Jutro

Akcja książki bardzo długo się rozwijała. Wydawała mi się monotonna, trochę nuda. Dopiero druga połowa stała się bardziej energiczna, szybsza i pełna napięcia. Zakończenia oczywiście bez problemu się domyśliłam, bo jak mogło być inaczej przy jej ciągłych nudnościach i braku apetytu, chociaż bardzo ciężko mi w to uwierzyć, w końcu to były tylko 3 dni :)

Wydaje mi się, że druga część była trochę ciekawsza od pierwszej. Akcja bardziej wartka, szczególnie od połowy. Niby wiemy do czego wszystko prowadzi, znamy zakończenie, a jednak z napięciem czekamy co się wydarzy. Teraz trochę strach myśleć o nowym roku 2027, który będzie niedługo... Bohaterowie są delikatnie mówiąc trudni. Bardzo wulgarni, łatwo ulegają emocjom. Ciężko zrozumieć ich zachowanie, podążać za ich logiką. Ale zapewne bez tego nie byłoby książki :) mam nadzieję, że taki świat na nas nie czeka.

Książka idealnie wpasowuje się w nurt powieści dysutopijnych, rozpopuloryzowanych przez "Igrzyska Śmierci" czy "Niezgodną". Wprawdzie dobrze się mi ją czytało ale mam wrażenie, że powiela te same wątki w innej odsłonie. Cała historia toczy się zbyt szybko. Jakoś nie przykuła mojej uwagi. Ciekawa ale raczej nie na tyle bym sięgnęła po kolejny tom.

Oceniając ksiązke w jej kategorii, czyli w kontekście literatury młodzieżowej - jest to naprawdę fajna pozycja. Akcja momentami zwalnia, ale generalnie jest dość szybka i wciągająca, postacie zbudowane w taki sposób, że ich dalsze losy naprawdę ciekawią. Niektóre dialogi czy przemyślenia głównej bohaterki mogą wydawać się infantylne - ale naprawdę w kontekście innych książek z tego gatunku to tutaj jest naprawdę dobrze, dlatego jeśli jesteście "starszą" młodzieżą, a nie nigdy nie czytaliście tej serii to polecam.

Szkoła, brak nauczycieli, uczniowie prowadzący lekcje, brak dorosłych... Niby nie ma na co narzekać, dopóki głównemu bohaterowi coś zaczyna nie pasować i zaczyna drążyć co to może być. Poprostu coś mu tam nie gra a gry próbuje uciec... zostaje powstrzymany przez uczniów pełniący warte. Przez tą książkę i ciekawość która mi towarzyszyła nie mogłam iść spać... A rank miałam szkole w której byłam potem nie przytomna. Ale nie żałuję, chociaż podobała mi się ta książka nie mogę dać jej max punktów, ponieważ coś mi w jej brakowało, miałam pewien nie dosyt

Szczerze, zakończenie mnie rozwaliło, wow, naprawdę. Bardzo dużo zwrotów akcji. Bohaterowie wykonali jeszcze bardziej odjechane akcje niż w poprzednich częściach. W niektórych momentach można wyczuć lekką monotonnie, ale naprawdę szybko mija. Czyta się szybko i z napięciem obserwuje się przeżycia bohaterów.

Może nie jest to najlepsza książka o zombie ale przeczytałam ją bardzo szybko i jestem zaciekawiona dalszym ciągiem. Dużo rozterek miłosnych, tajemnice które pragnie odkryć główna bohaterka a w końcu walący się spokój i ucieczka w nieznane. Wydarzyło się bardzo dużo, czasami denerwowały mnie zachowanie Mary i jej nadzieja która wydawała się nieuzasadniona. Przyszło jej żyć w takim świecie a nie innym więc pora być realistką i przetrwać. Choć muszę przyznać że koniec pierwszego tomu mnie zaskoczył, Mary w pewnym sensie dopięła swego.

