Jeździec Miedziany

Zawsze twierdziłem, że nie jest dobrze, kiedy ktoś zabiera się za pisanie o Związku Radzieckim, nie mając zeń za wiele wspólnego. Pomyślałem jednak, że autorka urodziła się przecież w Leningradzie, to może jednak nie będzie tak źle. Chyba się myliłem...
Jeźdźca miedzianego kupiłem jakiś czas temu, jako prezent dla żony. Postanowiłem, że także przeczytam tę książkę, ale przez dłuższy czas ją omijałem. Nadeszła w końcu jej pora.
Zaczęła się dość leniwie i trochę nudnawo. Rozpoczęła się wojna i zakiełkowała wielka miłość. Już na samym początku do rozpaczy doprowadzało mnie postępowanie Tatiany, która innym dawała wszystko, co tylko mogła, sobie pozostawiając minimalne prawie nic. Nie polubiłem jej jakoś, irytowało mnie jej postępowanie. Jednak myślałem sobie, że to specjalnie autorka zaplanowała tak tę postać, aby manipulować uczuciami czytelnika.
Wrócę jednak do problemu opisywania czasów ZSRR i Wielkiej Wojny Ojczyźnianej przez osoby nie mające o tym zielonego pojęcia.
Paullina Simons mogła troszkę bardziej przygotować się do stworzenia fabuły w tej powieści. Pierwszy raz ubawiłem się, kiedy porównała czołg KW-60 (nawet taki nie istniał) do niemieckiego Tygrysa. Opisywany fakt zdarzył się w 1941r, zaraz po rozpoczęciu wojny Niemiec z ZSRR, kiedy to o czołgu Tygrys, wiedzieli pewnie tylko jego konstruktorzy. Czołg ten powstał w 1942r.
Otwierałem oczy ze zdumienia, kiedy czytałem jakie menu serwowali sobie bohaterowie powieści. Podejrzewam, że obywatele ZSRR w czasie II wojny światowej nie słyszeli, nie mówiąc już o jedzeniu, o połowie specjałów opisanych w książce. Ubawił mnie także fakt posiadania przez Tatianę jedwabnych majteczek. Miało to miejsce już po przedostaniu się na wieś, z oblężonego Leningradu. Zapewne radziecka wieś w czasie II wojny światowej dysponował na kopy jedwabnymi majteczkami.
Ogromnie zirytowała mnie, nazwę ją, część "pornograficzna" powieści. Kiedy Aleksander odnalazł Tatianę na wsi, przez sto stron nie robili nic innego, tylko pieprzyli się jak króliki. Zastanawiałem się czy zrobią to w obecności tych niedołężnych staruszek. Jednak autorce starczyło tylko pomysłu na umiejscowienie sceny "łóżkowej" w łaźni, z podsłuchującą pod drzwiami Dusią czy tam Nainą.
Uważny czytelnik, odnalazł pewnie moment, w którym nawet autorce pomieszała się jej fabuła. Zdziwiło to nawet wydawcę, który dodał w tym miejscu stosowny przypis. Mianowicie chodzi tu o obrączkę Aleksandra. Pani Simons zapomniała co z nią wcześniej zrobiła. Raz pisała, że Szura oddał ją Tatianie a następnie wspominała, że nosi ją na szyi na sznureczku.
Niezłym elementem pretendującym do totalnej bzdury, były listy, które Aleksander pisywał do swej lubej. Myślę, że po wysłaniu choćby jednego takiego listu, nie przeżyłby dziesięciu minut. NKWD rozstrzelałby go na miejscu za spisane tam "wywrotowe i imperialistyczne" wyrażenia. A on otwarcie rozpisywał się o negatywnej roli ZSRR a nawet samego towarzysza Stalina. Nie wiem czy autorka wyobrażała sobie, że na wsi pewnie cenzura nie działała? Bzdura i jeszcze raz totalna bzdura.
To tyle co najbardziej rzuciło mi się w oczy, z tych bzdurek zawartych na siedmiuset stronach. Pewnie gdybym pomyślał, przytoczyłbym tego więcej. Właściwie to ucieszyłem się kiedy zobaczyłem ostatnią stronę i nie wiem czy zdecyduję się na poznanie dalszych losów Tatiany i Aleksandra.

