Achaja. Tom I

Albo się tą książkę kocha albo nienawidzi? Czytałem dwa razy na przestrzeni kilkunastu lat. Pamiętam tylko zarys głównej fabuły. Warto było przeczytać raz jeszcze.... Czapki z głów jak wiele można przeżyć jak wiele poświęcić by żyć..... Czytelniku, nie patrz na ramy w jakich "powinno się" obracać fantasy. Po prostu tam bądź i przeżyj to wraz z bohaterami...

Albo się tą książkę kocha albo nienawidzi? Czytałem dwa razy na przestrzeni kilkunastu lat. Pamiętam tylko zarys głównej fabuły. Warto było przeczytać raz jeszcze.... Czapki z głów jak wiele można przeżyć jak wiele poświęcić by żyć..... Czytelniku, nie patrz na ramy w jakich "powinno się" obracać fantasy. Po prostu tam bądź i przeżyj to wraz z bohaterami...

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Z jednej strony - wartka akcja, dość ciekawy świat, brak litości Autora dla bohaterów. Z drugiej strony - mizogonizm to mało powiedziane, nie da się tego czytać (lub w moim przypadku słuchać) momentami. Ze względu na uprzedmiotowanie kobiet i jakieś dziwne fantazje - nie rozumiem czemu niektórzy zaliczają Achaję do kanonu polskiego fantasy, ani po co Autor te wątki tam wstawiał - kto miał być odbiorcą? Do tego wątki typu budowanie niesamowitej muskulatury i sprawności podczas niewolniczej pracy w kamieniołomach przy ubogim jedzeniu. Świat aż trzeszczy od braku logiki.

Z jednej strony - wartka akcja, dość ciekawy świat, brak litości Autora dla bohaterów. Z drugiej strony - mizogonizm to mało powiedziane, nie da się tego czytać (lub w moim przypadku słuchać) momentami. Ze względu na uprzedmiotowanie kobiet i jakieś dziwne fantazje - nie rozumiem czemu niektórzy zaliczają Achaję do kanonu polskiego fantasy, ani po co Autor te wątki tam...

czytałem to dość dawno temu i z tego co pamiętam było o kobiecie Achaja małej chudej pod protekcją jej kolegi i kochanka oboje byli sługami i walczyli dla swoich właścicieli i udało jej się uciec. strasznie jej kibicuje wiec dałem wysoką notę

czytałem to dość dawno temu i z tego co pamiętam było o kobiecie Achaja małej chudej pod protekcją jej kolegi i kochanka oboje byli sługami i walczyli dla swoich właścicieli i udało jej się uciec. strasznie jej kibicuje wiec dałem wysoką notę

Około 10lat temu przeczytałem. Dzisiaj skończyłem słuchać pod wpływem Virion'a - Ona. Książka się nie zestarzała a jeszcze zyskała wraz z upływem lat życia. Mega dobra. Uwielbiam.

Około 10lat temu przeczytałem. Dzisiaj skończyłem słuchać pod wpływem Virion'a - Ona. Książka się nie zestarzała a jeszcze zyskała wraz z upływem lat życia. Mega dobra. Uwielbiam.

UWAGA! Jeżeli chcesz przeczytać o wynaturzeniach autora- starego dziada- impotenta, który przez znaczną część książki po prostu groominguje ledwo pełnoletnie (i niepełnoletnie zresztą też) dziewczyny- to ta książka jest dla ciebie! XD

A tak serio: w życiu nie czytałam bardziej szowinistycznego, żałosnego syfu. Ziemiański- stary dziaders najwidoczniej bardzo jara się sparowaniem w serii swoich książek nastolatki ze starymi oblechami takimi jak stary skryba, stary mistrz szermierki i inne tego typu geriatryczne oblechy. Age- gap w mokrych snach pana Ziemiańskiego jest naprawdę imponujący.
O innych obrzydliwych opisach dotyczących notorycznego oddawania moczu głównej bohaterki już nie wspomnę. Tak btw.- na problemy z pęcherzem są różne leki. Nawet wtedy znalazłaby się doświadczona zielarka z jakąś miksturą.