Książka wymaga od czytelnika przychylnej cierpliwości. Jest to lektura dla młodzieży, ale i dorośli znajdą tu wiele dla siebie. Poznajemy piekło zagotowane ludziom przez totalitarne państwo. Władza mebluje zwykłym ludziom życie. Dzieci cienie (każde trzecie i następne) nie mają prawa żyć. Wiele rodzin ukrywa istnienie takich dzieci. Żyją w ukryciu, jeśli to wyjdzie na jaw, państwo je zabija, często zabija też całą rodzinę. Policja Populacyjna inwigiluje rodziny, sieje terror i strach. Ukryte dzieci żyją jak szczury. Każdy najdrobniejszy ślad - piąte krzesło, dodatkowy talerz na stole, cień na ścianie lub na rolecie w oknie, ubranie lub obuwie nie pasujące do żadnego z członków rodziny - mało ważny drobiazg, może zwrócić uwagę Policji Populacyjnej i sprowokować jej bezwzględną interwencję. Ale człowiek ma niezłomną naturę, zawsze znajdą się tacy, którzy będą stawiać opór reżimowi. Walcząc wprost lub innymi metodami. Całość daje do myślenia i niesie przesłanie: nie ufaj żadnej władzy, kontroluj, patrz na to, co próbuje zrobić, czy nie dąży do zawłaszczenia obywateli. To bardzo ważne przesłanie, na zawsze i dla każdego. Nie wolno być obojętnym, nie wolno udawać, że nic się nie dzieje, trzeba reagować na każdą próbę ingerencji w nasz osobisty świat.

Bardzo dobrze napisana książka😊 Naprawdę fajna i ciekawa fantastyka młodzieżowa z wątkiem kryminalnym. Poza tym poruszane są w niej interesujące tematy takie jak: zaburzenia odżywiania, koneksje, narkotyki, czy też ucieczka z miejsca wypadku. Książka skłania czytelnika do refleksji. Polecam.🙂

Zaczynając tę książę byłem pozytywnie nastawiony po ocenach i popularności tej książki, i się nie zawiodłem. Świetna książka, historia opowiedziana na prawdę dobrze się to czytało. Była to książka do której chciałem wracać żeby poznać dalsze losy głównej bohaterki. Czytając te książkę można poczuć emocję i wczuć się w główną bohaterkę, jedna z lepszych książek które czytałem. Dla osób które nie lubią przeciągania ani zbyt dużych opisów krajobrazów bądź otoczenia to książka idealna.

Pierwsze co przyciągnęło mnie do tej książki była przepiękna okładka. Tematyka powieści również była dość ciekawa i niecodzienna. Wszystko toczy się nie za szybko i dość niejasno, ale mimo to przyjemnie czytało mi się tą powieść. Żałuję , że pozostałe części nie zostały przetłumaczone na język polski.

„Młodzi ludzie są naszą przyszłością […]. Bez nich świat zatrzyma się w miejscu.” Druga część serii Deklaracja jest książką dobrą. Idealnie wpisuje się w schemat młodzieżowej dystopii. Najpierw było zniewolenie i światełko nadziei w tunelu, teraz jest walka o swoje ideały, ale przeciwnik okazuje się być silniejszy niż nam się wydawało i musi siłą rzeczy nastąpić tom trzeci, gdzie będzie zapewne zwycięstwo po mniejszych lub większych trudach. Czyta się lekko, łatwo i przyjemnie, chociaż pomysły na różnego typu sytuacje są proste, a bohaterowie odrobinę irytują swoją naiwnością i łatwowiernością. A o czym tym razem? Peter nie może się pogodzić z działalnością swojego dziadka, więc pragnie aktywnie działać dla Podziemia. Zatrudnia się w firmie dziadka i udając dobrego nawróconego wnuka i pracownika, chce zinfiltrować firmę od środka i odkryć tajemnicę Długowieczności. Czy mu się to uda? Czy może szef najbardziej intratnego biznesu na świecie jest na tyle przekonujący, że Peter i Anna w końcu podpiszą Deklarację? Generalnie niewiele zaskakuje. Tam gdzie autorka wprowadza podstęp, aby zmylić bohaterów, czytelnik wie z całą pewnością, że to podstęp. Są różnice zdań, młodzieńcza zapalczywość, młodzieńcze „sam wiem najlepiej”, co może irytować, ale i tak puszczamy to w niepamięć, bo przecież każdy najwięcej uczy się na własnych błędach. Autorka wprowadziła odrobinę napięcia, opisując metody wytwarzania leku na Długowieczność Premium. Sama końcówka historii była już niespecjalna, za co gwiazdka w dół. Rozczarowałam się, wiele byłam w stanie wybaczyć w trakcie całej książki, ale zakończenie wydało mi się za krótkie, za proste, za płytkie, za łatwo poszło itp. Itd. Mimo wszystko sprawdzę zakończenie serii, chociaż domyślam się, że na fajerwerki nie mam co liczyć.