Z pewną, taką nieśmiałością zabrałem się do tej książki, no bo jakże to "romansidło" jakieś mam czytać? Ale zawładnął mną tekst poematu Puszkina:
"I w bladym blasku ukąpany,
Wysoko wyciągając dłoń,
On, Jeździec goni go Miedziany,
I dźwięcznie w bruk łomoce koń.

I wszędzie, dokąd, obłąkany,
Uciekał, gnany zmorą trwóg,
Tam Jeździec ścigał go Miedziany
I ciężko dudnił kopyt stuk."

Można przyjąć, że powieść Pani Simons, to rzeczywiście "harlekin" jak się patrzy. Można zżymać się na papierowe postaci, płaskie infantylne dialogi czy przewidywalny "do bólu" wątek miłosny. Można zastanawiać się, co też amerykańska pisarka może widzieć o oblężeniu Leningradu? I można się zdziwić, dosyć mile rozczarować. Dziadkowie Autorki pochodzili ze Związku Sowieckiego i chyba dosyć dużo opowiadali o realiach życia w tym kraju. Nawet jeśli komuś nie odpowiadają miłosne historie, to opis kolejnych dni blokady, narastającego strachu, zdziczenia, przejmującego zimna i głodu nie pozwala pozostać obojętnym. Straszna, okrutna zima, głodowe porcje żywnościowe, walka o "drogę życia" na zamarzniętym jeziorze Ładoga, a potem wybuch wiosny i radość z kapusty wyhodowanej na rabatce po domem... Nie chodzi o to aby licytować się w martyrologii, w tym kto bardziej cierpiał i lepiej o tym pisał. Sołżenicyn to nie jest, ale solidna dawka wiedzy o latach 30-tych i 40-tych u Wielkiego Brata jak najbardziej. No i ten niepokojący cień Jeźdźca... A w kontynuacji,wiele ciekawych akcentów z gatunku "polonica" z gen.Borem-Komorowskim włącznie.

Od dawna pragnęłam poznać jedną z bardziej znanych trylogii o miłości, jaką jest „Jeździec miedziany” Pauliny Simons. Kiedy tydzień temu do mojej biblioteczki zawitały dwie pierwsze części w postaci audio, cieszyłam się jak małe dziecko, że w końcu będzie mi dane poznać tę historię. Starałam się szybko stłamsić obawy przed inna formą niż czytanie papierowej wersji i od razu wzięłam się za słuchanie płyt. Nie było to moje pierwsze spotkanie z audiobookami, jednak jedyne, które udało mi się do kończyć. Wcześniejsze bowiem próby z książką mówioną kończyły się fiaskiem. Tym razem było jednak inaczej...

Przenosimy się do 1941 roku, do chwili kiedy Niemcy atakują Związek Radziecki. W całej tej zawierusze poznajemy siedemnastoletnią Tatianę Mietanową, która musi szybko stać się dorosłą osobą. Młoda, niepozorna, ma w sobie siłę, której nawet nie jest świadoma, a która pozwoli jej przetrwać niejedno. To właśnie w tych dramatycznym dla całego kraju momencie spotyka Aleksandra, oficera Armii Czerwonej, w którym zakochuje się z wzajemnością. Jednak mężczyzna skrywa tajemnicę, która na zawsze odmieni ich losy i życie. Na dodatek wojna potrafi wszystko skomplikować, zmącić spokój i odebrać to, co piękne. Oboje muszą więc walczyć, muszą z całych sił walczyć o siebie nawzajem i o to, co ich łączy. Czy się im uda? Czy los, brutalny świat im na to pozwoli? Koniecznie musicie się o tym przekonać!!

