Życie za każdą decyzję wystawia rachunek. Nie ma błędów, które można popełnić, nie płacąc.

Inny jest moim dobrem i moją wiedzą: tylko ja go znam, sprawiam, że istnieje w swej prawdzie. Każdy, kto mną nie jest, nie zna go. I odwrotnie, inny ustanawia mnie w prawdzie: tylko z nim czuję się „samym sobą”. Więcej wiem o sobie, niż ci wszyscy, którzy nie wiedzą o mnie tylko tego: że jestem zakochany.

Inny jest moim dobrem i moją wiedzą: tylko ja go znam, sprawiam, że istnieje w swej prawdzie. Każdy, kto mną nie jest, nie zna go. I odwrotnie, inny ustanawia mnie w prawdzie: tylko z nim czuję się „samym sobą”. Więcej wiem o sobie, niż ci wszyscy, którzy nie wiedzą o mnie tylko tego: że jestem zakochany.

Nie ma nic równie przerażającego... ani upokarzającego, jak kochanie kogoś, kto już cię nie kocha.

Nie ma nic równie przerażającego... ani upokarzającego, jak kochanie kogoś, kto już cię nie kocha.

Istnieje dla mnie „wartość najwyższa”: moja miłość. Nigdy nie mówię sobie: „po co?”. Nie jestem nihilistą. Nie stawiam sobie pytań o cel. Nigdy „dlaczego” w moim monotonnym dyskursie, poza tym jednym, zawsze tym samym: ale dlaczego mnie nie kochasz? Jak można nie kochać tego ja, które miłość czyni doskonałym (które tyle daje, tak uszczęśliwia itd.)? Pytanie, którego natarczywość trwa dłużej niż przygoda miłosna: „Och, powiedz mi, miłości mojego serca, dlaczego mnie porzuciłaś?”.

Istnieje dla mnie „wartość najwyższa”: moja miłość. Nigdy nie mówię sobie: „po co?”. Nie jestem nihilistą. Nie stawiam sobie pytań o cel. Nigdy „dlaczego” w moim monotonnym dyskursie, poza tym jednym, zawsze tym samym: ale dlaczego mnie nie kochasz? Jak można nie kochać tego ja, które miłość czyni doskonałym (które tyle daje, tak uszczęśliwia itd.)? Pytanie, którego natarczywoś...

Musielibyśmy się zaprzyjaźnić z sobą. I od razu nasuwa się się pytanie, to znaczy z kim? Każdy jest przecież czymś w rodzaju zbioru obijających się o siebie ułomków, wypalonych niczym meteory, których nic ze sobą nie łączy, pogasłych nadziei, marzeń, zetlałych pragnień, zaprzepaszczonych uczuć, kłamstw podszywających się pod prawdy, i prawd podszywających się pod kłamstwa, a wszystko to niezdolne choćby krążyć wokół wspólnej osi.

Musielibyśmy się zaprzyjaźnić z sobą. I od razu nasuwa się się pytanie, to znaczy z kim? Każdy jest przecież czymś w rodzaju zbioru obijających się o siebie ułomków, wypalonych niczym meteory, których nic ze sobą nie łączy, pogasłych nadziei, marzeń, zetlałych pragnień, zaprzepaszczonych uczuć, kłamstw podszywających się pod prawdy, i prawd podszywających się pod kłamstwa, a ws...

Należę do ludzi, których kocham.

Należę do ludzi, których kocham.

Przeznaczeń człowieka nie należy sprowadzać do jego miejsca w społeczeństwie; hierarchia władzy i bogactwa nie jest odbiciem hierarchii wartości; porażka w życiu społecznym prowadzi często do wyższych osiągnięć; tajemnicze braterstwo łączy ludzi pomimo walki wszystkich przeciwko wszystkim.

Przeznaczeń człowieka nie należy sprowadzać do jego miejsca w społeczeństwie; hierarchia władzy i bogactwa nie jest odbiciem hierarchii wartości; porażka w życiu społecznym prowadzi często do wyższych osiągnięć; tajemnicze braterstwo łączy ludzi pomimo walki wszystkich przeciwko wszystkim.

Nawet między zwierzętami nie znajdziesz tak podłych bydląt jak ludzie. W całej naturze samiec należy do tej samicy, która mu się podoba i której on się podoba. Toteż u bydląt nie ma idiotów. Ale u nas!... Jestem Żyd, więc nie wolno mi kochać chrześcijanki... On jest kupiec, więc nie ma prawa do hrabianki... A ty, który nie posiadasz pieniędzy, nie masz praw do żadnej zgoła kobiety...

Nawet między zwierzętami nie znajdziesz tak podłych bydląt jak ludzie. W całej naturze samiec należy do tej samicy, która mu się podoba i której on się podoba. Toteż u bydląt nie ma idiotów. Ale u nas!... Jestem Żyd, więc nie wolno mi kochać chrześcijanki... On jest kupiec, więc nie ma prawa do hrabianki... A ty, który nie posiadasz pieniędzy, nie masz praw do żadnej zgoła kobi...

Nie chciałam potępiać całego tego miejsca, ale nieszczęście kocha towarzystwo i rozprzestrzeniało się ono wokół jak plaga os. Uśmiechy na twarzach tych kobiet były tak plastikowe jak karty kredytowe, które miałam zamiar ukraść.

Nie chciałam potępiać całego tego miejsca, ale nieszczęście kocha towarzystwo i rozprzestrzeniało się ono wokół jak plaga os. Uśmiechy na twarzach tych kobiet były tak plastikowe jak karty kredytowe, które miałam zamiar ukraść.

Praca uszlachetnia. To nie slogan. To prawda. Bo czujesz, że możesz, że umiesz, że jesteś czegoś wart, że warto było się uczyć, że życie jest piękne, bo jak zarobiłam teraz, to mogę i potem, że jak się postaram, to wszytko będzie dobrze.

Praca uszlachetnia. To nie slogan. To prawda. Bo czujesz, że możesz, że umiesz, że jesteś czegoś wart, że warto było się uczyć, że życie jest piękne, bo jak zarobiłam teraz, to mogę i potem, że jak się postaram, to wszytko będzie dobrze.