Drugi tom serii Gone podobał mi się znacznie bardziej od poprzedniego. Jak sam tytuł wskazuje, w RAMZ nastaje Głód, z którym dzieciaki muszą sobie poradzić. Jednak nie tylko Głód staje się tutaj problemem. Całe miasto zaczyna wysiadać a relacje między nimi ulegają destrukcji. Bardzo podobało mi się to, jak bohaterowie próbują radzić sobie z problemami bez pomocy dorosłych, a co za tym idzie - osób doświadczonych. Jestem jednak trochę niecierpliwa i powoli zaczyna mnie drażnić fakt, że nadal nie znamy szczegółów dotyczących życia "po drugiej stronie", dlaczego powstało RAMZ i o co chodzi ze zniknięciami osób powyżej 15 roku życia. Może gdybym była bardziej zżyta z bohaterami, to nie przeszkadzałoby mi to aż tak. Książka ma 500 stron, a czyta się ją zjawiskowo szybko, więc to zdecydowanie na plus. Podoba mi się także perspektywa Caina, zwłaszcza pod koniec. Jest czarnym charakterem, a mimo to jego twarda struktura nieco zaczyna pękać (albo to tylko moje wyobrażenie 😅) [współpraca]

Do "Pięknych istot" byłam bardzo długo zachęcana, aż w końcu uległam. Jak oceniam to spotkanie? Czy po latach ta historia nadal jest dobra? I czy zasłużyła, by w Polsce wydano ostatni tom? Ta historia była naprawdę klimatyczna. Jest go książka, której akcja często kręci się w środkowisku szkolnym, a jednocześnie sprawia, że wręcz czuje się ten nieco mglisty, nieraz mroczny klimat. Świat Obdarzonych już w pierwszym tomie wydaje się interesujący, nawet jeśli nie dane jest nam zobaczyć zbyt wiele. "Piękne istoty" w dużej mierze skupiają się na relacji Ethana (głównego bohatera oraz narratora) i Leny oraz na samej Obdarzonej. Chociaż ich uczucie rozwinęło się dość szybko, był to naprawdę naturalny proces. Z pewnością ciekawe było, według mnie, to, że historię poznajemy z perspektywy Ethana, zwykłego chłopaka, który wplątał się w coś niezwykłego. Przywykłam już do fantastycznych młodzieżówek z mocnym wątkiem miłosnym, gdzie zawsze była perspektywa Jej, która trafia na niezwykłego Jego. Przykład? "Zmierzch". W "Pięknych istotach" była to dla mnie miła odmiana. Ponadto ta książka zawiera różne motywy, które bardzo lubię, jak choćby zakazany związek i przeznaczenie. Książka nie obfituje w akcję, jednak na pewno nie jest nudna. Autorki świetnie wykreowały krajobraz małego miasteczka, a także portrety jego mieszkańców, których poglądy są bardzi konserwatywne, a horyzonty wąskie. Doskonale ukazane zostało tutaj, jak ciężko niekiedy odnaleźć się w tak małej społeczności, nie potrafiąc wtopić się w tłum. No i mając nadnaturalne zdolności. Również wątek poczucia wykluczenia i niedopasowania w miejscu, w którym żyje się od zawsze, jest tutaj ważny. "Piękne istoty" zostawiają apetyt na więcej, ale kiedy sięgnę po kolejny tom? Cóż, to się dopiero okaże. Na razie zostawiam tę serię z 8/10 dla pierwszego tomu, który powinien być odpowiedni dla osób 13+ TW: śmi€rć, prz€ślad0wani€