Obie książki wysłuchałam w wielkim skupieniu. Nie sposób nie wciągnąć się w tak ciekawą i prawdziwą do bólu fabułę. Mimo, że korzystałam z audiobooków, bez trudu zwróciłam uwagę na język powieści, który jest niezwykle plastyczny i żywy. Z każdego słowa biją emocje. Silne i skrajne, mocne i gorące jak żar. Samotność, strach, ból, cierpienie, tęsknota, ale jest także miłość, niewinność, radość i oczywiście nadzieja. Cała gama bohaterów została tu genialnie przedstawiona, na czele oczywiście z Tatianą i Aleksandrem. Ich potrzeby, marzenia, myśli i wybory będziemy śledzić z zapartym tchem i kibicować im na każdym kroku. Autorka porusza cały szereg zagadnień i ważnych tematów, dzięki czemu powieść jest wielopłaszczyznowa. Będzie wielka, romantyczna, ale jednocześnie trudna miłość, a także świetnie i wstrząsająco ukazany obraz stalinowskiej Rosji, zimnej i bezwzględnej. A to nawet nie początek...

„Jeździec miedziany” i druga część „Tatiana i Aleksander” to dwa pierwsze tomy trylogii, które chwyciły mnie za serce i sprawiły, że przez kilka dni moje myśli były daleko, bardzo daleko. To powieść, które na długo pozostanie w mojej pamięci i sercu, dlatego z niecierpliwością muszę sięgnąć po ostatnią część, czyli „Ogród letni”. Jest to ponadczasowa, wzruszająca, niezwykle poetycka książka o miłości, wojnie, wyborach i uczuciach i naturze człowieka. Polecam serdecznie wszystkim, bez wyjątku!!

Moja ocena: 6/6

Powyższa recenzja dotyczy dwóch pierwszych części trylogii ("Jeździec miedziany" i "Tatiana i Aleksander") i jest dostępna również tu: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/41742/tatiana-i-aleksander/opinia/2894534#opinia2894534

Tę książkę przeczytałam w ramach wyzwania literackiego "Rosja w literaturze".Jej autorka urodziła się w Leningradzie w rodzinie desydenckiej.Jako 10-letnia dziewczynka wraz z dziadkami i rodzicami doświadczonymi przez komunizm wyemigrowała do USA.Główną bohaterką książki jest 17-letnia Tatjana Mietanowa ,a akcja powieści rozpoczyna się 22 czerwca 1941 roku - w dniu napaści Niemiec na imperium Stalina.Rodzina Tani jest zaskoczona ruchem Hitlera.Ojciec wysyła Paszę - brata bliźniaka Tani na obóz młodzieżowy z którego ten już nie wraca żywy.Ludzie masowo podejmują oszczędności i kupują co się da w sklepach.Tania również z polecenia ojca wędruje na zakupy - a ta wyprawa zmienia jej całe życie.Na przystanku autobusowym poznaje Aleksandra - przyszłego meża , a obecnie ukochanego starszej siostry Daszy , o czym dziewczyna nie wie.Miłość Tani do młodego porucznika jest głeboka i wielkrotnie rani serce dziewczyny.Tania rezygnuje z żołnierza ,bo uważa ,że siostrę ma jedną, a chłopaków może mieć wielu.Jednak serce nie sługa i nie słucha głosu rozsądku.Aleks odprowadza Tanię wielokrotnie z pracy w fabryce Kirowa do domu.W tym czasie opowiada historię swojej rodziny w sekrecie Tani.Aleks pochodzi ze Stanów - do Rosji trafił wskutek zachwytu rodziców komunizmem.Ale NKWD widzi w nich wrogów systemu i oboje giną w więzieniu .Aleks ucieka z wywózki na Syberię i trafia do rodziny prostych chłopów ,gdzie wskutek pożary jest wzięty za ich syna.Z nową tożsamością udaje się do rodziny w Leningradzie i wstępuje do armii, ale marzy o powrocie do ojczyzny.Wskutek głodu ,alkoholizmu i chorób Tani traci babcię Maję , ojca i matkę .Poszukując zaginionego brata mało nie traci życia - ratuje ją Aleks i ranną dostacza do szpitala.Tania ma złamaną nogę i żebra - dlatego nie opuszcza oblężonego miasta wraz z dziadkami i nie ucieka na Ural do Łazariewa.Zima w Leningradzie jest cieżka do przeżycia - brakuje pradu , wody ,lekarstw ,jedzenia.Racje żywnościowe są bardzo zmiejszane i siostry przezywają tylko dzięki pomoc i racjom Aleksa, któremu udaje się wywieźć siostry z oblężenia.Dasza wskutek gruźlicy umiera - a Tani udaje się dotrzeć na Ural do chaty zmarłej też babci i dziadka.Tam przechodzi rekonwalescencję i tam odnajduje ją na 30 dniowym urlopie Aleks .Miłość wybucha - młodzi biorą potajemny slub - o którym nie może dowiedzieć się szantazujący Aleksa Dima. Te 30 dni to ich raj na ziemii - chwile szczęścia i sielanki .Aleks wraca na front , a Tania mimo obietnicy przeczekania tu wojny wraca do Leningradu .Reszty treście nie zdradzę - ale jest w niej sporo niespodzianek.

