W zasadzie ciąg dalszy

Po książki Wiecha sięgam,gdy chcę poprawić sobie nastrój. Tak było i tym razem. Charakterystyczna (w tej chwili już archaiczna) gwara warszawska,sprawy w sądzie grodzkim i różne perypetie bohaterów to coś,do czego zawsze chętnie wracam. Jednak czytając,tą książkę,zauważyłam,że niektóre opowiadania już znam,bo pojawiały się w innych książkach Wiecha. Inaczej odbiera się je czytając po raz pierwszy,a inaczej za którymś kolejnym razem.Po prostu wówczas mniej śmieszą. Nie mniej jednak wiele powiedzonek z tych książek zapożyczyłam i włączyłam do swojego codziennego repertuaru językowego, np: "przypuszczam,że wątpię", "żebym ja pani szanownej nie powiedziała jak pani wyglądasz" czy "a odturlajże się Boża krówko w ząbek czesana" itd.

Książkę odkryłam w wieku mniej więcej 11 lat. Często do niej wracałam i teraz też jeszcze wracam. Kiedyś śmieszyły mnie inne opowiadanka, z wiekiem bardziej doceniałam inne. Cudowna warszawska gwara, humor sytuacyjny. Powojenne felietony Wiecha już mnie tak nie urzekają.

Lubię poczucie humoru Stanisława Tyma. Tę zabawę słowem, tworzenie dziwolągów-neologizmów, szukania wieloznaczności i wydobywania z nich absurdów. Książkę połknąłem niemalże na raz. Może i dlatego, że teksty przeplatane są rysunkami autora. Tym wydobył spod łóżka, na którym spała kiedyś Maria Konopnicka, a teraz śpi on, te swoje teksty, które uważa za najlepsze. Ja lubię jego krótką formę. Opowiadanie "No to weźmy" dość drastyczne, a jednoaktówka "Skarb" przeciętna. Nie wszystkie teksty są też na wesoło. Za rozdział "Psy i psychologia", traktujący o szacunku i miłości do tych zwierząt oraz nakłonieniu ludzi do ich zrozumienia, należy się Tymowi pomnik.

Książka dla osób z poczuciem humoru. Obnaża głupotę i uczy dystansu do otaczającej nas rzeczywistości, a przede wszystkim ma dostarczyć czytelnikowi przyjemności i zabawy w czytaniu. To jeden z najwybitniejszych przykładów polskiego purnonsensu. Moim zdaniem, pomimo upływu czasu, nadal aktualny i może śmieszyć. POLECAM !!!

Jan Himilsbach pisarzem wybitnym nie był. Treść jego twórczości też bywa raczej mało zaskakująca. Z jakiegoś jednak powodu te nieskomplikowane historie pisane prostym językiem mają w sobie coś intrygującego. Bez dwóch zdań twórczość Himilsbacha była skandalem w jego czasach. Jest nim i dziś. Ale trudno o lepszą odtrutkę na komercyjną papkę i przeintelektualizowanych autorów "wyższego lotu". Himilisbach jest nie do podrobienia.

Czy ktoś jeszcze pamięta ??? Pierwszy odcinek został wyemitowany 29.03. 1974 r. w Pr. III Polskiego Radia, w sumie było 294 słuchowisk. Cykl został zakończony w 2000 r. po śmierci jego twórcy J. Janczarskiego. M. Lipińska, K. Kowalewski, J. Kobuszewski, M. Zębaty, S Celińska, J. Janczarski to osoby występujące na antenie. Legendarny gajowy Marucha i jego podopieczny Cypis to postacie, o których tylko się opowiada. Słuchowiska przez lata był flagowymi i kultowymi pozycjami Polskiego Radia. Jeżeli akurat trafiłem, zawsze słuchałem !!! Jeżeli cię zainteresują, przeczytaj rekomendację LC. Na You Tubie znajdziesz wszystkie znalezione odcinki !!! POLECAM !!!