8,5/10⭐ Na początku muszę przedstawić wady. Zostajemy wrzuceni do kompletnie nowego miejsca, pojawiają się nowi bohaterowie i w zasadzie można czuć się bardzo zdezorientowanym. Ja przypuszczałam iż kolejne tomy będą po prostu kontynuacją historii Mary i jej losów ale niestety, nie do końca tak było. Oczywiście Mary się pojawia ale jako zupełnie inna osoba, właściwie to jest postacią poboczną. Główną bohaterką jest natomiast Gabrielle (i niech to imię Was nie zwiedzie) , nastolatka której życie już na pierwszych kartach książki, zostaje zburzone , bardziej niż dotychczas. Czymś co najbardziej mnie denerwowało w Gabry, było jej niezdecydowanie. Pomiędzy czym? A dwoma Panami których poznaje i każdy ją czymś urzeka. Potrafiła tym strasznie irytować. Plusem jest to iż ta historia naprawdę ma potencjał i jest wciągająca. Mam wrażenie że było tu więcej Mudo/Nieuświęconych, niż w poprzednim tomie , co dodało dodatkowo klimatu i emocji. Już wiem czego się spodziewać po trzecim tomie , czyli że ktoś inny będzie głównym bohaterem ale zapewne spotkamy naszych starych znajomych. No i samo zakończenie również bardzo mnie ciekawi.

Pierwsza książka od dawna, która zaciekawiła mnie już pierwszym zdaniem. Zdaniem, które w mojej głowie ułożyło obraz tego, co mnie spotka i z czym będę się mierzyć. Miłość jako choroba. Brzmi dziwnie, intrygująco i jeśli chodzi o ten motyw, to niczego mi tu nie brakowało. Ta historia sama w sobie jest świetna, pomysł jest dopracowany, a świat, który stworzyła autorka, przeraża. Wiemy, czym jest choroba zwana miłością. Znamy konsekwencje słowa „Kocham Cię”. Wiemy, że są ludzie, którzy sprawują kontrolę i nie zawsze przedstawiają rzeczy zgodnie z prawdą. Ale… Dlaczego to musiało być tak rozwleczone? Im dalej, tym opisy przyrody niczym w Panie Tadeuszu mnie dobijały. Dobijało mnie też to, że akcja była bardzo powolna, a motyw spaniały i można z tego było wycisnąć więcej. Dobijała mnie Lena, którą z jednej strony podziwiałam i rozumiałam, a z drugiej strony miałam wrażenie, że ona potrzebuje, żebym nią potrząsnęła. No i zakończenie. Pękło mi serce. Do było piękne i jednocześnie bolesne.

Do przeczytania tej książki skłoniły mnie trzy rzeczy: to, że wydało ją Wydawnictwo Czarna Owca, które jest dla mnie synonimem bardzo fajnych książek. Skandynawskie klimaty oraz zachwyt młodszej siostry, która ją przeczytała w dwa dni, a normalnie do czytania bardzo ciężko ją namówić niestety! Próbuję znaleźć jakieś minusy, coś do czego mogłabym się przyczepić, ale się nie da bo Krąg to naprawdę dobra książka i naprawdę nie jest adresowana tylko do młodzieży! Może ją czytać każdy i szczerze do tego zachęcam. Świetnie oddaje życie nastolatków i ich problemy. Nieszczęśliwa miłość, narkotyki, alkohol, kompleksy, mobbing przez kolegów w szkole. Pod tym względem ta książka jest naprawdę przygnębiająca, problemy głównych bohaterek są dla mnie jako czytelnika wręcz przygniatające i o wiele ważniejsze niż odkrycie o ich nkezwykłych zdolnościach mimo, że ten aspekt został przez autorów bardzo ciekawie przedstawiony. Zupełnie inaczej niż w innych książkach poświęconych magii i czarownicom. Na tyle atrakcyjnie, że przyszło mi do głowy, że fajnie byłoby w takim świecie żyć...