Czy doczytałam? Nie, nie doczytałam- i nie zamierzam, bo poziom krindżu wybija tutaj 100 metrów spod ziemi. Ale oceniam serię, bo to po prostu trzeba wyraźnie napisać i komunikować gdzie tylko się da:
Jeżeli myślałaś/łeś, że w tematyce żenującej fantastyki wiesz już wszystko, to wtedy zjawia się Ziemiański i puka od spodu gdzie już tylko muł i wodorosty.
Serio, nie wiem co autor miał w głowie kiedy pisał tę książkę i wymyślał te wszystkie sceny, ale cóż...jak śpiewają nadworni bardowie:

"Ptaki ćwierkają
i szumią knieje
bez viagry już ci nie stwardnieje".

UWAGA! Jeżeli chcesz przeczytać o wynaturzeniach autora- starego dziada- impotenta, który przez znaczną część książki po prostu groominguje ledwo pełnoletnie (i niepełnoletnie zresztą też) dziewczyny- to ta książka jest dla ciebie! XD

A tak serio: w życiu nie czytałam bardziej szowinistycznego, żałosnego syfu. Ziemiański- stary dziaders najwidoczniej bardzo jara się...

I tom cyklu o Achaji wciągnął mnie do czytania całej sagi, którą autor imponująco rozbudował, podobała mi się zwłaszcza historia samej księżniczki, jej dalsze, niezbyt miłe losy i /jak to w opowieści przygodowej/, świat ciekawy i brutalny z dużym elementem dominacji kobiet, opisy walk wg mnie trochę przesadzone i wyidealizowane, lecz książkę czyta się dobrze

I tom cyklu o Achaji wciągnął mnie do czytania całej sagi, którą autor imponująco rozbudował, podobała mi się zwłaszcza historia samej księżniczki, jej dalsze, niezbyt miłe losy i /jak to w opowieści przygodowej/, świat ciekawy i brutalny z dużym elementem dominacji kobiet, opisy walk wg mnie trochę przesadzone i wyidealizowane, lecz książkę czyta się dobrze

Sześć lat a wciąż się dobrze do niej wraca

Sześć lat a wciąż się dobrze do niej wraca

Pierwszy tom „Achai” podobał mi się na tyle, że nie mam ochoty czytać kolejnych. Sam wątek Achai jest ciekawy i ma potencjał. Problem zaczyna się przy dwóch wątkach pobocznych: czarownika Mereditha oraz skryby Zaana i Siriusa. Są one, moim zdaniem, niepotrzebne i zupełnie nieinteresujące. Nie obchodziło mnie, co dalej stanie się z tymi bohaterami. Autor powinien mocniej skupić się na Achai.

Kolejna sprawa to sam punkt wyjścia fabularnego. Pomysł, że król wysyła swoją córkę do wojska i kompletnie się nią nie interesuje, nie próbuje jej odzyskać ani w żaden sposób reagować, uważam za niewiarygodny i absurdalny. Trudno to traktować poważnie.

Dodatkowo, jak na fantasy, jest tu zaskakująco mało fantasy. Przy całym zachwycie nad serią i porównaniach do „Wiedźmina” wypada to bardzo słabo. Dla mnie ta książka nie zasługuje na taki status.

Pierwszy tom „Achai” podobał mi się na tyle, że nie mam ochoty czytać kolejnych. Sam wątek Achai jest ciekawy i ma potencjał. Problem zaczyna się przy dwóch wątkach pobocznych: czarownika Mereditha oraz skryby Zaana i Siriusa. Są one, moim zdaniem, niepotrzebne i zupełnie nieinteresujące. Nie obchodziło mnie, co dalej stanie się z tymi bohaterami. Autor powinien mocniej...

Książka, która mimo miłości do fantastyki, strasznie mnie zmęczyła. Nie dałem rady jej doczytać, źle mi się to czytało. Nie wspominam tego mile.

Książka, która mimo miłości do fantastyki, strasznie mnie zmęczyła. Nie dałem rady jej doczytać, źle mi się to czytało. Nie wspominam tego mile.