Anna Wojtacha

Kto oglądał serial „Pitbull” Patryka Vegi ten wie kim jest Miami. Dla niewtajemniczonych zdradzę, że to pies, czyli glina, dawny przykrywkowiec, a dodatkowo jeden z tych, który przyczynił się do rozbicia dawnego przestępczego układu pruszkowsko-wołomińskiego. Postać ciekawa, podobnie jak jego przeszłość. Skoro zatem wyszperałam w zasobach Legimi reportaż Anny Wojtachy „Miami”. Bez cenzury” to z radości zatarłam ręce i pomyślałam, kto jak kto, ale sam rzeczony bohater w wywiadzie z samym sobą przedstawi prawdziwą rzeczywistość tamtych czasów, kiedy trup na ulicach polskich miast ścielił się gęsto. Nie da się ukryć, że życie Jarosława Pieczonki pełne było zwrotów akcji i stanowi idealny materiał na niejeden film. No właśnie, tylko jak się widziało już film albo serial, w którym przedstawione były opowieści zawarte w książce, to czytając ten reportaż już nie ma efektu łał i zagryzania wargi z wrażenia. Jest to całkiem sprawnie przeprowadzony wywiad rzeka z wplecionymi z niego opowieściami o rzeczywistości lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, kiedy to z wywiad wojskowego Pieczonka trafia do nowo powstałego CBŚP, po to by stać się częścią zespół do walki z mafią. A że aparycję ma jaką ma to wcielenie się w rolę gangstera przychodzi mu bez większego trudu, zatem od środka rozpracowuje on przestępczy światek. I to faktycznie jest ciekawe, zwłaszcza jeśli czyta się o tym po raz pierwszy, to co jednak przemawia przeciwko temu reportażowi to dość słaby styl pisania tej książki, sprowadzający się do taniej sensacji, po to, by przyciągnąć uwagę czytelników, zamiast przedstawić rzetelny obraz tamtych lat. Dużo tu zatem megalomanii samego głównego bohatera, podszytej pozorami kreowania się na gwiazdę, z dużą nonszalancją w opowieści o tym jak faktycznie było. Poza tym trudno tu o konsekwencję prowadzenia wywodów, bo wątki często są rwane, przeskakują z jednych na drugie, co wprowadza chaos w narracji. Lepsza struktura narracyjna i większa spójność opowieści mogłyby znacznie poprawić odbiór całości. Dramatu zatem nie ma i można przeczytać, ale nie jest to reportaż z listy – muszę koniecznie przeczytać. Od z braku laku można, al. na pewno nie trzeba.