Już lata temu słyszałam o tej serii. I w końcu się za nią zabrałam. Nie wiedziałam o niej nic, poza tym, że dorośli oraz dzieciaki powyżej 15 lat nagle znikają. Ten pomysł był naprawdę bardzo oryginalny. Nietypowy i nietuzinkowy. Dzieciaki zostają bez nadzoru, bez opieki. Poznajemy tu bohaterów, których wprost nie da się nie lubić (poza Drake'iem oczywiście, któremu życzyłam jak najgorzej),którym kibicowałam od pierwszej strony. Pete, autystyczny chłopiec - bardzo mnie intryguje jego dalszy wątek. Przy tej historii, chociaż może nie idealnej, nie racjonalnej, bawiłam się super. I podtytuł "Niepokój" idealnie pasuje do tej pierwszej części. Nie zapominajmy, że jest to młodzieżowa literatura, ale jest przy tym na prawdę bardzo brutalna.

Sztuczne Przestrzenie, które wydają się tak realne i bardziej doskonalsze niż rzeczywisty świat, że nawet najmniejsza skaza na ich Strukturze może spowodować u nas odczucie zgorszenia i obrzydzenia, ze względu zbyt perfekcyjną ułudę – to może jeszcze w pewnym stopniu fikcja, lecz jakbyśmy zareagowali w sytuacji, gdy znaleźlibyśmy się w takiej ,,Dolinie Niesamowitości”, gdzie tylko drobny błąd zorientowałby nas w jak nierealnej, dużo bardziej perfekcyjnej nierzeczywistości się znajdujemy? Czy wychodzące z roku na rok, coraz potężniejsze i coraz mocniej upodabniające się do otaczającego nas środowiska, ludzi oraz ukształtowania terenu Gry Video - nie staną się tak realne, że zastąpią nam dom, rodzinę i zapragniemy by w tej ułudnej macierzy rozrywki, spędzać więcej czasu ? Czy w końcu Avatary, którymi tak chętnie posługujemy się w wirtualnej płaszczyźnie, odejdą do lamusa i zamiast nich, przeniesiemy tam naszą świadomość : siatkę sygnałów elektrycznych krążącą między synapsami w komórkach nerwowych mózgu, dostosujemy do składni tej niebotycznej symulacji zamieniając ją w zbitek Kodu Źródłowego i poprzez nasz mózg doświadczymy takich bodźców jak doświadczają ulubieni lecz nieodczuwający bohaterowie gier? Do czego jesteśmy w stanie się posunąć by zmieść pod dywan problemy życia codziennego i zaznać tego czego nie było nam dane doświadczyć w normalnym świecie? Jak skończy się przedkładanie sztucznego anonimowego świata nad prawdziwe, rodzinne i przyjacielskie relacje? Jak bardzo będziemy jeszcze ludźmi. Gdzie skryje się ta cząstka człowieczeństwa? Z powyższymi pytaniami, lecz w nieco innym, literackim przeznaczonym dla młodzieży stylu, zmagał się pewnie każdy czytelnik powieści ,,Erebos” U.Poznanskiego. Powiedzmy sobie szczerze i bez bicia: ta książka przedstawia przerażający obraz skutków uzależnienia nastolatków tak ślepo oddanych wirtualnej rozrywce. Bohaterem dzieła U.Poznanskiego jest Nick Dunmore – typowy młodzieniec, mieszkający w zwykłej - jednej z wielu - dzielnicy mieszkaniowej w Londynie. Co najdziwniejsze, nie znamy do końca jego wieku, lecz nie jest to do końca najistotniejsze, gdyż jest on częścią normalnego młodzieżowego świata, który ta powieść po prostu przedstawia. Oprócz tego ,chodzi do jednego z wielu miejskich Liceów i wraz z przyjacielem Collinem i całą masą kumpli trenuje koszykówkę. Cóż