Książka jest po prostu niesamowita , rewelacyjna i znakomita.Autorka przepięknie przybliża nam historię wojenną Rosji i Leningradu , ukazuje oblicze oblężonego miasta i jego tragedię ,niemoc Armii Czerwonej ,taktykę walki Stalina - jego braki w uzbrojeniu ,metody zastraszania ze strony NKWD,śmierć wielu młodych Rosjan jako mięsa armatniego.W książce nie brak wielu dialogów - co przypominało mi chwilami prozę Gavaldy.Miłość Tani jest uczuciem bardzo głebokim i gotowym do wyrzeczeń - co przyznaję z ręką na sercu wzruszyło mnie do łez.Troszkę za dużo w książce erotyki .W powieści nie brak nieprzewidzianych zwrotów akcji i dramatyzmu.Postacie są bardzo wyraźnie określone co do ich oceny.Jesli przyszłoby mi porównać tę książkę do jakiejś przeze mnie już przeczytanej byłaby to klasyka "Przeminęło z wiatrem". Zakończenie jest tak skonstuowane ,że wprost nie mozna sie doczekać wzięcia do ręki kolejnego tomu "Tatjana i Aleksander"

Autorka ciekawie nawiązuje do poematu "Jeździec miedziany " - widząc podobieństwo swoich bohaterów i tych z Puszkina.Opisy zabytków Leningradu niesamowicie kuszą do odwiedzenia tego pieknego miasta - fotografie w internecie potwiedzają ich urok ,czar i piękno.

Książka absolutnie rewelacyjna. Świetnie poprowadzona fabuła, mnóstwo dialogów, 700 stron, które czyta się w tempie błyskawicznym. Wspaniałe postaci, które na początku irytowały mnie, ale kiedy zbliżałam się do końca nie mogłam znieść myśli,że się z nimi rozstaję. Przepiękna powieść o niesamowitej sile miłości,czytając ją myślałam,że mi serce pęknie, a płakałam tak jak nigdy dotąd nie zdarzyło mi się płakać przy książce.
Niekiedy powieść zmuszała mnie do zastanowienia się nad życiem, nad tym co jest ważne, i nad tym jak ja bym się zachowała będąc na miejscu Tatiany, Daszy czy Aleksandra.
Co do opisów erotycznych, to autorka rzeczywiście mocno się rozkręciła, ale mi się podobało.Wspaniale było czytać o chwilach szczęścia, których zaznali Tania i Szura.
Pomimo wielu niepochlebnych opinii na pewno przeczytam kolejne części, bo ciężko byłoby mi znieść to,że nie będę wiedziała co było dalej.
Książka jest tak przejmująca,że ciężko przestać o niej myśleć, a jeszcze ciężej sięgnąć po coś innego do czytania.
Gorąco polecam!

