Przygody Filonka Bezogonka / Nowe przygody Filonka Bezogonka

Uwielbiam bajki dla dzieci minionej epoki, to taka sentymentalna podróż do dzieciństwa. To nic, że klimat i realia opowieści nie pasują do obecnej rzeczywistości. Ta książeczka to takie ujmujące i ciepłe poznawanie świata. Trochę przypominała mi przygody Plastusia, Balbinki i Czarnego Noska, pozytywna edukacja. Oczywiście wiele elementów i motywów będzie przez dzisiejsze dzieci niezrozumiałych, takie jak pisanie stalówką i atramentem, spanie na piecu czy zawsze śnieżna i mroźna zima. Główna bohaterka Renia to dziewczynka, której wrażliwość nie pozwala przejść obojętnie nad różnymi zwierzątkami w potrzebie, a że książeczki tamtych czasów nie pozwalały doszukiwać się złych intencji w drugim człowieku, niech świadczy fakt, że w jednej historyjce mężczyzna zachęca dziewczynkę do pójścia z nim do ciemnej komórki, żeby obejrzeć małe pieski. Dzisiaj taki motyw by już nie przeszedł.

Krótka bajeczka z morałem dla małych czytelników. Mały, uparty koziołek nie posłuchał mamy i wyruszył na wycieczkę nie zwracając uwagi na zbliżającą się burzę. I spotkałby go smutny koniec w paszczach głodnych wilków, gdyby nie pomoc wiernych przyjaciół. Oprócz nauczki -dostał też i lanie od mamy kozy ( taki model wychowawczy kiedyś panował wśród kóz). Mam sentyment do tej bajki. To była moja pierwsza szkolna lektura. Czytaliśmy ja chyba w pierwszej klasie szkoły podstawowej. Wracam do tej książeczki (mam wydanie z 1983r.) z nostalgią. Wspominam naszą niezastąpioną wychowawczynię - Panią Małgosię B.-J..

Absolutnie fenomenalna. O ile Pamiętnik Plastusia był dla mnie w porządku, tak w przygodach się zakochałam! Piękny ukłon w stronę prawdziwej, polskiej wsi. cudowne, klimatyczne opisy przetykane przygodami Plastusia. Od razu przypomniały mi się najlepsze chwile z mojego dzieciństwa. Z pewnością planuję czytać to swojemu synowi gdy podrośnie.

"Czarna owieczka" Jana Grabowskiego to urokliwa i pełna ciepła opowieść dla dzieci, która porusza temat inności i akceptacji. Książka opowiada historię małej, czarnej owieczki, która wyróżnia się spośród swojego stada. Grabowski w prosty i przystępny sposób przedstawia świat zwierząt, ukazując ich różnorodność i piękno. Autor uczy dzieci, że każdy jest inny i że różnice są czymś naturalnym i wartościowym. "Czarna owieczka" to nie tylko opowieść o akceptacji, ale także o przyjaźni, empatii i szacunku dla innych. Książka uczy dzieci, że warto być sobą i że każdy zasługuje na akceptację i miłość.

