Dzieci znajdują wszystko w niczym, dorośli nic we wszystkim.
Najnowsze artykuły
ArtykułyCrime Story: pierwsze takie wydarzenie autorskie w Polsce
LubimyCzytać1
ArtykułyWielkanoc z książką i nie tylko – czytelnicze oraz kreatywne pomysły na prezent
LubimyCzytać3
ArtykułyWielka Wiosenna Wyprzedaż w Matras.pl: tysiące książek nawet 80% taniej
LubimyCzytać2
ArtykułyJon Frederickson i jego książka „Kłamstwa, którymi żyjemy”, czyli o poznaniu samych siebie oczami psychoterapeuty
LubimyCzytać2
Popularne wyszukiwania
Polecamy
Giacomo Leopardi

Pisze książki: literatura piękna, biografia, autobiografia, pamiętnik, filozofia, etyka, poezja, czasopisma
Conte Giacomo Taldegardo Francesco di Sales Saverio Pietro Leopardi, znany jako Giacomo Leopardi (ur. 29 czerwca 1798 w Recanati, zm. 14 czerwca 1837 w Neapolu) – włoski filozof i poeta romantyczny, zaliczany do grona największych klasyków XIX-wiecznej literatury światowej[1]. Prekursor pesymizmu jako spójnego i całościowego systemu filozoficznego.
Cała twórczość − zarówno literacka, jak i filozoficzna − Leopardiego stanowiła wyraz skrajnej rozpaczy. Towarzyszące poecie przez całe życie poczucie głębokiego osamotnienia, przemoc w rodzinie, dotkliwy ból z powodu nieodwzajemnionej miłości, słaby stan zdrowia fizycznego, a przy tym nadwrażliwość i społeczna alienacja zaważyły bowiem na kształcie jego liryki, któraegzystencję ludzką pojmuje w kategoriach "niekończącego się cierpienia" i "bezlitosnej natury". Przez ostatnie lata życia romantyk zamieszkiwał w domu u stóp Wezuwiusza, gdzie medytował nad ostateczną zagładą człowieka[1].
Na podstawie teorii estetyczno-literackich Leopardiego powstała koncepcja tzw. "poezji leopardiańskiej".
Cała twórczość − zarówno literacka, jak i filozoficzna − Leopardiego stanowiła wyraz skrajnej rozpaczy. Towarzyszące poecie przez całe życie poczucie głębokiego osamotnienia, przemoc w rodzinie, dotkliwy ból z powodu nieodwzajemnionej miłości, słaby stan zdrowia fizycznego, a przy tym nadwrażliwość i społeczna alienacja zaważyły bowiem na kształcie jego liryki, któraegzystencję ludzką pojmuje w kategoriach "niekończącego się cierpienia" i "bezlitosnej natury". Przez ostatnie lata życia romantyk zamieszkiwał w domu u stóp Wezuwiusza, gdzie medytował nad ostateczną zagładą człowieka[1].
Na podstawie teorii estetyczno-literackich Leopardiego powstała koncepcja tzw. "poezji leopardiańskiej".
7,6/10średnia ocena książek autora
78 przeczytało książki autora
226 chce przeczytać książki autora
9fanów autora
Zostań fanem autoraSprawdź, czy Twoi znajomi też czytają książki autora - dołącz do nas
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
Obraz literatury powszechnej w streszczeniach i przykładach. Tom II. Czasy nowożytne
6,5 z 2 ocen
6 czytelników 0 opinii
1895
Popularne cytaty autora
Cytat dnia
Giacomo Leopardi, Zibaldone. Notatnik myśli
- Giacomo Leopardi , Zibaldone. Notatnik myśli
Ja już jestem - proszę mi wybaczyć tę przenośnię - wędrującym grobem, co niesie w sobie martwego człowieka z sercem niegdyś bez miary tkliwy...
Ja już jestem - proszę mi wybaczyć tę przenośnię - wędrującym grobem, co niesie w sobie martwego człowieka z sercem niegdyś bez miary tkliwym, które nic już nie odczuwa.
4 osoby to lubią - Giacomo Leopardi , Zibaldone. Notatnik myśli
Są dwie prawdy, których ludzie nie potrafią powszechnie uznać: jedna, że nic nie wiedzą, druga, że są niczym. Dodaj do nich trzecią, ściśle ...
Są dwie prawdy, których ludzie nie potrafią powszechnie uznać: jedna, że nic nie wiedzą, druga, że są niczym. Dodaj do nich trzecią, ściśle związane z tą drugą: że nie mogą niczego oczekiwać po śmierci.
4 osoby to lubią
Najnowsze opinie o książkach autora
Pieśni / Canti Giacomo Leopardi 
8,1

Mały zbiór poezji do pochwalenia.
Leopardi jawi się czytelnikowi jako pisarz paradoksalny.
Z pesymizmem przewijającym się w motywach śmierci, starzenia się, niemożności zaspokojenia potrzeb ludzkiej duszy, łączy przepiękne opisy przyrody, filozofii, mitów i religii.
Pokazuje to nie tylko niesamowitą erudycję autora, ale też wrażliwość na kwestię kondycji ludzkiej.
Szczególnie przypadły mi do gustu: Samotny drozd, Do księżyca i Do Sylvii. Dostajemy też "biografię" autora oraz krótkie posłowie.
Nie jest to najwybitniejszy zbiór poezji jaki przeczytałem, ale na pewno wart do sięgnięcia prędzej czy później aby zapoznać się z tym mało znanym w Polsce przedstawicielem romantyzmu włoskiego.
Dziełka moralne Giacomo Leopardi 
7,1

"Dziełka moralne" przynoszą portret głęboko nieszczęśliwego geniusza, wychowanego na pismach starożytnych i oddającego im hołd całą twórczością, rozczarowanego swoją współczesnością. Nieczuły na panoszące się dookoła prądy romantyczne, konsekwentnie głosi niemożność osiągnięcia szczęścia, jedynego remedium na konieczną udrękę życia upatrując w słodkich objęciach śmierci.
Krótkie utwory Leopardiego przyjmują zazwyczaj postać znanych starożytnym dialogów, pod względem ciężaru dryfujących stopniowo od Lukiana ku Platonowi. Poglądami sytuuje się Leopardi blisko pewnego znanego filozofa rozpaczy, a samymi dialogami, różniącymi się stopniem dopieszczenia i przystępności, jasno dowodzi, że swobodnie mógłby nauczać sofistyki samego Gorgiasza.
Wpływ tych krótkich tekstów na czytelnika najlepiej oddał może cytowany w posłowiu Francesco De Santcis:
"Leopardi wywołuje odczucia przeciwne tym, które zakładał. Nie wierzy w postęp, a sprawia że go pragniesz; nie wierzy w wolność, a pozwala ci ją kochać. Nazywa złudzeniami miłość, sławę, cnotę, a rozpala ci w piersiach nieustępliwą tęsknotę za nimi. I nie rozstajesz się z nim inaczej, jak tylko czując się kimś lepszym."




