"Szczęście jest kruche jak kryształ. Nieszczęście pewne jak skała. Mądrość rzadka jak brylant W głupoty hałdach się wala. Poezji jest dola żebracza, Chamstwo rechoce po balach, Prawdę psów sfora osacza, Kłamstwo zaś wolność zachwala." Zaczęłam od końca. Jest to fragment "Epilogu" - ostatniej części poematu Maćka Maleńczuka, znanego piosenkarza, kompozytora, mieszkającego i tworzącego w Krakowie. Poezja zajmuje w moim życiu ważne miejsce a poezja śpiewana tym bardziej. Maciej Maleńczuk fascynuje mnie od dawna więc nic dziwnego , że sięgnęłam po jego poemat. Prowokuje w piosenkach, prowokuje też w swoim poemacie. Obnaża nasze wady narodowe, krytykuje podstawy polskiego państwa, parodiuje polityków. Poemat zachwyca lekkością pióra i niezwykle celnymi spostrzeżeniami Autora. Tomik dedykuje "Krakusowi co się zowie Tadeusz Boy-Żeleński" i chyba dlatego poemat spisuje językiem starej polszczyzny. Tadeusz Boy Żeleński żył w latach 1874 do 1941 , z wykształcenia lekarz , był krytykiem, tłumaczem, poetą-satyrykiem, publicystą,działaczem społecznym. Światła postać , która zasłynęła jako narodowy prześmiewca . Pisząc teksty do słynnego krakowskiego kabaretu Zielony Balonik ośmieszał konserwatywne autorytety i mieszczańską pruderię. Nie można porównywać Maleńczuka z Boyem ale Autor poematu na pewno się wzoruje. Ośmiesza, prowokuje, krytykuje, parodiuje ale też ostrzega, poucza. "lepiej się zajmijmy własnym wychowaniem, Poznajmy swe miejsce oraz w Państwie rolę, Inaczej chamstwa pogrążą otchłanie Ojczyznę. I znowu pójdziemy w niewolę" Każda część poematu porusza inny główny temat. Są tu odniesienia nie tylko społeczne, moralne ale też porusza zagadnienia wiary, opowiada o swoich fascynacjach literaturą, mówi o swoich muzycznych idolach. Ta książeczka to przekrój zagadnień z każdej dziedziny naszego życia. Potępia chamstwo, korupcję, warcholstwo, głupotę i nieuczciwość. Bliski jest moim poglądom. Oczarował mnie bezwzględnie. I jeszcze mamy dodatkową gratkę -możemy poematu wysłuchać z płyty cd, dołączonej do książki. Czyta sam Autor. Tylko siąść w wygodnym fotelu , zamknąć oczy i słuchać. Relaks i przemyślenia. Zgadzam się z poglądami Pana Maleńczuka ? czy też nie :-) Książka jest niewielka, w miękkiej oprawie, ma 49 stron. Zamyka ją poruszająca refleksja Autora, z którą się zgadzam a Autora podziwiam " Ciernista dla nas ta droga. Nie da nadziei śmierć miła. W rozpaczy szukamy boga, a Bóg nas do diabła posyła." Obok tego poematu nie można przejść obojętnie. Jest wyjątkowy, kąśliwy ale też mądry.

Zdecydowanie najlepsza relacja z meczu piłkarskiego dwóch drużyn w walce o awans do pierwszej ligi, oczami środkowego obrońcy. Połączenie relacji bezpośredniego uczestnika i biernego obserwatora, w formie zapisu zdarzeń i emocji związanych z każdą minutą spotkania. Autentyczność zmagań fizycznych bohatera na boisku w trakcie gry, połączona z ukazaniem skomplikowanych zależności relacji międzyludzkich w skorumpowanym środowisku piłki nożnej na Węgrzech w latach 70 tych XX wieku. Utwór w formie opowieści sensacyjnej , którego akcja rozbudza nasze emocje proporcjonalnie do narastającego zmęczenia i frustracji zawodników, dla których awans tak bliski i niemal pewny oddala się z każdą upływającą minutą spotkania.

Fragment wiersza "Swojskie stworzenie świata" "...gdyby bieg rzeczy zmianie uległ i gdyby Polak stworzył świat… O – rany Julek! Kulą nie byłaby ta Ziemia! Nie kulą byłby Księżyc blady… Sześcianem? … Nie wiem. Jedno wiem ja: Bez kantów nie dałoby rady! Spitsbergen byłby – gdzie Kalkuta. Alpy na głowie by stały… Włochy by miały może kształt buta, lecz pewnie o numer za mały! Tylko przez Polskę płynęłaby wartko szeroka Wisła… z czerwoną kartką! Nad nią cytryny szumiałyby z cicha, na każdej gałązce – zagrycha! A gdyby już była gotowa ta rzeka, Polak by chyba dłużej nie zwlekał i by się wreszcie (cieszcie się, cieszcie!) wziął do stworzenia Człowieka! Nie powiem, jak byśmy wyglądali… (Za dużo dorosłych na sali!) To nawet głupstwo już, że Adam pomieszałby mu się z Ewą, bo i tak (ja się z Wami zakładam!) co ważniejsze – poszłoby na lewo! …" Proroctwo? Przecież ten wierszowany szpikulec został napisany w 1953 roku... Oto cały Załucki. Niech żałuje ten, kto jeszcze nie poznał tego satyryka.