Książka z 1987 roku, jedna z pierwszych samodzielnie przeze mnie przeczytanych. Starutka i wyeksploatowana, że hej. Taki plus spędzania wakacji na wsi, gdzie na ogromnym strychu można się natknąć na zachomikowane sto lat wcześniej cudeńka. Patrzę teraz na nie z rozrzewnieniem i co rusz natykam się na ślady obecności tej małej dziewczynki, która pomiędzy szaleństwami - czytała. A teraz, po latach - czyta swojej córeczce..no i niewiadomo, która z nich słucha z większymi wypiekami na twarzy! To wakacyjna historia, która aż buzuje od klimatu tamtych lat, o grupce przyjaciół spędzających wakacje na wsi. Agnieszka, Gucio, Olek i Janek przypadkowo odkrywają miejsce, zwykłą, podmokłą łąkę, która na całe wakacje staje się ich azylem i ulubionym placem zabaw. Miejsce o kształcie guzika, z drzewami i trawą, z psim dołkiem, polanką i zakątkiem śmiechu. Przenoszą tam swoje zabawki, robią plany i mapy, prowadzą śledztwa...jednym słowem - sprawiają, że zwykłe, wiejskie wakacje przeradzają się w wyjątkowy, magiczny czas. Różne dzieciaki o różnych temperamentach i z różnych rodzin na ten wakacyjny czas stają się po prostu grupą, której nic nie dzieli, a ogranicza tylko wyobraźnia. I choć kończą się wakacje i trzeba wrócić do rzeczywistości - wspomnienie tego lata zostaje w naszych bohaterach na zawsze. Czyta się lekko, łatwo i przyjemnie. Dla mnie osobiście miała ta książka wymiar edukacyjny - pamiętam jak dziś, że wtedy tak naprawdę zrozumiałam, iż zwyczajne, wiejskie dzieciaki, które nie wyjeżdżają na kolonie ani wczasy i nie mają dostępu do przeróżnych wakacyjnych atrakcji - mogą same stworzyć coś świetnego; właśnie dzięki wyobraźni. Dlatego ten mój egzemplarz taki sfatygowany - brałam go ze sobą nad rzekę i do lasu. Do piaskownicy i do obiadu. Pewnie nawet z nim spałam. Patrzyłam, jak moja babcia smaży powidła i robi malinowe soki, popijałam przepyszne, pachnące latem kompoty i inspirowałam się na całego. Teraz marzę o tym i szukam sposobu, żeby chociaż odrobinę tego klimatu przekazać córce, dla której to wszystko brzmi jak bajka. A wy?? Wspominacie z dzieciakami swoje dzieciństwo?? Pamiętajcie też o tym, żeby w dobie tych wszystkich wypasionych książkowych nowości - czasem sięgnąć po coś starego, wyświechtanego, z duszą i prawdziwą magią. Ta mała, zielona książeczka te magię posiada. Teraz to wiem.

Julia Duszyńska - polska pisarka, autorka książek dla dzieci. Pisała książki, które wzruszały, uczyły i bawiły. Była również współautorką podręczników, między innymi „Elementarza dla I klasy”, wydanego w 1938 roku. Przez cztery lata (1935-1939) pracowała w zespole redakcyjnym pisemka dla dzieci „Słonko”. Największe uznanie zdobyły jej książki: „Słoń Duda. Opowiadania wierszem dla dzieci”, „Szarusia”, „Baśń o Szymku, Tymku i żywej wodzie”. "Cudaczek - Wyśmiewaczek" to książka dla dzieci, wydana przez wydawnictwo Siedmioróg w 2013 roku. Książka liczy sobie 80 stron. "Cudaczek - Wyśmiewaczek" to wesoła opowieść o skrzacie, który... żyje śmiechem. Cudaczek, "licho malusie i cieniutkie jak igła", mieszka w warkoczykach panny Obrażalskiej, w kołnierzykach Beksy i Pana Byle Jak. Bez trudu nakłania dzieci do niegrzecznych zachowań. Czy dzieciom uda się pozbyć nieznośnego skrzata? „Cudaczek - Wyśmiewaczek” to klasyczna książka dla dzieci, która od lat bawi i uczy kolejne pokolenia czytelników. Autorka w lekki i humorystyczny sposób opowiada historię psotnego stworka – Cudaczka, który żywi się ludzkimi wadami, zwłaszcza złością, kłótliwością i nieuprzejmością. Gdy tylko ktoś się denerwuje, wyśmiewa innych lub zachowuje się niegrzecznie, Cudaczek natychmiast się pojawia i czerpie z tego radość. Fabuła książki jest prosta i zrozumiała dla młodszych czytelników, a jednocześnie niesie ważne przesłanie wychowawcze. Autorka pokazuje, że złe zachowanie nie pozostaje bez konsekwencji, a nad swoimi emocjami warto pracować. Książka uczy dzieci, że spokój, życzliwość i kultura osobista pomagają „przegonić” Cudaczka i sprawiają, że świat staje się przyjemniejszy dla wszystkich. Dużym atutem „Cudaczka - Wyśmiewaczka” jest barwny język i humor, który sprawia, że nauka dobrych manier nie jest nudna ani moralizatorska. Książka doskonale nadaje się do samodzielnego czytania przez dzieci, jak i do wspólnej lektury z rodzicami lub nauczycielami. To wartościowa i ponadczasowa pozycja, która w przystępny sposób uczy empatii, opanowania i szacunku wobec innych. Skierowana do najmłodszych dzieci, sugerowana jako lektura w pierwszej klasie. WYZWANIE CZYTELNICZE - STYCZEŃ 2026 - PRZECZYTAM KSIĄŻKĘ Z IMIENIEM W TYTULE.

