Cytat dnia
Człowiek musi umieć wszystko porzucić, tylko wtedy zyskuje wolną przestrzeń na coś nowego. Musi porzucić własne lęki, wątpliwości i nawyki, ...
Najnowsze artykuły
ArtykułyWielkanocna chwila odpoczynku z literaturą – okazje na ebooki do -95% i ranking top tytułów
1
ArtykułyNie żyje Wiesław Myśliwski. Autor „Kamienia na kamieniu” i „Traktatu o łuskaniu fasoli” miał 94 lata43
ArtykułyZaczęłam od tajemnicy. Reszta przyszła sama - rozmowa z Małgorzatą Rogalą2
ArtykułyCzytamy w weekend. 27 marca 2026444
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
Mama Alama. Biała uzdrowicielka Christine Wallner 
Szalona kobieta. Tylko nie wiem jak zdefiniować jej szaleństwo, jako cechę charakteru i zaletę, czy bardziej jako przypadek dla psychiatry, tak jak podejrzewał jej lekarz, gdy podczas choroby leżała w szpitalu w związku z problemami dermatologicznymi, w którym musiano podawać jej leki uspakajające ze względu na dziwne zachowania.
Przynajmniej pierwsza część książki o tym świadczyła. Aż do wyjazdu do Afryki.
Na pewno jej skomplikowany charakter jest po części winą niezbyt udanego dzieciństwa.
Pomimo, że ukończyła medycynę, bardziej interesowały ją naturalne metody leczenia takie jak akupunktura, homeopatia, ziołolecznictwo, czy leczenie holistyczne. Odkrywała, zdobywała wiedzę i rozwijała się głównie w tym temacie, aby właśnie w ten sposób pomagać swoim pacjentom. Po wyjeździe na czarny ląd jej marzenie spełniło się.
Christine jawi mi się jako dość wyzwolona osoba, szczerze przedstawia np. swoje relacje z mężczyznami, nawet jako już 60-letnia kobieta. Trochę nieokiełznana od początku i mam wrażenie, że czasami w jej wypowiedziach (i zapewne czynach) brak hamulców.
Książka nie zrobiła jednak na mnie żadnego wrażenia, nie wzbudziła żadnych emocji. Coś mi w niej nie zagrało. Ciężko określić co.
Kocham Afrykę, ale tutaj gdzieś ona mi ginie. Christine często zastanawia się, przemyśla aniżeli dzieli się codziennością.
Nic nie zyskałam, niczego odkrywczego się nie dowiedziałam...ot, wspomnienia jakich wiele.
Mama Alama. Biała uzdrowicielka Christine Wallner
Christine Wallner napisała powieść przygodową – z legendarną górą kontynentu afrykańskiego Kilimandżaro w tle. Tytuł „Mama Alama – Biała Uzdrowicielka”sugeruje, że pisarka posiadła tajemną wiedzę od Afrykańczyków i podzieli się z nią na kartach książki. Na czym polega zatem, fenomen jej recept?
Wallner opisuje swój proces samouleczenia się i odnajdywania sensu życia w aktywności oraz pokonywaniu przeszkód. Najpierw walczy o zdrowie, bo jako dziewczyna jest śmiertelnie chora, później walczy o pozycję w wiedeńskim High Society i zdobywa ją jako prawniczka, i żona ustosunkowanego męża. Rodzi dzieci, prowadzi dom, podróżuje. Bez miłości. Stwierdza, że kariera, pozycja, rodzina to nie jest sens jej życia i rusza na misję do Afryki leczyć i cywilizować. Mając 40 lat kończy drugie studia, tym razem medyczne, romansuje, rozwodzi się, prowadzi działalność charytatywną, w wieku 60 lat zakochuje się w Mangushy, rodowitym mieszkańcu wioski z widokiem na Kilimandżaro, bo tam właśnie leczy tubylców. Śpi pod namiotem, kocha się przy ognisku, chodzi nocą po buszu i cały czas pyta o sens życia. Wszytko to opisuje błyskotliwą narracją w konwencji pamiętnikarskiej.
Książka jest w moim ulubionym formacie, 250 stron, miękkie okładki oraz dobre zakończenie. Oprócz mocnej motywacji do życia niesie ważne treści poznawcze. Panoramiczne zestawienia europejskiej stabilizacji i afrykańskiej mentalności. Tamtejsze wartości plemienne, choćby pozycję kobiet autorka porównuje z europejską emancypacją. Przedstawia swojego męża Mangushe, który w wieku 60 lat po raz pierwszy widzi europejskie miasto i dziwi się, że pod budynkami są garaże a nie gliniane klepisko. Przedstawia swoją córkę, też zakochaną w Afryce i projekt, który jest sensem ich życia.
W internecie znajdziecie sporo filmów, zobaczycie Christine na werandzie swojego życiowego sukcesu Fundacji Afryka Amini Alama z śnieżną czapą Kilimandżaro w tle. Jednak zanim obejrzycie filmy przeczytajcie opowieść spełnionej białej uzdrowicielki. Być może po lekturze, ktoś zapragnie rzucić wszystko i pojechać kopać studnie w Afryce?
Christina Wallner gra na empatycznym tonie, nie zapomina jednak o sobie i to wydaje się, jest receptą na jej sukces, który z powieści możemy przetransponować na swoje życie. Nie bać się przeciwności, doskonalić się i pomagać. W powieści wezwanie o niesienie pomocy – co wydaje się specjalne ważne, skierowane jest w podświadomość, w pierwotne zakamarki mózgu. Bo przecież z Afryki przyszliśmy do współczesnego świata.
Tęsknotę za łonem matki, czyli za Afryką z jej mentalnością, wartościowaniem, słońcem, ogniem, kolorami, muzyką, zwierzętami, pejzażem – powieść Mama Alama, skutecznie w was obudzi, bo zanim powstało pismo, były opowieści przy wieczornym ognisku, taką też snuje Christina Wallner. Polecam.
http://blog.wirtualnemedia.pl/jaroslaw-banas/post/mama-alama-budujaca-powiesc-na-weekend
