Jack Fairweather

Zaletą tej książki jest to że pisał ją obcokrajowiec. Perspektywa zagraniczna jeszcze bardziej uwypukla dramat Pileckiego, ale przede wszystkim holocaustu i zupełnej bezradności ochotnika wobec decyzji tych na górze. Historii Pileckiego nie trzeba nikomu przypominać. W ostatnich latach osoba ta została przypomniana światu bo wedle pewnej opcji miał być zapomniany przez historię i świat na zawsze. Kilka lat temu czytałem książkę o młodym Pileckiem. Uwaga tam była skupiona przede wszystkim na wzrastaniu i życiu rotmistrza w II RP. Opisywana teraz publikacja przedstawia życie w Oświęcimiu. Po jakiś tam internetowych serwisach latają seriale o miłości w Auschwitz czy inne takie. Dla skontrastowania warto sięgnąć po zaproponowana pozycję. Życie w obozie opisane jest bardzo dynamicznie i z różnych perspektyw. Jednak pewne elementy są stałe. Tą niezmienną jest perspektywa szybkiego oddania ducha z byle jakiego, błahego powodu i zupełne odczłowieczenie. Był jakiś tam seks doraźne używanie siebie, ale tylko niektórzy i bardzo rzadko. W wielu publikacjach czy to literackich, psychologicznych, duchowych Auschwitz to piekło na ziemi, w którym jak robal czekasz na zdeptanie. Niektórzy w tym piekle znajdowali jeszcze jakieś zadanie, niektórzy nawet sens. Pilecki idzie do Auschwitz na ochotnika zakładać komórkę armii podziemnej, aby przeprowadzić w obozie powstanie. I oczywiście, że jego raport pelnin, oprocz funkcji wojskowych informacyjnych swoistą auto terapię, ale taka perspektywa udania się do tego miejsca jest zdumiewająca. Tutaj pojawia się to co uważam w tej książce za najważniejsze. Przegrywa na całej linii. Po czasie dochodzi do załamania i tak beznadziejnej polityki zagranicznej naszych przywódców. Ginie Sikorski, aresztują i zabijają Grotaz, a w Jałcie nas oddają Stalinowi. Game over, koniec. Ale sama misja do obozu, jakies nadzieje na bobaedowania takie tam to były złudzenia. Później po ucieczce z obozu, udziale w powstaniu i ponownym osadzeniu w obozie duch walki w Pileckim nie wygasa. Nie rozumiem tego kompletnie. Przecież nic się nie udało! Uratować ludzi z obozu, wygrać Powstania, ocalic Polski od komunistów. Jest ten wątek z bardzo głębokim zakonspirowaniem itd. Ale pominę to. No po prostu nie rozumiem. W książce co krok pojawia się wątek rodziny Pileckiego, dzieci. To wszystko rotmistrz poświęca na rzecz straceńczej walki o sprawę, która jest w zasadzie przegrana. Nie rozumiem tego, może mi ktoś zarzucić zaciśnięte horyzonty, pragmatyzm i takie patrzenie pod własne stopy. Dobrze, ale są jakieś poziomy miłości, oddania. Co z tego że uratuje świat jak oddam innym swoje dzieci? Co z tego że tata bohater jak ja sierota. Perspektywa czasu również pokazuje, że nasi żołnierze stali się ofiarami nieudolnych, krótkowzrocznych polityków. Ta wojna była i jest największą katastrofa w naszych dziejach. Postrzegam ja jako jakąś generacyjną traumę. Nie mam sentymentów do tego wszystkiego. Chociaż chylę czoła przed odwagą, heroizmem to jednak widzę tego bezsens.