Wszyscy chcemy stać się piękniejsi, poznać drugiego człowieka, przeglądać się w nim, na zawsze tylko dla niego.

Kiedy teraz przypominam sobie czas w Pastuszkach i to wszystko, co piętrzyło się tam między mną i Karolem, czuję przekorną radość, że mogłam swoją pierwszą miłość przeżyć bez esemesów, maili i Gadu- Gadu. Śmiejesz się? Dobrze, śmiej się, ale nie pozwól, żeby ktoś pisał do ciebie "koham".

Kiedy teraz przypominam sobie czas w Pastuszkach i to wszystko, co piętrzyło się tam między mną i Karolem, czuję przekorną radość, że mogłam swoją pierwszą miłość przeżyć bez esemesów, maili i Gadu- Gadu. Śmiejesz się? Dobrze, śmiej się, ale nie pozwól, żeby ktoś pisał do ciebie "koham".

- Czy jest coś gorszego niż gniew na ukochaną osobę?- zapytałem Ciernia.
- Patrzeć na śmierć kogoś, kogo się kocha - odpowiedział po chwili. - I gniew, który nie wiadomo na kogo skierować. To chyba gorsze.

- Czy jest coś gorszego niż gniew na ukochaną osobę?- zapytałem Ciernia.
- Patrzeć na śmierć kogoś, kogo się kocha - odpowiedział po chwili. - I gniew, który nie wiadomo na kogo skierować. To chyba gorsze.

(...) dobrze by było, gdyby istniała zależność między rozmiarem miłości a cechami kochanej osoby, ale tak nie jest.

(...) dobrze by było, gdyby istniała zależność między rozmiarem miłości a cechami kochanej osoby, ale tak nie jest.

Jest w człowieku coś dzikiego, nierównego, niekulturalnego, co trzeba złamać, jakiś niebezpieczny płomień, który trzeba zagasić i zadeptać. Człowiek taki, jakim go stwarza natura, jest czymś nieobliczalnym, nieprzejrzystym, niebezpiecznym. Jest on rzeką wypadającą z nieznanych gór, puszczą bezdrożną i bezładną. I tak jak puszczę trzeba przetrzebić, ujarzmić i wytyczyć jej granice, tak szkoła musi człowieka naturalnego złamać, pokonać i włożyć go w jakieś ramy. Jej zadaniem jest przekształcić go w pożytecznego członka społeczeństwa według zasad zalecanych przez zwierzchność i rozbudzić w nim te przymioty, których całkowite ukształtowanie jest ukoronowaniem starannej dyscypliny koszar.

Jest w człowieku coś dzikiego, nierównego, niekulturalnego, co trzeba złamać, jakiś niebezpieczny płomień, który trzeba zagasić i zadeptać. Człowiek taki, jakim go stwarza natura, jest czymś nieobliczalnym, nieprzejrzystym, niebezpiecznym. Jest on rzeką wypadającą z nieznanych gór, puszczą bezdrożną i bezładną. I tak jak puszczę trzeba przetrzebić, ujarzmić i wytyczyć jej grani...

I don’t trust anybody. Not anybody. And the more that I care about someone, the more sure I am they’re going to get tired of me and take off.

I don’t trust anybody. Not anybody. And the more that I care about someone, the more sure I am they’re going to get tired of me and take off.

Żyjąc w samotności, zapomina się nawet, co to znaczy opowiadać: prawdopodobieństwo znika razem z przyjaciółmi. Pozwalamy ginąć wydarzeniom; nagle wychyną jacyś ludzie coś mówią i drążą się w historiach, które znikają: ładny byłby ze mnie świadek.

Żyjąc w samotności, zapomina się nawet, co to znaczy opowiadać: prawdopodobieństwo znika razem z przyjaciółmi. Pozwalamy ginąć wydarzeniom; nagle wychyną jacyś ludzie coś mówią i drążą się w historiach, które znikają: ładny byłby ze mnie świadek.

Święta brzęczą mi nad głową jak szarańcza. Za chwilę zaczną żer,
zjadając czas, myśli, zera na koncie, sen, nerwy – co się da.

Święta brzęczą mi nad głową jak szarańcza. Za chwilę zaczną żer,
zjadając czas, myśli, zera na koncie, sen, nerwy – co się da.

Niektórzy milionerzy, którzy sami doszli do swego majątku, mogą w pewnym momencie stracić wszystkie pieniądze, to jednak nigdy nie stracą najważniejszego składnika swojego sukcesu: umysłu milionera.

Niektórzy milionerzy, którzy sami doszli do swego majątku, mogą w pewnym momencie stracić wszystkie pieniądze, to jednak nigdy nie stracą najważniejszego składnika swojego sukcesu: umysłu milionera.

Jeśli człowiek zarabia na życie pracą zawodową, może zdobyć pieniądze tylko dzięki przypadkowi.

Jeśli człowiek zarabia na życie pracą zawodową, może zdobyć pieniądze tylko dzięki przypadkowi.