Dziwnie czyta się książkę po raz pierwszy gdy już zna się jej tekst z wałkowanych w kółko epizodów (bez napisów oraz z tłumaczeniem Tomasza Beksińskiego). Fan Pythonów powinien ją mieć u siebie, chociażby po to by od czasu do czasu posłuchać głosu w głowie, który mówi, gdy fan czyta. ;)

GodzinaZksiazka.blogspot.com Wzięłam do ręki książkę z charakterystyczną kolorystyką, czcionką i czarno-białym zdjęciem na okładce. Czego się spodziewałam? Nostalgicznych wspomnień, absurdalnego humoru, sytuacji przypominających filmy i seriale "Miś", "Zmiennicy" czy inne znane? Jak najbardziej. I nie zawiodłam się! Świetna pozycja dla każdego, kto lubi pośmiać się przy lekturze. Co więcej, forma książki pozwala na cieszenie się czytaną treścią z kimś, kto akurat siedzi obok i nie przeszkadza mu wtrącany co jakiś czas dowcip, czy ciekawy wpis. W tej książce znajdziecie zarówno popularne żarty, które w latach PRL-u krążyły wśród obywateli, nietypowe instrukcje obsługi typowych przedmiotów. Rozbroją Was wpisy z ksiąg skarg i zażaleń oraz pism urzędowych. Te, pochodzące z milicyjnych raportów chwilami wydają się nieprawdopodobne...Patrolując ulice zauważyłem spokój...Podkreślam ponownie, że patrol pieszy nie jest w stanie w żaden sposób skutecznie ująć i zatrzymać uciekającego samochodu...Ukrywał się w śmietniku, przez co cuchnął tak intensywnie, że nawet pies służbowy się skrzywił... Takie i inne perełki czekają na Was w tej niepozornej, niedużej książeczce. Niektórych nie wypada przytaczać, ale z pewnością wywołają szeroki uśmiech na Waszych twarzach. Zdjęcia, które przenoszą nas w lata, kiedy na półkach nie pojawiały się wyszukane towary, jeśli w ogóle tam były...Kolejki, kartki na żywność, propagandowe hasła i plakaty. Znane z epoki socrealizmu samochody, popularne znaczki pocztowe, a i oczywiście kultowe buty Relax ! W indeksie na zakończenie, znajdziecie wyjaśnienie nazw, skrótów oraz opisy znanych osób. Książka, którą można czytać jednym tchem, ale i wracać niejednokrotnie do jej treści. Książka, przypominająca czas, kiedy ...było naprawdę inaczej niż obecnie....

Prosta, choć oparta na oryginalnym pomyśle fabuła, mająca na celu głównie bawić, choć bez trudu można doszukać się szczypty ironii czy przekąsu z jakimi Autor opisuje społeczeństwo (że wspomnę tylko niewielkiego wzrostem Pana Ambasadora z pierwszych stron powieści, czy opis snuta przez bohatera wizja przyszłych klientek jego biznesu). Książka, którą dawno temu czytałem (z oczywistymi wypiekami na twarzy) jako powieść w odcinkach w zapomnianym już, jak sądzę, periodyku Fakty i fikcje. Czy żałuję, że podkusiło mnie wrócić do niej po latach? Chyba nie. Na pewno nie można odmówić Wujowi lekkości typowej dla czysto rozrywkowych pozycji, tak jak nie można Autorowi odmówić lekkości pióra, ciętego języka i fantastycznego, czasami wręcz absurdalnego poczucia humoru. Do tematu zagadnień damsko-męskich książka podchodzi bardzo lekko i swobodnie: od pierwszej strony Czytelnik nie ma wątpliwości (obaw?),że trafi na jakieś ciężkie, psychoanalityczne rozważania. Ogólnie, bardzo przyzwoita rozrywka, okraszona nutką pikanterii, napisana przez kogoś, kto zdecydowanie potrafi posługiwać się piórem i dla kogo poruszanie się, nawet tak powierzchowne, po obszarze erotyki, nie oznacza upadku w odmęty grafomanii. Ok, trafia w moje gusta, dobrze bawiłem się podczas lektury, ale na pewno nie jest to powieść, o której będę pamiętał zbyt długo.