Kolejna lektura i kolejna opinia: "Jak pierwszy raz czytałem rozdział o Stachurce to się śmiałem z tego imienia. Kolejne zabawne imię to Pankracek, które jego koledzy skrócili na Kracek. Pankracek był przemądrzały i zarozumiały (trochę), Wacek dbał o swoje zabawki, pisząc przyciskał mocno ołówek (tak jak to robię ja) a Jacek w kłótni powiedział do Wacka, że jego pies jest starą małpą. Ogólnie Jacek był fajnym kolegą. Pankracek chciał pogodzić kolegów, dając im śrubki, ale oni nie chcieli. Pogodzili się w bitwie na śnieżki." J.R.

"Bajki" Charlesa Perrault to zbiór najpiękniejszych baśni, które doskonale pamiętam z czasów dzieciństwa, kilka z nich do tej pory mogę zaliczyć do ulubionych (np. "Sinobrody"), więc wracam do nich co jakiś czas. Tym razem czytałam te bajki swoim wnukom a mnie przypomniały się chwile, gdy w dzieciństwie czytała mi je mama... Charles Perrault to francuski bajkopisarz epoki baroku. Jego baśnie są znane wszystkim nie tylko dzięki niemu, ale również z innych opracowań. Powstało bardzo wiele adaptacji, które nie są dokładnym przekładem jego twórczości a są po prostu jakby zaadaptowane na potrzeby rynku. Takie uładnione, uproszczone, lecz nie mające zbyt wiele wspólnego z twórczością samego autora. Obecnie kupując baśnie dla dzieci, coraz częściej kierujemy się tylko pięknym wyglądem a nie treścią. Ja w swojej biblioteczce mam dwa wydania, jedno z pięknymi ilustracjami, które umilają czytanie bajek dzieciom, natomiast drugie jest praktycznie bez ilustracji, lecz za to treścią bardziej wskazującą na dokładniejszy przekład. W tym zbiorze są najbardziej znane baśnie Perraulta, takie jak: "- Śpiąca królewna", "Czerwony Kapturek", "Kot w butach", "Paluszek", "Wróżki", "Kopciuszek" czy "Sinobrody". Jak we wszystkich baśniach, możemy także i tutaj poznawać prawdę o ludziach i zwierzętach, o ich zachowywaniu, o cechach ich charakterów, a także o wyraźnych różnicach między dobrem i złem. Czytając baśnie, od razu wiemy, kto jest tą pozytywna postacią a także czego lub kogo powinniśmy się obawiać. Charles Perrault może nie stworzył zbyt wielu baśni, lecz wszystkie są zaliczane do klasyki literatury dziecięcej i chyba nie ma osoby, która nie znałaby chociaż jednej z nich. Tym bardziej, że przez dłuższy czas były one nawet lekturą szkolną, może i dzisiaj także są? Nie są to może zbyt słodkie historie, bo zawierają i brutalne momenty, lecz takie są właśnie bajki... Każda z baśni w zasadzie ma szczęśliwe zakończenie i oczywiście zawiera w sobie morał, który powinniśmy dobrze zapamiętać, bo to życiowe prawdy. Te baśnie nigdy chyba się nie znudzą i zawsze będą na topie, mimo ciągle tworzonych nowych, bardziej nowoczesnych bajek. Jeżeli lubicie takie historie to zachęcam do lektury, jeżeli nie dla siebie, to czytajcie dla najmłodszych...

Nie mogę napisać nic innego jak to, że każdy rodzic powinien przeczytać tę bajkę chociaż raz swojemu dziecku. Piękna opowieść, o tym że warto być dobrym i słuchać przyjaciół. Wierszowany tekst bardzo dobrze się przyswaja i na pewno spodoba się nie tylko dzieciom.