Cudownie się ją czyta. Jestem pod wielkim wrażeniem z jaką pasją potrafię o niej opowiadać. Dopiero co ją skończyłam czytać a już nie mogę doczekać się tego co będzie w następnej części.
Ta historia jest niezwykła. Niby romans jakich wiele młoda dziewczyna i żołnierz, a jednak ta cała otoczka II wojny światowej. Przejmujący opis sytuacji w Związku Radzieckim. Niby każdy wie jak tam było a jednak otwierają się oczy. Bardzo przejmujące opisy śmierci z głodu i walki o każdy kolejny dzień życia w tym pogrążonym w głodzie i wojnie Leningradzie. Kolejna rzecz która bardzo mnie zafascynowała to przede wszystkim to, że czyta się ją z taką łatwością a jednak nie jest do końca taka prosta. Doszukałam się w niej wielu metafor do tego tytułowego Jeźdźca Miedzianego. Wiele opisów dyskusji głównych bohaterów dotyczących poezji itp. Coś pięknego.
Tylko raz odłożyłam tą książkę na bok. Gdyż troszkę mnie znudził opis burzliwych doznań erotycznych (że tak to ujmę), w tej spokojniejszej części książki. Co nie zmienia faktu, że też bardzo ciekawe i fajnie napisane. Jednak jak już wspomniałam to była ta spokojniejsza część książki, więc brakowało mi tej akcji i emocji związanych z historią ZSRR.
Jednak książka trzyma w napięciu do samego końca. A ten spokojny przerywnik jest chyba dobrą odskocznią od opisów śmierci i przygotowaniem do następnej dawki pasjonujących przeżyć.
Co do mojej opinii to pierwsza myśl jaka mnie naszła po skończeniu tej książki jest, że można ją śmiało wciągnąć na listę lektur szkolnych, ale potem sobie przypomniałam o wątku erotycznym i ze śmiechem na ustach powiedziałam no może lepiej nie;)

Uwielbiam takie książki.. Miłość, piękna, czysta, która zdarza się tylko raz, prawdziwa.. Nieszczęście, okrutny los, trzymająca w napięciu akcja.. Aleksander skradł mi serce:) Wierzę, całą sobą, że zdarza się tak cudowna miłość, jak ta opisana w "Jeźdźcu..". Miłość bez lęku, pełna poświęcenia, oddana, pełna, spełniona. Nie przeszkadzały mi nawet niedociągnięcia fabularne, jak to z tą obrączką.

"Jeździec" to książka, którą czyta się z zapartym tchem, coraz szybciej i szybciej, pragnąc więcej, i kalecząc sobie oczy wieczorem przy zapalonej lampie. "Jeździec" to książka, przez którą romantyczki stają się jeszcze większymi romantyczkami, a realistki marzą o swoim własnym Aleksandrze.

Nie jestem może całkiem obiektywna co do tej książki, ponieważ słyszałam o niej wiele dobrego od przyjaciół, którzy tak jak ja pochłaniają książki, ale wiem jedno.. "Jeździec" zafundował mi tak niesamowity weekend z książką, jakiego dawno nie przeżyłam. Nie mam już chyba łez, by płakać nad bohaterami tej powieści.. :)

Polecam wszystkim, bez względu na wiek, czy znajomość faktów historycznych. "Jeździec Miedziany" to książka dla córki, matki i babci... Po drodze jeszcze pewnie dla ciotki i siostry, teściowej. Dla mężczyzn niech będzie wskazówką, jak kobieta chce być traktowana.. By była szczęśliwa i spełniona.

Zabieram się za drugą część:)

Pewnego czerwcowego dnia Niemcy zaatakowali Związek Radziecki. Siedemnastoletnią Tatianę Mietanową rodzina wysyła na zakupy, aby kupiła dużo żywności na czas wojny. Niespodziewanie dziewczyna na przystanku spotyka oficera Aleksandra Biełowa. Jak się później okazuje mężczyzna zna jej siostrę Dasze, która jest w nim mocno zakochana. Aleksander jednak nie żywi do niej żadnych uczuć, a jego miłość pała do Tatiany, która odwzajemnia jego sympatię. Dla dobra Daszy ukrywają swoją miłość kamuflując ją zalotami Aleksandra, jak i "zauroczeniem" Tatiany Dmitrjem, żołnierzem i najlepszy przyjacielem Aleksa. Z czasem Tania dowiaduje się o przeszłości Aleksandra i o prawdziwej naturze Dmitrja, który za wszelką cenę chce być lepszy od przyjaciela pod każdym względem. Czy tak wiele przeciwności losu powstrzymają tych młodych w szczęściu i wiecznej miłości?

