Skoro nie wiem, co mnie czeka po śmierci, skąd mogę wiedzieć, czy mój świat jest realny? Może stanowi tylko jakąś przejściową formę między istnieniem a nieistnieniem?

Młodość jest kwiatem, a miłość jego owocem... Szczęśliwy, kto go zbiera napatrzywszy się najpierw jak z wola dojrzewa (s.665).

Młodość jest kwiatem, a miłość jego owocem... Szczęśliwy, kto go zbiera napatrzywszy się najpierw jak z wola dojrzewa (s.665).

Człowiek jest pewny, że kochał, tylko wtedy, kiedy znów się zakocha.

Człowiek jest pewny, że kochał, tylko wtedy, kiedy znów się zakocha.

Jeśli miłość, jak zapewniają niektórzy, zapatrzona jest w siebie, jeśli jej obiekt tak naprawdę w ostatecznym rozrachunku nie jest ważny, ponieważ dla zakochanych liczą się głównie własne przeżycia, czy może być coś bardziej wzniosłego i słusznego dla dramaturga niż zakochać się we własnym dziele?

Jeśli miłość, jak zapewniają niektórzy, zapatrzona jest w siebie, jeśli jej obiekt tak naprawdę w ostatecznym rozrachunku nie jest ważny, ponieważ dla zakochanych liczą się głównie własne przeżycia, czy może być coś bardziej wzniosłego i słusznego dla dramaturga niż zakochać się we własnym dziele?

Ludzie przychodzą na świat z buntowniczym usposobieniem, nic na to nie poradzimy.

Ludzie przychodzą na świat z buntowniczym usposobieniem, nic na to nie poradzimy.

Polecam wam cudowną formułkę na lęk przed tym, co ludzie powiedzą, a brzmi ona: i co z tego? Nic z tego. Za każdym razem okazuje się, że nic z tego. Oni będą gadać - to pewne.[...] Chodzi o to, by własnym zaangażowaniem nie spowodować, że monolog zamieni się w dialog.

Polecam wam cudowną formułkę na lęk przed tym, co ludzie powiedzą, a brzmi ona: i co z tego? Nic z tego. Za każdym razem okazuje się, że nic z tego. Oni będą gadać - to pewne.[...] Chodzi o to, by własnym zaangażowaniem nie spowodować, że monolog zamieni się w dialog.

[Walkiria do Kriss o dziku] Ponieważ związki z ludźmi są walkiriom zakazane, Freyja zmieniła ukochanego w dzika, aby muc zatrzymać go przy sobie. Zabawne, co? [str. 6].

[Walkiria do Kriss o dziku] Ponieważ związki z ludźmi są walkiriom zakazane, Freyja zmieniła ukochanego w dzika, aby muc zatrzymać go przy sobie. Zabawne, co? [str. 6].

- Mówi się, że ludziom, którzy mają talent do pieniędzy, można wszystko zabrać, a oni za rok znów będą milionerami.

- Mówi się, że ludziom, którzy mają talent do pieniędzy, można wszystko zabrać, a oni za rok znów będą milionerami.

Boimy się wszyscy i bez wyjątku. Lęk wypełnia nasze życie jak powietrze, zagęszcza je, poruszamy się po nim, pływamy w nim, brodzimy w nim po kolana. Pracując, boimy się, że stracimy pracę. Tracąc pracę, boimy się, że nie znajdziemy następnej. Nie mając pieniędzy boimy się, że nie będziemy ich mieli już nigdy, trzymając forsę w ręku boimy się, że zaraz ktoś nam ją gwizdnie. Wchodząc w miłość, boimy się, że ją stracimy, trwając w niej boimy się, że to nie to, albo że nic w życiu już nas innego nie spotka. Nie mając miłości boimy się, że nigdy jej już nie znajdziemy. Wychowując dzieci boimy się, że coś im się stanie, że wpadną w złe towarzystwo, że to, co próbujemy im przekazać, do nich nie dociera. Boimy się wahań kursów, boimy się krachów na giełdzie, zmian klimatycznych, końca ropy, boimy się tego, że znów wygra PO, znów wygra PiS, a Michał Wiśniewski wciąż będzie nagrywał nowe piosenki. Boimy się Rusków i Unii Europejskiej. Boimy się barbarzyńskich hord narodowców i wyuzdanych hord pedałów. Boimy się tęczy, tej stojącej i tej płonącej.

Boimy się wszyscy i bez wyjątku. Lęk wypełnia nasze życie jak powietrze, zagęszcza je, poruszamy się po nim, pływamy w nim, brodzimy w nim po kolana. Pracując, boimy się, że stracimy pracę. Tracąc pracę, boimy się, że nie znajdziemy następnej. Nie mając pieniędzy boimy się, że nie będziemy ich mieli już nigdy, trzymając forsę w ręku boimy się, że zaraz ktoś nam ją gwizdnie. Wch...

Ja na przykład, jeżeli mi zginie zegarek, mogę obiecać świętemu Antoniemu dwadzieścia złotych za odnalezienie zguby, a dać tylko pięć. Święty Antoni już się oswoił z naszymi matactwami i patrzy na to przez palce.

Ja na przykład, jeżeli mi zginie zegarek, mogę obiecać świętemu Antoniemu dwadzieścia złotych za odnalezienie zguby, a dać tylko pięć. Święty Antoni już się oswoił z naszymi matactwami i patrzy na to przez palce.