Zapewne mało które współczesne dziecko nie zanudziłoby się przy tej lekturze na śmierć, być może żadne, ale - cóż - to jedna pozycji, na których się wychowałem i nadal mnie bawi, jak się okazuje. Przygoda, przyjaźń, ciepło i nauka w starym wydaniu. No dobrze, starodawnym :)

Przyznaję szczerze, że nie znałam tej lektury, a szkoda. Dzięki temu, że syn będzie omawiał ją po feriach miałam okazję przeczytać ją razem z nim. Jak już wspomniałam jest to lektura szkolna, tym razem dla klasy 1 Szkoły Podstawowej. Myślę, że to idealna książka dla dzieci w tym wieku. Ma 40 stron, z czego na kilku są obrazki. Tekst to rymowanka, więc czyta się ją rytmicznie i sprawnie, co tylko zachęca młodych czytelników. W fajny sposób przedstawione zostały zagadnienia dotyczące kosmosu - planet, gwiazd, Słońca, Księżyca. Polecam serdecznie wraz z moim synem! 😉

"Kocia mama" napisana przez Marię Buyno - Arctową to książka opowiadająca o przygodach wrażliwej i nieco narwanej Zosi (w oryginalnej wersji Zochnie) która za wszelką cenę chce uratować życie nowonarodzonych kociąt przed niechybną śmiercią Najlepiej czytać książkę w towarzystwie kota 🐈

Druga część przygód psa Ferdynanda podobała mi się chyba nawet bardziej, niż pierwsza! Genialny jest ten Kern! Autor przedstawia nam cztery pyszne historie z życia Ferdynanda Wspaniałego. W pierwszej nasz bohater zostaje wezwany do sądu za niepłacenie abonamentu RTV (jakże to współczesne!!), a w sprawę miesza... Kaczora Donalda. W drugiej Ferdynand jest generałem, którego mundur mówi, ba, nawet uprawia hazard, bo przegrał dwa złote guziki. Wraz z Ferdynandem próbują je odzyskać. W kolejnym rozdziale pies udaje się na polowanie na zające. W drodze do lasu gra bigosowi na trąbce, a na miejscu kolaboruje z zającami. Wreszcie na koniec Ferdynand marzy o parasolu, i w tym celu zaciąga pożyczkę w banku. Nabywa parasol zupełnie niezwykły... tak jak niezwykłe są te historie!

Kultowa postać mojego dzieciństwa. Już drugi raz do niej wracam. Pierwszy zaliczyłam z Pierworodną. Niedawno Drugorodny skończył ją czytać. Historia trzyma się nieźle mimo upływu lat, choć nie jest to zasługa języka. Ten się trochę zestarzał, lecz nie na tyle, by szczególnie utrudnić współczesnemu dziecku podążanie za fabułą. To, co nadal w niej dzieci pociąga, to motyw magicznego przedmiotu i przygody. Oraz przyjaźń Karolci z Piotrkiem, co czyni opowieść uniwersalną. To, co zestarzało się źle, to przebijająca się od czasu do czasu mizoginia. Teksty o "męskich" decyzjach Piotra, "dziecinności" Karolci i generalnie traktowaniu jej z góry przez, bądź co bądź, najlepszego przyjaciela. Jakoś jednak udało się nam to obśmiać i nie zraziło to nas do książki. Bo przyznajcie sami, czy nie chcielibyście wypróbować błękitnego koralika? Lub choć błękitnej kredki? Wyszeptać życzenie lub dosłownie je narysować? Być niewidzialnym, ujeżdżać lwa, narysować sobie królewny? Albo spełnić marzenia wszystkich dzieci z okolicy?

