Umysł, który obawia się nieznanego, tak samo jak ciało boi się pustki, nieustannie fantazjuje, aby unicestwić uczucie osamotnienia lub bezsilności.

Jakże męcząca jest wierność, która nie ma źródeł w prawdziwej namiętności.

Jakże męcząca jest wierność, która nie ma źródeł w prawdziwej namiętności.

Miłość to raczej nie chemia, to nie są małpie gaje
Kiedy uśmiechamy się przez łzy, kiedy przeklinamy się nawzajem
Ja nie mówię "kocham", pewnie sama dobrze wiesz dlaczego
Jestem prostym pytaniem, ty jesteś na nie odpowiedzią

Miłość to raczej nie chemia, to nie są małpie gaje
Kiedy uśmiechamy się przez łzy, kiedy przeklinamy się nawzajem
Ja nie mówię "kocham", pewnie sama dobrze wiesz dlaczego
Jestem prostym pytaniem, ty jesteś na nie odpowiedzią

Ukochane Słońce, twe promienie nie zdołają mnie dotknąć.
Błyszczę w ciemności jak u zarania dziejów.
Ja,twój Księżyc, leję łzy na owoc .
Kim jesteś bez mej czułości?
I cóż mogę uczynić, gdy gaśniesz? Tylko wołać cię tęsknię!

Ukochane Słońce, twe promienie nie zdołają mnie dotknąć.
Błyszczę w ciemności jak u zarania dziejów.
Ja,twój Księżyc, leję łzy na owoc .
Kim jesteś bez mej czułości?
I cóż mogę uczynić, gdy gaśniesz? Tylko wołać cię tęsknię!

Nie uczy się ludzi, jak być ludźmi, a uczy się ich wszystkiego innego.

Nie uczy się ludzi, jak być ludźmi, a uczy się ich wszystkiego innego.

We współczesnym świecie ludzie zwracają się do niewidzialnych sił i proszący je o pomoc są gatunkiem wymierającym.

We współczesnym świecie ludzie zwracają się do niewidzialnych sił i proszący je o pomoc są gatunkiem wymierającym.

(...) miasta są jak ludzie: emanują swoimi pragnieniami.

(...) miasta są jak ludzie: emanują swoimi pragnieniami.

Forsa; to był ich argument.(...)Jak można sprzedać to czym się jest? Nie rozumieli

Forsa; to był ich argument.(...)Jak można sprzedać to czym się jest? Nie rozumieli

Mimo że mój dom oraz moje życie zostały zbudowane na stertach brudnych pieniędzy, zawsze mogłam powiedzieć, że nie przyczyniłam się do ich namnożenia.
Do tego roku. Teraz miałam na rękach krew, a gdy spałam, wisiało nade mną poczucie winy.

Mimo że mój dom oraz moje życie zostały zbudowane na stertach brudnych pieniędzy, zawsze mogłam powiedzieć, że nie przyczyniłam się do ich namnożenia.
Do tego roku. Teraz miałam na rękach krew, a gdy spałam, wisiało nade mną poczucie winy.

Nie było nic banalniejszego i przewidywalnego od braku pieniędzy i szczęścia.

Nie było nic banalniejszego i przewidywalnego od braku pieniędzy i szczęścia.