Słodkie i gorzkie migdały

Jestem rozczarowany lekturą tej powieści. Nie dość, że mnie znużyła i wydawała mi się pisana na kolanie, to jeszcze postacie mnie irytowały. Główna bohaterka jest moim zdaniem strasznie chwiejna. Raz jest pozbawiona jakiegokolwiek charakteru, innym razem staje się despotyczna, a wręcz humorzasta. Jej mąż zaś jest strasznie agresywny i równie odpychający jak ona. Nie dało się w tej powieści kogokolwiek polubić, a samo zakończenie wygląda jakby zostało stworzone od niechcenia.

Jestem rozczarowany lekturą tej powieści. Nie dość, że mnie znużyła i wydawała mi się pisana na kolanie, to jeszcze postacie mnie irytowały. Główna bohaterka jest moim zdaniem strasznie chwiejna. Raz jest pozbawiona jakiegokolwiek charakteru, innym razem staje się despotyczna, a wręcz humorzasta. Jej mąż zaś jest strasznie agresywny i równie odpychający jak ona. Nie dało...

Zdecydowanie dla dojrzałego czytelnika. Historia o kobiecie z włoskiej prowincji od początku lat 20tych do 50tych ubiegłego wieku. Wspaniałe oddana mentalność kobiety podporządkowanej decyzjom podejmowanych przez ojca, męża,syna dla niej naturalnej osi jej życia. W jej niełatwej codzienności rozmowa z boską Marią jest dla niej kontrapunktem jej zmagań, grzechów i decyzji. Godzi się z tym podporządkowaniem jako spoiwem rodziny w jej rozumieniu. Ale faktycznie to ona jest tą najwaleczniejszą. Wyrzeka się swojej córki, która wyrwała się ze schematu ale ją kocha i tęskni. Atutem tej historii jest jej autentyczność i głębokie człowieczeństwo. Szczerze polecam

Zdecydowanie dla dojrzałego czytelnika. Historia o kobiecie z włoskiej prowincji od początku lat 20tych do 50tych ubiegłego wieku. Wspaniałe oddana mentalność kobiety podporządkowanej decyzjom podejmowanych przez ojca, męża,syna dla niej naturalnej osi jej życia. W jej niełatwej codzienności rozmowa z boską Marią jest dla niej kontrapunktem jej zmagań, grzechów i decyzji....

Słodkie i gorzkie migdały to opowieść o losach Marii, młodej dziewczyny wychowującej się na włoskiej, konserwatywnej prowincji. Śledzimy jej losy na przestrzeni lat, od jej zamążpójścia po czasy wychowywania dzieci w trudnym czasie wojny, po życie w czasach powojennych. A życie to we Włoszech do łatwych nie należało. Historia i polityka cały czas mieszają w życiu głównej bohaterki. Jednak ona na przekor wszystkiemu prze do przodu, robi wszystko by uchronić swoja rodzinę przed głodem, przed faszystami i aż wreszcie przed jej rozpadem.
Spodziewałam się, że książka bardziej mnie pochłonie. Sprawi ze z wypiekami na twarzy będę śledzić losy Marii i jej rodziny. Tymczasem wywołała u mnie jedynie letnie emocje.
Bohaterka nie jest szczególnie sympatyczna. Walczy o to by rodzina się nie rozpadła, ale poza dwójką najstarszych dzieci, które rzeczywiście obdarza miłością nie ma się wrażenia by pozostałe dzieci były dla niej równie ważne. Jest coś w tej bohaterce co mnie uwierało i nie do końca jej uwierzyłam. Historia sama w sobie jest dość ciekawa, jednak jest daleka od wywoływania zachwytu. Można przeczytać, ale szalu nie ma.

Słodkie i gorzkie migdały to opowieść o losach Marii, młodej dziewczyny wychowującej się na włoskiej, konserwatywnej prowincji. Śledzimy jej losy na przestrzeni lat, od jej zamążpójścia po czasy wychowywania dzieci w trudnym czasie wojny, po życie w czasach powojennych. A życie to we Włoszech do łatwych nie należało. Historia i polityka cały czas mieszają w życiu głównej...