Jedna z ulubionych książek dzieciństwa, głównie dzięki pięknym ilustracjom całej serii, tutaj: Bożeny Truchanowskiej. Poza tym miałam zbiór baśni braci Grimm, o których dotąd myślałam, że to oni spisali najstarszą wersję Kopciuszka. Tymczasem wcześniejszy był Charles Perrault. A sama baśń wydaje się nie mieć miejsca ani poczatku, w każdym razie wersja chińska z VIII wieku wcale nie jest najstarsza. Chinski Kopciuszek zatytułowany jest YE XIAN bądź Yeh Hsien i też pięknie ilustrowany dostępny jest na Amazonie. Bohaterka jest sierotą żyjąca w domu macochy i jej córki. Przyjaznym zwierzęciem jest ryba, a później nawet jej duch. Motyw balu, przyjęcia i czarującego małego bucika jest bardzo podobny. W rosyjskiej baśni o mądrej Wasilisie zamiast ślicznej wróżki (z niektórych wersji) mamy groźną Babę Jagę, u której pracuje bohaterka i to jest główny trzon baśni. Królewicz czyli carewicz pojawia się gdzieś na końcu i właściwie tylko jest wzmianką. Co daje mi do myślenia. Bo tak jakby wychodzi, że jedna z najpopularniejszych do dziś baśni (wielka liczba np. adaptacji filmowych dla nastolatków) opisuje proces intrygowania, zaciekawiania mężczyzny, żeby przez małżeństwo uciec z domu? Na szczęście psychoanalitycy się nie zgodzą (tak przypuszczam) i dalej będziemy cieszyć się Kopciuszkiem 😉

Znalezione w rodzinnym domu i przeczytane ze względu na dziecięce wspomnienia i sentyment. Kilka baśni jest naprawdę ciekawych. Dwie to w zasadzie to samo tylko nieco inaczej opisane. Warto przeczytać, bo polskie baśnie nie są gorsze od zagranicznych. Dodatkowym smaczkiem jest język sprzed prawie stu lat.

Jedna z pierwszych ulubionych książek, otrzymana jako pamiątka kolonijna, przeczytana milion razy. Ile razy patrzę na żółte niskopodłogowe pieski mam w głowie psa Balonikarza. Napisane barwnym językiem, wciągająca akcja, moi synowie lubili kiedy im czytałam.