tu dużo mówić, Nick to prosty przykład przechodzącego okres buntu nastolatka. Londyńska szaruga, ciągła monotonia jednolitych betonowych bloków, żarcie z puszki odgrzewane w mikrofali, oraz wiecznie pracujący rodzice. Taki obraz rzeczy powoduje, że młodego Dunmore’a można odbierać jako przeciętniaka z bardzo ,,przeciętnej” rodziny, jako najnormalniejszego ,,Kowalskiego”. Lecz cały czas tak nie jest. A wszystko do czasu, gdy dla nas i dla Nicka zaczyna się robić naprawdę tajemniczo. Jego kolega Collin nie przychodzi na trening koszykówki. W ogóle nie zjawia się w szkole. Znika na kilka dni, by powrócić jak gdyby nigdy nic, z poczuciem normalnego uczęszczania do tej placówki. Ma podkrążone oczy jakby wcale nie spał. Wygląda na strasznie przemęczonego, ale i ironicznie podekscytowanego. Co mogło go aż tak zająć i przyszpilić by ot tak olać szkołę i treningi? Podobnie zachowuje się część uczniów ze szkoły Dunmore’a. Wygląda na to, że coś nieziemsko ciekawego pochłania ich na tyle by bez żadnego zmartwienia ,jak z procy wystrzelić i znaleźć się na kolejnych, nudnych lekcjach w klasie. Mówi się, że wszystkiemu winne jest jakaś tajemnicze pudełko, owinięte jak nadawana na poczcie przesyłka, małe zawiniątko, coś co według Nicka jest prawdopodobnie źródłem problemów ,,nieobecności uczniów”. Mogłoby się wydawać: młody, gniewny. Dunmore, w końcu zniecierpliwiony dostaje to co urosło do rangi ,,kultu”, to co podarowuje sobie wybrana społeczność szkolna. Gdy znużony wraca do domu, rozpakowuje zawiniątko. Tym czymś czym ekscytują się jego koledzy jest zwyczajna płyta CD. Wkłada ją do stacji dysków, a po chwili klika na ikonkę instalacji. Po zakończonym procesie uruchamia się gra. Nickowi ukazuje się czarny, ziejący pustką ekran, by po chwili przestrzeń na nim ukazana zaczynała się rozświetlać i przybierać co raz ostrzejsze, dużo wyraźniejsze kontury. To co było przedtem niczym, teraz jest jednym wielkim pogorzeliskiem, dogasającymi ruinami cywilizacji, pośród których widać gęstą zawiesinę z pyłu miejskich gruzowisk, połączonego z drobinkami prochu, którego ślady użycia widać w resztkach poszatkowanych pociskami karabinu ścian. Na środku tej apokaliptycznej scenerii zostaje wbity potężny miecz. Umieszczono go tam pod ostrym kątem, a na głowni jego rękojeści przymocowana jest mała flaga, która spokojnie i rytmicznie powiewa. Oprócz tego przy górnych krawędziach ekranu zaczyna materializować się napis EREBOS. Zanim Nick przekonał się, że ów symulacja tworzy i niszczy życia, najpierw musiał doświadczyć tego, o czym było w jej przypadku tak głośno. Wchodząc do świata bardzo zaawansowanej przestrzeni o potężnych możliwościach obliczeniowych, Dunmore jest na wpół przerażony gdy rozgrywka po wielu próbach żąda od niego wprowadzenia prawdziwego Imienia i Nazwiska. Jak to jest w ogóle możliwe by EREBOS wiedział kto , gdzie , i w którym momencie będzie brał udział w tej symulacji?. Nie zadając sobie więcej pytań decyduje się na wejście do gry i przyjęcie postaci Sariusa – wysokiego, szczupłego Elfa, o smukłej pociągłej twarzy, długich blond-srebrnych