Najtrudniej pisać o książkach, płytach czy filmach, które się uwielbia. Z pozycji szczerego miłośnika trudno dobrać właściwe słowa, bo każde będzie rażąco banalne i wtórne. Humor prezentowany przez grupę komików z Monty Pythona jest mi bliski, bo wymaga od widza niesamowicie rozległej wiedzy, aby móc w pełni smakować istotę skeczu. W zrozumieniu poszczególnych scenek przydatna będzie taka właśnie publikacja. Ale przyznajmy: należy zacząć od obejrzenia wersji wizualnej, nacieszyć się grą aktorską i surrealistycznym poczuciem humoru, a następnie porównać ze słowem pisanym. Szkoda, że książka nie zawiera ilustracji, z których znanych jest Terry Gilliam, ale skoro to tylko słowa… Osobiście smuci mnie tylko, że zarówno wersja książkowa, jak i dostępne na polskim rynku kompletne wydania odcinków „Latającego Cyrku” nie zawierają przekładu w wersji nieodżałowanego Tomasza Beksińskiego, który tak celnie potrafił wyłowić niuanse językowe. Tamto tłumaczenie, nie waham się użyć tego słowa, było po prostu genialne, zadając kłam powiedzeniu „piękne nie są wierne, wierne nie są piękne”. Poza tym - książka dla smakoszy angielskiego poczucia humoru.

Chciałem się trochę ogrzać przy Tuwimie. Szczególnie interesowały mnie jego migawki prozą, nie było tego dużo, ale to wzmacniające, gdy rano boli ząb…: „Cieszę się, że byłem u dentysty. Wszystko poszło znakomicie. Nie zastałem go w domu” („Z notatnika nerwowca”).

Zbiór kapitalnych humoresek, które nie wiem jakim cudem wyszły w 1983 roku. Że cenzura to puściła? Sawaszkiewicz otwarcie drwi z PRL-u, ośmiesza go, szydzi w bardzo inteligentny sposób, wydobywa na światło dzienne to, co w tamtym systemie było najdurniejsze: akceptowane społecznie kradzieże mienia publicznego, wszechobecna propaganda sukcesu, braki w sklepach, bezsensowne inwestycje i marnowane pieniądze, brak organizacji czegokolwiek, kombinatorstwo, cwaniactwo, łapówkarstwo, wszystko załatwiane na lewo, lenistwo i marazm. W tej części przygód tatka i syna jest jeszcze bardzo ciekawy, rodem z Barei motyw lokatorów, budynku i gospodarza domu, który szczuje, okrada, terroryzuje psychicznie i trzyma w garści lokatorów. "Alternatywy 4" kłaniają się nisko. Świetnie się bawiłem podczas tej lektury! Bardzo odpowiada mi poczucie humoru i styl Sawaszkiewicza!

„Piosenka o białych dozorcach” (...) „tam biali dozorcy co głowy z trzech wojen unieśli cało wciąż krążą, wirują, do czysta sprzątają nam świat. Sprzątajcie, sprzątajcie!… Poranne sprzątanie wykonać jeszcze zwinnymi miotłami wam przyjdzie nie raz i nie dwa, dopóki się uda zbudzonych mieszkańców przekonać wreszcie, że oto arbackie podwórko zamieniło się w raj” ( s.223) Bułat Okudżawa, Zamek nadziei. Wiersze i pieśni. Posłowiem opatrzyła J. Szymak- Reiferowa. Wyd. Literackie, Kraków- Wrocław, 1984. W poezji B. Okudżawy, mimo ponurych doświadczeń przebija ton: Wiary, Miłości i Nadziei (pisanych dużą literą). Nieprzypadkowo zbiór wierszy i pieśni nazwano „Zamkiem nadziei”. Ja napisze tłumaczka w Posłowiu:(…): „Okudżawa nigdy nie nawołuje ani nie poucza, co najwyżej podpowiada, niemniej przesłanie jego twórczości zawsze układa się w jakiś kodeks. Najpierw była nim sztama chłopaków z jednego podwórka (ballada Król),potem żołnierski etos, wreszcie wołanie o zbawczą jedność korporacji”.(„Stara pieśń studencka”, s. 277.) Wielkość poezji Okudżawy wyrasta, m in. z faktu, że mimo upływu lat teksty są wciąż aktualne, na miarę dokonań romantyków. Nieprzypadkowo marzeniem poety był spotkać się z Puszkinem i Lermontowem’ „Szczęściarz” Aleksander Sergieicz!- Temu to szło! Żyło mu się nielicho! Młyn huczał na cały głos, ból ucicha, w polu słychać skowronków gwar, baba w oknie siedzi, tylko dziesięć minut na targ pobliski się jedzie. Pierwszorzędny ma fach i pióro ostre...( s. 91.) W wierszach i pieśniach Okudżawy mieści się człowiek z całym bagażem doświadczeń i uczuć. Jest też świat z czterema żywiołami od ziemi i powietrza do ognia i wody, tworzącymi odwieczny porządek wszechrzeczy. Powrót do słów Modlitwy: wyznacza kierunek lektury tekstów Okudżawy: „Dopóki nam Ziemia kręci się, dopóki jest tak czy siak, Panie, ofiaruj każdemu z nas, czego mu w życiu brak: mędrca obdaruj głową, tchórzowi dać konia chciej, sypnij grosza szczęściarzom… I mnie w opiece swej miej.”(s.227) 10/10

