Świat nawiedzany przez demony. Nauka jako światło w mroku

Książka z pewnością wartościowa - u mnie jednak (w połączeniu z innymi czynnikami) wywołała silne stany lękowe (przypomniała mi coś, o czym nie chciałam pamiętać).

Książka z pewnością wartościowa - u mnie jednak (w połączeniu z innymi czynnikami) wywołała silne stany lękowe (przypomniała mi coś, o czym nie chciałam pamiętać).

W skali LC to 6+, w skali szkolnej 4-…
Ciekawa książka, mająca wiele interesujących obserwacji, jednak wraz ze zbliżaniem się do mniej więcej 60% treści staje się mniej kosmologiczna i naukowa (w sensie fizycznych obserwacji kosmosu),a bardziej socjologiczno-poradnikowa skupiając się na problemie popularyzacji nauki i edukacji w społeczeństwie zwłaszcza amerykańskim. Tak że, subiektywna wartość książki i realizacja moich oczekiwań z nią związanych zakończyła się tuż za jej połową. Trudno mi ją polecać jako „must-read”, raczej wpisuje się w formę społecznych dyskusji nad poprawą zainteresowania naukami przyrodniczymi.

W skali LC to 6+, w skali szkolnej 4-…
Ciekawa książka, mająca wiele interesujących obserwacji, jednak wraz ze zbliżaniem się do mniej więcej 60% treści staje się mniej kosmologiczna i naukowa (w sensie fizycznych obserwacji kosmosu),a bardziej socjologiczno-poradnikowa skupiając się na problemie popularyzacji nauki i edukacji w społeczeństwie zwłaszcza amerykańskim. Tak...

Autor w przystępnej formie wyjaśnia, dlaczego tylko naukowy, sceptyczny sposób rozumowania może nas uchronić przed teoriami spiskowymi, dezinformacją i niezrozumieniem otaczającego nas świata. Dość trafnie też przewidział, w jakim kierunku nasza cywilizacja będzie zmierzać.

Autor w przystępnej formie wyjaśnia, dlaczego tylko naukowy, sceptyczny sposób rozumowania może nas uchronić przed teoriami spiskowymi, dezinformacją i niezrozumieniem otaczającego nas świata. Dość trafnie też przewidział, w jakim kierunku nasza cywilizacja będzie zmierzać.

Dobra książka! Dobrze się czyta. Napisana w roku '96, więc już parę lat ma i wiele się od tego czasu na świecie zmieniło, ale mimo to porusza wiele wciąż aktualnych tematów. Szkoda, że Carl Sagan już nic więcej nie napisze! Byłby na pewno ciekawym i wartościowym głosem w bieżących latach.

Dobra książka! Dobrze się czyta. Napisana w roku '96, więc już parę lat ma i wiele się od tego czasu na świecie zmieniło, ale mimo to porusza wiele wciąż aktualnych tematów. Szkoda, że Carl Sagan już nic więcej nie napisze! Byłby na pewno ciekawym i wartościowym głosem w bieżących latach.

Bardzo dobra. Niby porusza oczywisty temat, że nauka jest podstawą wszystkiego. Ale jednak wyśmienicie podany, nawet oczytany już temat, nie nuży. Są oczywiście słabsze rozdziały. Można było mniej napisać o kosmitach, ale jest i tak dobrze. Trafne argumenty, wiele warto sobie wynotować, żeby użyć do przepychanek w internecie;) Z autorem pierwszy raz miałem kontakt przez fikcję, ale fakt jest zdecydowanie jego mocniejszą stroną.

Bardzo dobra. Niby porusza oczywisty temat, że nauka jest podstawą wszystkiego. Ale jednak wyśmienicie podany, nawet oczytany już temat, nie nuży. Są oczywiście słabsze rozdziały. Można było mniej napisać o kosmitach, ale jest i tak dobrze. Trafne argumenty, wiele warto sobie wynotować, żeby użyć do przepychanek w internecie;) Z autorem pierwszy raz miałem kontakt przez...

