Brandon Sanderson

Ocena ta wynika z całości Archiwum Burzowego Światła, nie zaś tej pojedynczej książki. Cóż to była za epicka i długa podróż...naprawdę długa. Nie powiedziałbym, że dłużyło mi się, jednak na pewno ta seria nie będzie należała do moich ulubionych. Najpierw zacznijmy od minusów, bo ich będzie na pewno więcej; — Międzykosmiczne walki Bogów mnie przerosły. Przez wątek straciłem poczucie, jakby wydarzenia na Rosharze były ważne — całość finału straciła na swojej stawce. — Renarin? Nie wiem, miałem wrażenie, że przez pierwsze tomy był tym dziwnym dzieckiem, które okaże się kimś ważnym. Cóż. Czy uwolnienie Niestworzonego było tym ogniwem? Tego dowiemy się w drugim łuku narracyjnym. — Wątek Shallan. Niezwykle mnie irytowała przez 5 tomów, a jej wątek z Rlainem i Renarinem, uważam za totalnie zbędny - dosłownie nic nie wniósł do fabuły z wyjątkiem Niestworzonego, o którego konsekwencjach nie wiemy nic i walki z Duchokrwistymi, która mogła odbyć się równie dobrze w leśnym zagajniku. — Adolin. I tutaj jestem dość neutralny, bowiem choć naprawdę lubiłem tego chłopaka, nie podoba mi się jego nadmierny idealizm. Cholera, ten chłopak jest na krwiożerczej wojnie, a mimo to wciąż pozostaje idealnym mężczyzną (choćby bez jednej skazy!!!) — Moash? Być może przez moją nadmierną ignorancją jakoś zapomniałem co się z nim stało, lecz mam wrażenie, że został zapomniany? Brandon Sanderson zapomniał gdzieś go upchnąć w stu wątkową książkę? Może. Pewnie zostanie wyjaśnione w drugim łuku, jednak bez choćby jednej wspominki? — Jasnah Kholin i Hoid. Oboje w pierwszych tomach ABŚ byli kimś...na kogo się czekało. Tutaj? Mam wrażenie, że cała fascynacja nimi zniknęła, a postaci te wniosły zatrważająco mało do fabuły i wydarzeń rozgrywających się na Rosharze. Naprawdę liczyłem na Jasnah, a zawiodłem się po stokroć. Pewnie minusów mógłbym wymienić jeszcze więcej, jednak nie chcę, aby ta opinia zajęła kilka tysięcy słów. Teraz zalety; — Kaladin Burzą Błogosławiony i Szeth. Ich dynamika wraz z Krwią Nocy i Syl podobała mi się w książce najbardziej. I choć rola terapeuty Kaladina była niekiedy...żałosna? Tak też całość była epicka, a finał dosłownie zmiótł mnie z planszy. — Zakończenie. Rzecz jasna bez spoilerów, lecz oczekiwałem i spodziewałem się czegoś zupełnie innego. Dostaliśmy chaos, rozpierduche i wiele więcej, choć zostawienie wszystkiego drugiemu łukowi narracyjnego uważam za karygodny błąd.