włosach, przepasanych ząbkowaną opaską oraz darze uzdrawiania, wytrzymałości i regeneracji. W większości sytuacji: Narrator przedstawia nam Nicka z perspektywy Sariusa – jego elfickiego Avatara. Sarius to Nick, a Nick to Sarius. Gra – chociaż nawet nie wiadomo czy można to nazwać grą , ze względu na to, że po prostu :swojego uczestnika obserwuje – staje się o niebo ważniejsza dla Dunmore’a niż cały zapyziały, realny świat. I tak Nick wchodząc do Erebosu, staje się częścią pięknej , mitologicznej rzeczywistości Fantasy, takiej jak w najlepszych grach RPG typu: ,,The Elder Scrolls V: Skyrim” czy w polskim ,,Wiedźminie” . W grze zaczyna się robić niezręcznie gdy oprócz zadań od kościstego, noszącego stare pustelnicze szaty ,,posłańca”, wykonywanych w świecie Rozgrywki, nasz główny bohater dostaje zlecenie załatwienia czegoś w namacalnej rzeczywistości. Dunmore’a opanowuje lekki szok i panika. Ta gra żyje! Ona go obserwuje! Jest wszędzie, a Nick czuje się tak jak postać z filmu ,,Truman Show”, którą wszystko co otacza jest częścią gigantycznego, idyllicznie nierealnego reality show, przedstawienia, które cały czas ktoś obserwuje. Erebos to jedno gigantyczne oko, które jak na okładce powieści U.Poznanskiego przypatruje się uważnie każdemu, nawet temu nie doświadczającemu wirtualnej macierzy. W ,,Erebos” gra się tylko raz i powinno się robić to samemu. O ,,Erebosie” rozmawia się tylko w ,,Erebosie”. Nick chyba nawet zbyt dobrze pojął te zasady. Autor zwraca tutaj uwagę na jeden przerażający aspekt. Chłopak jest tak pochłonięty tą symulacją, że zwykłe biologiczne życie, to co czyni go człowiekiem traktuje jako mniej ważne, a grę, którą przyniósł do domu na krążku CD i, którą teraz doświadcza uważa za coś pięknego, inne życie, dużo ciekawsze doświadczenie. Gdy np. spożywa z rodzicami posiłek, robi to jak najszybciej, gdyż gdzieś w ,,Białym Mieście” Erebosu zostawił Sariusa na pastwę losu. Przecież , nawet odejście na moment może spowodować obrabowanie bądź pobicie jego Avatara. Erebos był Panem Wszelkiego Stworzenia, Panem życia i śmierci. Wciągał umysły młodych ludzi, lecz dobrze, że okazał się tylko nad program rozwiniętą formą Sztucznej Inteligencji, a nie doskonałym bytem, którego istnienie i ewolucja odbywałaby się w innych kategoriach. Przykre jest to, że to potężne ,,coś” , wykorzystujące naiwnych nastolatków powstało w imię zemsty, po to by zniszczyć Ortolana – prezesa Korporacji ,,Soft Suspense”, tworzącej Gry Video. A ty zagrałbyś w tą grę?

Sam nie wiem... Scena z uwolnieniem Sanny krótka i naciągana ... Tak przelukrowana że strażnicy mogliby być też kukłami albo botami z gier typu Hitman codename .. Sam pomysł na książkę ok. Chociaż motyw kopuły chyba znam z 10 książek . Może dostanę następną część bo ciekawe co było dalej po opuszczeniu ogrodzonego państwa przez Neve .. Sama bohaterka też pasuje .. Jest z jednym kolesiem , myśli o drugim z którym jest jej przyjaciółka i na końcu przykleja jej poroże .. Napisane bezładnie i grząsko ? Ale czytałem gorsze szmiry . W dzień czy dwa można przejrzeć . Ale nie jest to pozycja mocno warta uwagi .