Zauroczeniami nad tą książką nie było końca. Pozytywnych recenzji również. Polecała mi ją mama, ciocia, kuzynki. A jaka jest moja opinia na temat "Jeźdźca Miedzianego"? Czytajcie dalej;)

Z początku książka mnie zdecydowanie rozczarowała. Przez te ochy i achy, postawiłam jej bardzo wysoko poprzeczkę. Nie ma co ukrywać, ale początek był dla mnie bardzo nudny. Bywały i momenty, kiedy po zaledwie kilku stronach traciłam cierpliwość i odkładałam ją na bok. Dopiero później zaczęło robić się o wiele ciekawiej. Końcówka to prawdziwe mistrzostwo romansu i zaskoczenia. Przez te ostatnie kilka set stron, nie mogłam się oderwać od tej książki. Coś pięknego. Liczne zwroty akcji, utrudnienia dla bohaterów i nowe domówienia oraz wątki spowodowały, że "Jeździec..." stał się zupełnie inną powieścią niż na początku, dlatego warto przeboleć i zacisnąć zęby na pierwsze 200 stron.

Wzajemna miłość Aleksandra i Tatiany jest dla mnie jedynie, niepowtarzalna i na swój sposób magiczna. Na pewno każda dziewczyna chciałaby znaleźć swojego Aleksandra, który by ją kochał i pomagał nawet w najtrudniejszych chwilach. Ideał mężczyzny, aż pozwolę sobie porównać go do wspaniałego Aleksieja z książki "Nadzieja" autorstwa Katarzyny Michalak. Ja jednak mam trochę inny gust co do książek i lubię kiedy są w niej jakieś intrygi, zdrady co urozmaiciło by ich tą wierną miłość, która mi się w pewnym sensie podobała, ale z coraz częściej przewracaną kartką wręcz nudziła. Brakowało mi tej nutki niewierności, z czego właśnie romanse słyną.

Książkę polecam nieco starszym czytelniczkom, gdyż pojawiają się w niej nieco bardziej pikantniejsze sceny niż całowanie. "Jeździec Miedziany" jest zdecydowanie warty wszelkiej uwagi. Romans napisany na bardzo wysokim poziomie, przybliżający jednocześnie życie podczas wojny w Związku Radzieckim. Polecam;)

Pochłonięta w weekend ponad 700-stronicowa powieść, napisana żywym plastycznym językiem, to historia miłości, to opowieść o wojnie i rzeczywistości radzieckiej w latach 40-ych.

Historia miłości Tatiany i Aleksandra - żołnierza Armii Czerwonej, osadzona w realiach II wojny światowej, pozwala widzieć wszystko to, co dzieje się w okupowanej Rosji.
Paulina Simons – wnuczka emigrantów z Rosji sowieckiej bardzo obrazowo przedstawia system totalitarny, obraz komunizmu, obraz wojny, stalinowskie metody wyniszczania ludzi, zwykłych szarych obywateli.
Niezwykle wiarygodnie opisuje blokadę Leningradu, śmierć, głód, zniszczenia. Może trochę za bardzo ustami bohaterów krytykuje Stalina – 41 r. to jeszcze za wcześnie, by społeczeństwo negatywnie oceniało swojego wodza i system totalitarny.

Czerwiec 1941 rok, Leningrad. Tatiana Mietanowa poznaje młodego oficera Armii Czerwonej – Aleksandra Biełowa. Rodzi się między nimi uczucie. Jednak nie jest to łatwe uczucie, tym bardziej, że Biełow jest Amerykaninem. Bohaterowie doświadczani tragicznie przez życie walczą o to, by być ze sobą. Walczą o siebie nawzajem, często całkowicie się poświęcając dla drugiego.

Wojna i blokada Leningradu niszczą dawny porządek, dawny świat. Dokładnie jak Newa w poemacie Aleksandra Sergiejewicza Puszkina „Jeździec miedziany". Aleksander i Tania są jak bohaterowie Puszkina - Eugeniusz i Parasza. Są ofiarami żywiołu.
Wiele tu odniesień do poematu Puszkina, wielokrotnie bohaterowie cytują całe fragmenty, które idealnie odzwierciedlają ich sytuację.

