znajomych przedmiotów. Jego monotonia nie była nudą, ale szczęściem. Dopóki człowiek żył na wsi, w przyrodzie, otoczony przez domowe zwierzęta, w objęciach pór roku i ich powtarzalności, pozostawał w nim wciąż przynajmniej odblask tej rajskiej idylli. (...) Adam w Raju pochylony nad studnią nie wiedział jeszcze, że to, co widzi w kręgu wody, jest nim. (...) Dokładniej mówiąc: człowiek nie został jeszcze wyrzucony na drogę człowieka. Nas wystrzelono tam już dawno i lecimy przez próżnię czasu biegnącego po linii prostej. Ale wciąż istnieje w nas cienka nić łącząca nas z dalekim, mglistym Rajem, w którym Adam nachyla się nad studnią i - całkiem niepodobny do Narcyza - nie przypuszcza, że blada, żółta plama, którą w niej widzi, to on sam. Tęsknota za Rajem jest tęsknotą człowieka do tego, by nie być człowiekiem.

My, wychowani na mitologii Starego Testamentu, moglibyśmy powiedzieć, że idylla to obraz, w którym pozostało jakieś wspomnienie Raju. Życie w Raju nie przypominało biegu po prostej, który prowadzi nas w nieznane, nie było przygodą. Poruszało się w koło wśród znajomych przedmiotów. Jego monotonia nie była nudą, ale szczęściem. Dopóki człowiek żył na wsi, w przyrodzie, otoczony p...

Niemożliwe jest tylko w naszej głowie

Niemożliwe jest tylko w naszej głowie

Biblia - stokroć lepiej niż wszystkie świadectwa zbrodni, choćby najstraszliwszych, popełnionych przez ludzi w XX wieku i znacznie mocniej od opisów krwawych wojen, jakie toczymy każdego dnia z naszymi bliźnimi, o czym skrupulatnie informuje nas telewizja - z nagą brutalnością pokazuje nam, jacy jesteśmy w istocie i do czego jesteśmy zdolni. A zdolni jesteśmy do wyrządzania zła.

Biblia - stokroć lepiej niż wszystkie świadectwa zbrodni, choćby najstraszliwszych, popełnionych przez ludzi w XX wieku i znacznie mocniej od opisów krwawych wojen, jakie toczymy każdego dnia z naszymi bliźnimi, o czym skrupulatnie informuje nas telewizja - z nagą brutalnością pokazuje nam, jacy jesteśmy w istocie i do czego jesteśmy zdolni. A zdolni jesteśmy do wyrządzania zła...

-A ty ciągle tylko o jednym. Kasa, kasa, kasa! Nie wstyd ci?
- Ani trochę! - Kei zerwał się na równe nogi, stukając się palcem wskazującym w pierś. -Dla twojej informacji, nie jestem jakimś pieprzonym milionerem!Dzień w dzień haruję, dając z siebie o wiele więcej niż przeciętni ludzie, więc zarabiam więcej niż oni! Nie ma nic złego w tym, że zamierzam użyć tej forsy, by, jak to mówisz, wziąć odpowiedzialność za swoje czyny! Co, może się mylę?! Więc, odpowiadając na twoje pytanie, nie, nie mam się czego wstydzić!

-A ty ciągle tylko o jednym. Kasa, kasa, kasa! Nie wstyd ci?
- Ani trochę! - Kei zerwał się na równe nogi, stukając się palcem wskazującym w pierś. -Dla twojej informacji, nie jestem jakimś pieprzonym milionerem!Dzień w dzień haruję, dając z siebie o wiele więcej niż przeciętni ludzie, więc zarabiam więcej niż oni! Nie ma nic złego w tym, że zamierzam użyć tej forsy, by, ...

człowiek nie może nauczyć się wartości pieniądza, zanim nie nauczy się go przepuszczać.

człowiek nie może nauczyć się wartości pieniądza, zanim nie nauczy się go przepuszczać.

Trzy lata później honor kosztował piątaka za bluzkę i dychę od kiecki, ale cóż, ludzie się zmieniają.

Trzy lata później honor kosztował piątaka za bluzkę i dychę od kiecki, ale cóż, ludzie się zmieniają.