książki nie działają! Powód, dla którego wydaje się setki poradników pomagających nam się zrealizować, rozwinąć i stać się „najlepszą wersją samych siebie”, jest taki, że nie przynoszą one żadnego szczególnego efektu.
Albo – pozostając przy metaforze uzależnienia – można stwierdzić, że podobnie jak w przypadku
narkomana, który musi zażywać coraz większą dawkę narkotyku, ponieważ jego działanie jest krótkotrwałe i szybko słabnie, także w przypadku literatury samopomocowej, nawet jeśli zaczniemy żyć ultrazdrowo, jeść w zgodzie ze swoją grupą krwi albo praktykować „uważne jedzenie”, natychmiast pojawi się coś nowego,
czego koniecznie będziemy musieli spróbować, ponieważ wyda nam się bardziej atrakcyjne. Zawsze pojawi się kolejna książka do kupienia, nowa koncepcja do sprawdzenia czy nieznany kurs do wypróbowania i w tym sensie przemysł samopomocowy odzwierciedla mentalność konsumpcyjną właściwą kulturze
przyspieszenia, gdzie produkty (także książki) obiecujące pomoc w odnalezieniu samego siebie, zamiast tego zaczynają postulować nieustanną zmianę samego siebie – ciągły i niekończący się postęp. Mamy tutaj do czynienia z jeszcze jednym wariantem tego, co wcześniej nazwałem „maszyną paradoksu”. Mówiąc ogólnie, poradniki są literaturą wyrywania do przodu, a nie zapuszczania korzeni: musimy pozostać sobą,
a jednocześnie nieustannie się zmieniać.

Tak bardzo uważam, będąc przy niej, tak bardzo staram się nie dopuścić do tego, by cała siła moich uczuć do niej wypłynęła na zewnątrz. Nie chcę jej naciskać. Nie chcę zniszczyć tego, co mamy, ale teraz mam wrażenie, jakbyśmy balansowali na szczycie góry; jeśli za mocno przechylimy się na bok, wpadniemy w coś cudownego, czego pragnąłem chyba od lat. Jednak jeśli dla niej to tylko przyjaźń, a ja uczynię fałszywy krok, spadnę w próżnię: pozostanę bez jej przyjaźni i bez jej miłości.

Tak bardzo uważam, będąc przy niej, tak bardzo staram się nie dopuścić do tego, by cała siła moich uczuć do niej wypłynęła na zewnątrz. Nie chcę jej naciskać. Nie chcę zniszczyć tego, co mamy, ale teraz mam wrażenie, jakbyśmy balansowali na szczycie góry; jeśli za mocno przechylimy się na bok, wpadniemy w coś cudownego, czego pragnąłem chyba od lat. Jednak jeśli dla niej to tyl...

Moja niewypowiedziana misja, aby pomóc mu przetrwać najboleśniejszy okres jego życia, dobiegła końca.

Moja niewypowiedziana misja, aby pomóc mu przetrwać najboleśniejszy okres jego życia, dobiegła końca.

Tylko miłosć nadaje życiu sens, bez niej jesteśmy pustymi skorupami - pomyślała. Niczego nie pragnęła tak bardzo jek przyrzec temu człowiekowi wszystko: wierność, miłość i uczciowść małżeńską.

Tylko miłosć nadaje życiu sens, bez niej jesteśmy pustymi skorupami - pomyślała. Niczego nie pragnęła tak bardzo jek przyrzec temu człowiekowi wszystko: wierność, miłość i uczciowść małżeńską.

Życie w społeczeństwie wymaga udawania, że kontrolujesz sytuację, nawet gdy jej nie kontrolujesz. Może nawet szczególnie wtedy, gdy jej nie kontrolujesz. Jeśli pozwolisz innym na poznanie prawdy, zniszczą cię, zjedzą, wyssą do kości.

Życie w społeczeństwie wymaga udawania, że kontrolujesz sytuację, nawet gdy jej nie kontrolujesz. Może nawet szczególnie wtedy, gdy jej nie kontrolujesz. Jeśli pozwolisz innym na poznanie prawdy, zniszczą cię, zjedzą, wyssą do kości.

Noc była niezwykle cicha i ciemna, nawet księżyc nie pokazał się dzisiaj nad Daenionem. Tylko wiatr jeszcze świszczał między skałami, choć z mniejszą niż zwykle zawziętością. Spojrzałem w górę na leniwie sunące po niebie chmury. Zatrzymałem wzrok na wbitych w ziemię palach. Zerknąłem na ziarna piasku, chrzęszczące pod jej stopami.
Próbowałem patrzeć wszędzie, byle nie na nią, jednak gdy znalazła się zaledwie kilka kroków od linii areny, oczy same odnalazły jej sylwetkę. Smukła, wysoka, tak idealna w ogromie nieidealnych zachowań.

Noc była niezwykle cicha i ciemna, nawet księżyc nie pokazał się dzisiaj nad Daenionem. Tylko wiatr jeszcze świszczał między skałami, choć z mniejszą niż zwykle zawziętością. Spojrzałem w górę na leniwie sunące po niebie chmury. Zatrzymałem wzrok na wbitych w ziemię palach. Zerknąłem na ziarna piasku, chrzęszczące pod jej stopami.
Próbowałem patrzeć wszędzie, byle nie na...

Jednak pamięć to nie jest prawda, pamięć to nie historia. Pamiętamy tak, jakby cały świat mieścił się w nas samych. Światłem rzuconym z przyszłości zniekształcamy cienie przeszłości. Robimy tak, bo inaczej nie umiemy. Ale świat się rozpycha, nie chce usiedzieć w jednym człowieku.

Jednak pamięć to nie jest prawda, pamięć to nie historia. Pamiętamy tak, jakby cały świat mieścił się w nas samych. Światłem rzuconym z przyszłości zniekształcamy cienie przeszłości. Robimy tak, bo inaczej nie umiemy. Ale świat się rozpycha, nie chce usiedzieć w jednym człowieku.

(…) pieniądze są zmartwieniem i dla biednych, i dla bogatych.

(…) pieniądze są zmartwieniem i dla biednych, i dla bogatych.

Nowe jest zawsze lepsze niż to, co było najlepsze jeszcze rok temu. Sposób na to, żebyśmy dobrowolnie pozwalali sobie dyktować, czego mamy chcieć, na co mamy pracować.

Nowe jest zawsze lepsze niż to, co było najlepsze jeszcze rok temu. Sposób na to, żebyśmy dobrowolnie pozwalali sobie dyktować, czego mamy chcieć, na co mamy pracować.

Najpierw nie mamy pieniędzy na rzeczy, których pragniemy – a ostatecznie to nie ich nam brakuje, tylko czasu, by z nich skorzystać.

Najpierw nie mamy pieniędzy na rzeczy, których pragniemy – a ostatecznie to nie ich nam brakuje, tylko czasu, by z nich skorzystać.