Książka strasznie lubi grać na skrajnościach, poza tym jest tendencyjna - pokazuje tylko skrajne elementy danego zagadnienia. Mówiąc inaczej dobiera argumenty pod gotową tezę.

Książka strasznie lubi grać na skrajnościach, poza tym jest tendencyjna - pokazuje tylko skrajne elementy danego zagadnienia. Mówiąc inaczej dobiera argumenty pod gotową tezę.

To nie jest najlepsza książka Carla Sagana, i to wcale nie dlatego, że powstała w latach 90., bo dobre książki przetrwają próbę czasu. Jest tu kilka naprawdę interesujących rozdziałów, mniej więcej w połowie książki (zwłaszcza "Terapia" i Smok w moim garażu"),ale jest też sporo przegadanych i zwyczajnie nudnych - zwłaszcza kilka ostatnich rozdziałów. Sagana stać na więcej niż narzekanie przez kilkadziesiąt stron na niski poziom edukacji w Stanach Zjednoczonych. Brak mi tu holistycznego spojrzenia, wyciągnięcia na wierzch tego, co najważniejsze i uniwersalne: ponadczasowe i ponadnarodowe. Według mnie książka jest dość chaotycznym zlepkiem wielu tematów, narzekań, truizmów, cytatów czytelników, ponownych narzekań, w których natłoku gubią się interesujące opowieści i zabawne anegdoty, ale przede wszystkim istota przemyśleń i temat przewodni. Jest tu trochę o wszystkim i o niczym. Sądzę, że książka wiele by zyskała, gdyby została przeredagowana i "odchudzona".

To nie jest najlepsza książka Carla Sagana, i to wcale nie dlatego, że powstała w latach 90., bo dobre książki przetrwają próbę czasu. Jest tu kilka naprawdę interesujących rozdziałów, mniej więcej w połowie książki (zwłaszcza "Terapia" i Smok w moim garażu"),ale jest też sporo przegadanych i zwyczajnie nudnych - zwłaszcza kilka ostatnich rozdziałów. Sagana stać na więcej...

Nudy straszne.
Autor napisał manifest, bardzo rozwleczony, na ponad 600 stron o tym, że lepiej wierzyc nauce niż pseudonauce.


Może w 1995r,, gdy to pisał (bo pierwsze wydanie tej ksiązki jest z 1995r) było to jakoś odkrywcze; ale dzisiaj ewentualnie można przeczytac taką ksiązkę jako ciekawostkę. Pod warunkiem, że ktoś juz zupełnie nie ma nic innego do czytania.

Nudy straszne.
Autor napisał manifest, bardzo rozwleczony, na ponad 600 stron o tym, że lepiej wierzyc nauce niż pseudonauce.


Może w 1995r,, gdy to pisał (bo pierwsze wydanie tej ksiązki jest z 1995r) było to jakoś odkrywcze; ale dzisiaj ewentualnie można przeczytac taką ksiązkę jako ciekawostkę. Pod warunkiem, że ktoś juz zupełnie nie ma nic innego do czytania.

Pierwszą rzeczą, którą należy zrobić przy książce tego typu to sprawdzić datę oryginalnego wydania. “Świat opanowany przez demony” ukazał się 30 lat temu i ma to niebagatelne znaczenie dla odbioru treści.

Mam bardzo mieszane odczucia wobec książki Druyan i Sagana. Z jednej strony jest bardzo… rozrywkowa. Obserwowanie jak autorzy metodycznie i stopniowo rozbrajają większość z kłamstw, zbiorowych urojeń czy współczesnych mitów daje sporo uciechy. Całość przeprowadzona jest z humorem i wyczuciem, i chociaż wydawać by się mogło, że pewne rzeczy są oczywiste to najwyraźniej nie są i autorzy nie boją się ich wskazać. W teorii to wystarczyłoby na całkiem przyjemną, względnie pouczającą lekturę - ukazywanie triumfu metody naukowej i krytycznego myślenia nad zabobonami byłoby w sam raz. Stety bądź niestety Druyan i Sagan na tym nie poprzestają.