Zbiór krótkich form komiksowych i ilustracji, które pokazują talent i świetny zmysł obserwacji Raczkowskiego. Jak to zwykle bywa z takimi kompilacjami, mamy tu rozrzut tematyczny, nie wszystkie prace są wybitne, ale i tak są to chyba moje ulubione polskie shorty. Choć nie wszystkie są do śmiechu. Fajny jest też rozstrzał stylistyczny samej warstwy graficznej. Pokazuje, że Raczkowski (wbrew niektórym głosom) potrafi bardzo dobrze rysować. Choć ja akurat uwielbiam te najprostsze, narysowane "nieudolnie".

Pamiętam moment, kiedy dowiedziałem się o nagłej śmierci Andrzeja Waligórskiego. Wydawało mi się to niemożliwe, człowiek tak serdeczny, obdarzony takim poczuciem humoru, nie może tak po prostu odejść… Pamiętałem jego ostatnią wypowiedź w Teatrze Polskim w 1991 roku z okazji jubileuszu Studia 202, którą później odczytywałem jako zapowiedź pożegnania ze słuchaczami. Choć dla mnie był mistrzem rubasznego humoru (wychowałem się na Dreptaku, Babci Pimpusiowej oraz „Rycerzach”),znakiem firmowym pozostanie wiersz „Wyspa”, którego fragment widnieje na jego grobie. Odwiedzając miejsce spoczynku Pana Andrzeja i Pani Lesi, zapalając świeczkę w myślach powtarzam sobie ten tekst: „Gdyż jeden jest kierunek i jeden mały bilet, więc po swój biedny pakunek niebawem się pochylę. I opuszczę swą izbę bez słów i bez powrotów.” Ten zbiór nie jest pozbawiony wad. Są błędy w druku, dobór utworów dość dowolny, brakuje mi kilku tekstów lirycznych, znanych choćby ze zbiorczego wydania „Wierszyków.” Ale kiedy zaczynam lekturę, cały czas słyszę głos Pana Andrzeja, którym tak pięknie i znacząco potrafił operować. I wtedy macham rękę na mankamenty, które wtedy zdają się mało istotne. Poza liryką wydawca zamieścił w całości cykl poświęcony docentowi Bassetowi oraz teksty związane z żartobliwą parodią Trylogii, czyli słynnymi „Rycerzami.” W tym drugim przypadku brakuje rozwinięcia cyklu znanego z wersji radiowej, w podziale na role. Dla osób pamiętających realia lat 70-tych i 80-tych XX wieku będzie to dobra zabawa, dla czytelników urodzonych w nowym milenium niektóre aluzje mogą być mało zrozumiałe i zbyt wyrafinowane, choć może się mylę…. Moja ocena nie jest do końca obiektywna, gdyż pomimo wad jest to bodaj zbiór najobszerniejszy. Dotychczasowy dorobek wydawniczy Andrzeja Waligórskiego jest dość skromny, był po prostu znakomitym radiowcem. Ot, kilka tomików wydanych za życia, rozproszone małonakładowe publikacje oraz kilka doraźnych kompilacji. Tak sobie myślę, że na 30 rocznicę Jego odejścia warto byłoby wydać solidny tom dzieł zebranych. Dlaczego? Parafrazując autora: „Bo jest za co!”

Bardzo ładnie wydany nakładem BGW (oni zawsze wydają bezbłędnie!) tom poezji Młynarskiego, obejmujący trzy dekady z okładem: od debiutanckich tekstów z początków lat 60' do utworów współczesnych z końca lat 90' XX w. Przy wielu wierszach jest autorski komentarz Mistrza. Do tego mamy masę Jego przekładów Brela i Brassensa. Młynarski jest dziko inteligentny; to poezja-felieton, poezja-reportaż. Autor tworzy obyczajowe obrazki, ma czułe ucho i przenosi na papier to, co usłyszy na ulicy. Genialnie łączy swój wysublimowany warsztat z naturalnością trotuaru. Z lekkością potrafi mówić o najważniejszych ludzkich dramatach. U Młynarskiego codzienność jest odświętna, a powszedniość dostojna.