Mam mieszane uczucia co do tej książki. Ogólnie lubię historie z czasów IIWW i podziwiam zmagania bohaterów tamtych czasów, ale ta historia nie porwała mnie i nie skradła mojego serca. Sama nie wiem czy bohaterka książki jest bardziej godna współczucia, podziwu czy pożałowania. Chyba bardziej mnie denerwuje niż zachwyca. I nawet nie jej młodzieńca naiwność, bo odpowiada ona czasom w których żyła, a które obecnie ciężko sobie wyobrazić i zrozumieć bo świat pędzi nieubłaganie do przodu (w wielu aspektach pędzi za szybko). Wkurza mnie ta jej zaciętość w stosunku do córki, którą jest w stanie wykląć i gardzić tylko dlatego że nie spełnia jej wyobrażenia o tym co jest właściwe a co nie. Mimo że ją kocha. Potem tego żałuje, ale jest trochę za późno. Za to cały czas stawia na piedestale i faworyzuje swojego pierworodnego syna, którego uważa za chodzący ideał. Mimo że kocha wszystkie dzieci i jest w stanie zrobić dla nich wszystko, ukochany syn jest najważniejszy. Nikt inny się nie liczy. Denerwują mnie jej cechy charakteru: zazdrość, zadzieranie nosa, udawanie i uważanie się za lepszą mimo że słoma z butów wychodzi. Pozory muszą być zachowane, wszystko byle dobrze wypaść w oczach innych. Natomiast jej poczynań w czasie wojny nie będę oceniać i analizować, bo wiadomo jakie były czasy i ludzie różnie sobie radzili żeby przetrwać. Swoje postępowanie w ciągu całego życia usprawiedliwia i rozgrzesza wyimaginowanymi rozmowami z Madonną (Matką Bożą) i tym co jej się wydaje, że Madonna powiedziałaby.

Mam mieszane uczucia co do tej książki. Ogólnie lubię historie z czasów IIWW i podziwiam zmagania bohaterów tamtych czasów, ale ta historia nie porwała mnie i nie skradła mojego serca. Sama nie wiem czy bohaterka książki jest bardziej godna współczucia, podziwu czy pożałowania. Chyba bardziej mnie denerwuje niż zachwyca. I nawet nie jej młodzieńca naiwność, bo odpowiada ona...

Na początku książka dość ciekawa i wciągająca jednak pózniej nie rozkręcała się a jeszcze koniec też niewiele mówiący o dalszych losach rodziny .

Na początku książka dość ciekawa i wciągająca jednak pózniej nie rozkręcała się a jeszcze koniec też niewiele mówiący o dalszych losach rodziny .

Ta książka nie do końca przypadła mi do gustu. Nie chodzi w sumie o samą fabułę, ale sposob w jakim jest napisana. Chyba spodziewałam sie czegoś lepszego.

Ta książka nie do końca przypadła mi do gustu. Nie chodzi w sumie o samą fabułę, ale sposob w jakim jest napisana. Chyba spodziewałam sie czegoś lepszego.

Elise Valmorbida to pisarka pochodząca z Australii.
Byłam zaskoczona tym jak weszła w skórę głównej bohaterki książki - Marii Vittorii. Mam wrażenie, że rodowita Włoszka nie napisałaby tego lepiej.

„Słodkie i gorzkie migdały” to tytuł książki, który jest jak życie - słodkie i gorzkie zarazem. Tłem historycznym powieści są lata 40-te i 50-te XX wieku.
To trudne czasy rządów Mussoliniego, głód w czasie wojny, faszyści, partyzanci, komuniści, więc życie to ma w większości gorzki smak.
Są też przyjemne chwile związane głównie z dumą i radością z posiadania dzieci i rodziny.
Cała książka to losy Marii, biednej dziewczyny z włoskich gór, wychowanej w surowej, pobożnej i konserwatywnej rodzinie.
Sporo w tej historii momentów trudnych: małżeńskich kryzysów, zdrad, kłótni w rodzinie, biedy, obaw i lęków o zdrowie, wychowanie i powodzenie dzieci w życiu.
Dałabym rewelacyjną ocenę, gdyby nie zakończenie, które mieści się gdzieś pomiędzy "otwarte" a "Nieskończone".
Książkę przeczytałam z prawdziwą przyjemnością i polecam gorąco.