Jednym z problemów “Świata opanowanego przez demony” jest wtórność i okazjonalne popadanie autorów w tony manifestu. Wtórność na dwóch płaszczyznach - przekazu i sformułowań. Ta pierwsza jest spodziewana - koniec końców to tylko przykładanie tej samej metody do różnych przypadków, ciężko o zmianę podejścia, które zwyczajnie działa. Druga jest już problemem literackim. Nie przeszkadza szczególnie, ale będzie to też zależne od Waszego tempa czytania, przebrnięcie przez całość lektury w ciągu jednego czy dwóch dni byłoby godnym pogratulowania wyczynem, ale sugerowałbym raczej rozłożyć treść na nieco dłuższy odcinek czasu. Tak czy siak - pewna powtarzalność jest tak naprawdę problemem marginalnym. Mnie osobiście gryzł najbardziej ton autorów.

Przez większość książki całość podąża za prostym schematem stopniowego obalania różnych nieprawidłowości w rozumowaniu czy odbiorze świata i dopóki autorzy trzymają się tej ścieżki - jest okej. Im dalej końca jednak, tym bardziej zbaczają z niej i uderzają w tony alarmistyczne. To trochę stara śpiewka - dokąd zmierza ten świat, ludzie nie garną się do nauki, upadek cywilizacji i obyczaju. A jakoś jednak działa dalej i się całkiem nieźle toczy. Autorzy mają prawo do swojego zdania i w niektórych punktach jestem skłonny się z nimi zgodzić, ale zaskakujące jest to jak bardzo nieświadomi wydają się być bańki, w której się wychowali i żyli. Ta nieumiejętność wyjścia poza swoją perspektywę w ocenie przemian społecznych stoi w dość mocnym kontraście do propagowanych przez nich wartości i jako mi osobiście dość mocno przeszkadzała.

Jeśli skupicie się na jasnych stronach “Świata opanowanego przez demony” to dostaniecie przestępną, całkiem zabawną książkę o wyższości metody naukowej nad hochsztaplerstwem i dyskontowym czarodziejstwem. Jeśli popatrzycie na te ciemniejsze… Cóż, przynajmniej jakiś materiał do przemyśleń się znajdzie.

https://www.facebook.com/gniazdoszeptunow

Pierwszą rzeczą, którą należy zrobić przy książce tego typu to sprawdzić datę oryginalnego wydania. “Świat opanowany przez demony” ukazał się 30 lat temu i ma to niebagatelne znaczenie dla odbioru treści.

Mam bardzo mieszane odczucia wobec książki Druyan i Sagana. Z jednej strony jest bardzo… rozrywkowa. Obserwowanie jak autorzy metodycznie i stopniowo rozbrajają większość...

Bardzo ciekawa książka o roli nauki, myślenia krytycznego, sceptycyzmu, oraz o ludzkiej naiwności i łatwowierności. Książka napisana 30 lat temu, czyli jeszcze przed epoką internetu, więc z dzisiejszej perspektywy można ją traktować jak wehikuł czasu do lat 90-tych, a co ciekawe i jednocześnie niepokojące - wiele z mechanizmów i problemów opisanych przez Sagana nie straciło na aktualności, a nawet, w pewnych aspektach obecnie mamy wręcz regres. Z tych powodów jest to pozycja na pewno warta przeczytania, chociaż warto przygotować się, że niektóre rozdziały są jednak trochę nudne.

Bardzo ciekawa książka o roli nauki, myślenia krytycznego, sceptycyzmu, oraz o ludzkiej naiwności i łatwowierności. Książka napisana 30 lat temu, czyli jeszcze przed epoką internetu, więc z dzisiejszej perspektywy można ją traktować jak wehikuł czasu do lat 90-tych, a co ciekawe i jednocześnie niepokojące - wiele z mechanizmów i problemów opisanych przez Sagana nie straciło...