Ta niezwykła książka wpadła w moje ręce, kiedy byłam w bibliotece i szukałam kolejnych fajnych lektur do przeczytania. Moja przyjaciółka Ania dała mi "Bułeczkę". Uśmiechnęłam się widząc na okładce dwie dziewczynki w kokardach myśląc, że to może być wspaniała podróż w czasie, do lat, których już nie ma... Zachwyciła mnie Bułeczka, czyli główna bohaterka, mała Bronia mieszkająca na wsi w Brzezinach, sierota, która straciła rodziców, nie mająca nikogo, kto by się nią zaopiekował. Państwo Sitkowie, którzy dotąd sprawowali opiekę, a raczej babcia była zmuszona wyjechać za granicę do syna. Bronia pozostawiona w takiej sytuacji wyrusza w podróż pociągiem do wujostwa mieszkającego w topolowym domku w Jeleniej Górze. W samotnej podróży spotyka jednak bardzo życzliwych ludzi, między innymi starszego pana z siwą długą brodą, który jest weterynarzem, opowiada jej niezwykłe historie o zwierzętach. Nazwała go Mikołajem, bo rzeczywiście, tak bardzo przypominał świętego Mikołaja. Bułeczka jest cudowna, wspaniała, gadatliwa, ruchliwa, pełna optymizmu, uśmiechu, kiedy jest szczęśliwa, czuje ciepło w sercu i nie wstydzi się o tym mówić. Nie zrażają ją jakiekolwiek przeszkody, umie w każdej sytuacji odnaleźć coś pozytywnego, nie chowa urazy, umie wybaczać, jest pomocna, pracowita, usłużna, dobrze wychowana, pogodna. To taka polska wersja Pollyanny i Ani z Zielonego Wzgórza. Dosłownie buzia jej się nie zamyka, cały czas trajkocze, śpiewa, mówi, podziwia ptaki, kocha zwierzęta. Często poprzez roztargnienie popada w tarapaty, bo zdarzy jej się coś strącić, poplamić. I ot taka to dziewczynka zawitała w wysokie progi państwa Marczaków, gdzie tata Bohdan Marczak jest inżynierem i pracuje w Hucie, a ciocia Krysia jest taką postacią nieobecną, ponieważ przebywa w Koszalinie, jest reżyserem w teatrze. Bronia zapoznaje w nowym domu Wandzię, zwaną Dziunią krnąbrną, wiecznie znudzoną i niezadowoloną z niczego jedynaczkę. Wandzia jest tak skrajnie inna niż Bułeczka - rozpieszczona, rozkapryszona. Jest schorowana, wątła, bojąca się zarazków. Zakazuje Broni bawić się swoimi lalkami, zabawkami, nie chce Broni w swoim domu. Nie rozumie, jak jej papa mógł wprowadzić do ich domu to "dziwne stworzenie". Można śmiało rzec, że początki obu dziewczynek były bardzo burzliwe, Wandzia miała ogromny problem z przyjęciem Broni, choć po kryjomu podpatrywała koleżankę, podziwiała jej wieczny entuzjazm i że Bułeczka nigdy się nie nudzi, zawsze znajdzie sobie zajęcie i jest zawsze uśmiechnięta. Jest to na pewno zasługą skrywanej tajemnicy Broni, którą wyjawiła zaciekawionej Dziuni. Chodziło o niezwykłą lalkę Czaroduszkę. Bronia opowiedziała cudowną historię Czaroduszki, że ja płakałam, bardzo się wzruszyłam. Ogólnie ta książka poruszyła głęboko skrywane we mnie uczucia. Poczułam ciepło w sercu, tak samo jak Bułeczka. Dużo by pisać i mówić o tej książce, ja jestem pod ogromnym wrażeniem. Jest tak, jak zakładałam na początku, że to będzie podróż do przeszłości, do czasów, których już dawno nie ma. Autorka Jadwiga Korczakowska napisała tę opowieść w 1957 roku, zatem szkoła, miasto, obyczaje możecie sobie tylko wyobrazić, jak zostały opisane. Panienka Wandzia miała w swoim domu gosposię Małgorzatę, która zajmowała się całą posiadłością oraz miała pieczę nad niesforną Dziunią. Miło czyta się o wartościach takich jak przyjaźń, marzeniach o rodzicach. Każda strona dotycząca Broni napawała niezwykłą radością. Cieszyła się ze wspólnego zjedzenia ciastek, z podróży tramwajem, samochodem, ze spaceru po parku, z zabawy z psem Trezorem czy kotem Puszkiem. Książka pełna dobrych przekazów, płakałam przy niej czytając strona po stronie o przygodach dziewczynki Bułeczki, która swym dobrym sercem zmieniała wszystkim dookoła. Nie sposób jej nie kochać. Ogromne wzruszenie, nawet gdy teraz piszę tę recenzję, mam łzy w oczach. Ona tak wiele wycierpiała, marzyła o tym, żeby mieć mamę, cieszyło ją dosłownie wszystko, to że dostała nową sukienkę, że nie była głodna. Pragnęła przyjaźni, akceptacji, żeby była przygarnięta nie z litości. I tak zestawiam sobie to wszystko, co tu przeczytałam ze światem współczesnym pełnym pogardy i zła, w którym dziecka nie cieszy jakaś tam zwykła "zaczarowana lalka" czy liście na wietrze..... Teraz króluje internet, tablet, telefon komórkowy, gry, lajki i inne bzdury, które zmieniają dzieci w automaty bez serca. To ogromna refleksja, jak zmienia się świat, jak w ogóle zmieniła się literatura na przestrzeni dziesięcioleci. Dlatego tak chętnie sięgam po takie wyjątkowe powieści, gdzie przemknie plastusiowy pamiętnik, gałganek i zabawa w teatr, w którym dziecko jest po prostu dzieckiem, a rodzice są rodzicami, którzy nie krzywdzą, tylko opiekują się, kochają i wychowują dając dobry przykład. W moim świecie literatura ciągle odgrywa kluczową rolę w procesie wychowawczym, uważam że zawsze miała i ma ogromny wpływ na sposób myślenia, na wartościowanie, budowanie, kształtowanie człowieka. To, po jakie książki sięgamy od najmłodszych lat toruje nam ścieżki życia. Z głębi serca serdecznie polecam tę ciekawą książkę, warto poczytać też dziecku. Niesie dobro. Miłej lektury :)

Zdaję sobie sprawę, że część rodziców, bezkrytycznie, kupuje dla dzieci badziewie zalegające półki z książkami w księgarniach. Albo lepiej, daje telefon, niech pociech ogląda i słucha. Jest parę godzin spokoju. Sam nie wiem kogo bardziej mi szkoda. Upośledzonych umysłowo rodziców czy w przyszłości ich dzieci, kalek uczuciowych i intelektualnych. Książkę POLECAM !!!