Elise Valmorbida to pisarka pochodząca z Australii.
Byłam zaskoczona tym jak weszła w skórę głównej bohaterki książki - Marii Vittorii. Mam wrażenie, że rodowita Włoszka nie napisałaby tego lepiej.

„Słodkie i gorzkie migdały” to tytuł książki, który jest jak życie - słodkie i gorzkie zarazem. Tłem historycznym powieści są lata 40-te i 50-te XX wieku.
To trudne czasy rządów...

Książka pokazuje jak ciężko było kobietom w czasach wojny i jak bardzo zmienił się nasz dzisiejszy pogląd na rodzinę w porównaniu z tym dawnym.

Książka pokazuje jak ciężko było kobietom w czasach wojny i jak bardzo zmienił się nasz dzisiejszy pogląd na rodzinę w porównaniu z tym dawnym.

„Słodkie i gorzkie migdały” to książka przedstawiająca losy Marii, biednej dziewczyny wywodzącej się z włoskiej rodziny o konserwatywnych poglądach. Główną bohaterkę poznajemy jako młodą kobietę, która marzy o przystojnym i mądrym mężu, który odmieni jej życie. Los dla Marii jest łaskawy, już po kilku stronach lektury poznaje męża i ten moment stanowi dla mnie początek całej historii.
Czytając „Słodkie i gorzkie migdały” poznajemy perypetie Marii i jej męża, a później rodziny.
W historii tej nie brakuje trudnych ludzkich wyborów, kryzysów w małżeństwie i rodzinie, biedy wynikającej z panującej wojny.
Co ciekawe główna bohaterka okazuje się nie być krystaliczną postacią jak sobie wyobrażałam na początku. Cechuje ją ogromna próżność, aczkolwiek zarówno Marii jak i jej rodzinie kibicowałam do ostatniej strony.
Książkę czytałam z przyjemnością.

„Słodkie i gorzkie migdały” to książka przedstawiająca losy Marii, biednej dziewczyny wywodzącej się z włoskiej rodziny o konserwatywnych poglądach. Główną bohaterkę poznajemy jako młodą kobietę, która marzy o przystojnym i mądrym mężu, który odmieni jej życie. Los dla Marii jest łaskawy, już po kilku stronach lektury poznaje męża i ten moment stanowi dla mnie początek...

Autorka opisuje historię życia kobiety na przestrzeni lat od jej zamążpójścia po czasy wychowywania dzieci w trudnym czasie wojny po życie w czasy powojenne.
Niektóre wątki mogły by być pociągnięte dalej i ma się wrażenie jakby zabrakło puenty do nich, jakby zostały urwane w połowie. Inne za to z pewnością mogłyby zostać pominięte. Całościowo patrząc nie ma się wrażenia przeciągania ani monotonni a za to płynność fabuły i ciekawa historia stanowi przyjemną lekturę.
Włochy odczuwalne na każdym kroku a dla zakochanych w uroku tego miejsca to pozycja obowiązkowa 🇮🇹 Fabuła stanowi mieszankę klimatu "Pod słońcem Toskanii" i filmu "Spacer w chmurach" a idealnie nadaje się również do sfilmowania.

Autorka opisuje historię życia kobiety na przestrzeni lat od jej zamążpójścia po czasy wychowywania dzieci w trudnym czasie wojny po życie w czasy powojenne.
Niektóre wątki mogły by być pociągnięte dalej i ma się wrażenie jakby zabrakło puenty do nich, jakby zostały urwane w połowie. Inne za to z pewnością mogłyby zostać pominięte. Całościowo patrząc nie ma się wrażenia...