Na pewno znalazłabym kilka minusów. Chwilami może zbyt patetyczna i naiwna to powieść, zbytnio wypełniona przesadzonymi uduchowionymi dialogami i metaforami. Może zbyt widoczny konflikt postaci: szlachetny i wspaniały Amerykanin i egoistyczny, zły Rosjanin.
Ale taki właśnie ma być Jeździec Miedziany.

Bo ta książka nie ma być wielką pozycją w literaturze światowej, nie ma być powodem głębokich przemyśleń, ma wywoływać emocje, wszystkie emocje: wzruszenie, radość, złość, gniew, smutek, tęsknota… cała gama uczuć, które przeżywamy wraz z bohaterami. Ma budzić nadzieję. Tak to ważne słowo. Nadzieja. Jest jej dużo w tej powieści. Bo przedstawia piękne uczucie pełne oddania, poświęcenia. Uczucie trudne ale możliwe, uczucie momentami przerażające ale piękne i potrzebne. A to wszystko na tle zniszczonego Leningradu, okrutnej zimy, obecnego wszędzie zła totalitarnej Rosji oblężonej przez Niemcy.

Niektóre słowa po prostu już takie są. Symbolizują całe życie. Wszystkie duchy, smutki i rozkosze.

Rosja w czasach II wojny światowej nie wydaje się być idealnym miejsce dla kiełkującej miłości. Jednak jak to mówią, pozory często mylą. „Jeździec Miedziany” jest na to świetnym przykładem. Książka ukazuje nam losy 17-letniej Tatiany, która w dzień najazdu Niemiec na swój kraj poznaje przystojnego oficera Armii Czerwonej, Aleksandra Biełowa. Tatiana nie wiedziała wtedy, że jest to mężczyzna, którego kocha jej siostra, Dasza, i z którym połączy ją pełen niespodzianek los.
Rodzące się między nimi uczucie przeplata się z tragicznymi wydarzeniami. Tatiana próbuje radzić sobie z otaczającą ją rzeczywistością – zdobywa jedzenie dla rodziny, pomaga ludziom, często zapominając o sobie. Ukrywa przed najbliższymi miłość do Aleksandra, bo nie chce zranić siostry. Z naiwnej dziewczyny, z powodu okoliczności, przeobraża się w dojrzałą kobietę, która musi przetrwać.
Książka porusza. Nie tylko serca – wzbudza w czytelniku nadzieję. Bo to nie jest tylko historia o wojnie, w której przypadkiem znalazło się miejsce dla miłości. To opowieść o miłości, która wyrosła na tle wojny. Tatiana i Aleksander ze wszystkich sił starają się walczyć o siebie nawzajem, starają się przejść przez Leningrad i przeżyć, by móc wieść wspólne życie.

"Któregoś lata, w Łudze, była bardzo przygnębiona i nie wiedziała, jak się w tym przygnębieniu odnaleźć. Chcąc ją pocieszyć, dziadek powiedział: Zadaj sobie trzy pytania, Tatiano, i dowiesz się, kim jesteś. Spytaj siebie, w co wierzysz. Spytaj siebie, czy masz nadzieję. I najważniejsze: spytaj siebie, kogo kochasz?.
Podniosła głowę.
- Szura - szepnęła - pierwszej nocy powiedziałeś, że mamy w sobie... Jak to nazwałeś?
- Siłę życiową - odrzekł.
Już wiem, kim jestem, pomyślała, biorąc go za rękę. Mam na imię Tatiana. Wierzę w Aleksandra. To on jest moją nadzieją. I kocham go nad życie."

Simons w piękny sposób w rzeczywistość wojenną wplata emocje targające bohaterami. Wraz z Tatianą przeżywamy jej pierwszą wielką miłość. Wraz z Aleksandrem walczymy o wolność. Wraz z nimi modlimy się o szczęśliwe zakończenie.
„Jeździec Miedziany” to historia przepełniona uczuciami, strachem i przerażeniem, ale też nadzieją. Nadzieją, że na końcu tej wyboistej drogi czeka coś lepszego.
Gorąco polecam tą książkę tym, którzy wierzą w siłę miłości, tej jedynej, prawdziwej, do końca życia.

www.autopsja-stron.blogspot.com