Imperium Słońca

dobra powieść, ze względu na opis II wojny św. w Chinach powinna być lekturą obowiązkową żeby Polacy nie czuli się wyjątkowo pokrzywdzeni, trochę było mi trudno czytać gdyż nie jest mi łatwo obcować z traumą dzieci

dobra powieść, ze względu na opis II wojny św. w Chinach powinna być lekturą obowiązkową żeby Polacy nie czuli się wyjątkowo pokrzywdzeni, trochę było mi trudno czytać gdyż nie jest mi łatwo obcować z traumą dzieci

"Imperium słońca" to przerażająca historia jedenastoletniego chłopca, który po ataku Japończyków na Pearl Harbor zostaje oddzielony od rodziców i do końca II wöĵn̈y światowej tuła się samotnie po Szanghaju, by ostatecznie trafić do więẓ̌ìën̈ia i obozu intern̈öwänia.

👉🏻 To powieść okrutna i bezlitosna, w której doskonale ukazane są wöjën̈n̈ë realia oraz to jak instynkt przetrwania powoli wymazuje z dziecięcej głowy beztroskę.

(👉🏻 Chyba właśnie to, że obserwujemy świat oczami dziecka bolało mnie najbardziej...)

🎧 Słuchałam tej książki częściowo w formie audiobooka i z całego serca polecam Wam zapoznanie się z "Imperium słońca" właśnie w takiej formie.

@wydawnictwofilia przygotowało audiobook w formie superprodukcji i brakuje mi słów, by opisać, jak niezwykłym doświadczeniem było słuchanie tej historii.

🎧 Te głosy, dźwięki i emocje 👉🏻 dosłownie wszystko sprawiało, że czułam się tak, jakbym była w samym centrum wydarzeń. Coś niesamowitego!

👉🏻 "Imperium słońca" to książka ciężka, momentami przytłaczająca, ale niesamowicie ważna. Zostaje w głowie na długo i zmusza do refleksji.

✨ Jeśli jeszcze nie znacie tej powieści to bardzo, bardzo polecam! 🥹🩷

Ode mnie 10/10

"Imperium słońca" to przerażająca historia jedenastoletniego chłopca, który po ataku Japończyków na Pearl Harbor zostaje oddzielony od rodziców i do końca II wöĵn̈y światowej tuła się samotnie po Szanghaju, by ostatecznie trafić do więẓ̌ìën̈ia i obozu intern̈öwänia.

👉🏻 To powieść okrutna i bezlitosna, w której doskonale ukazane są wöjën̈n̈ë realia oraz to jak instynkt...

Historia niezwykła, warta poznania, ale napisana w taki sposób, że czytanie strasznie mnie zmęczyło. Natomiast ekranizacja bardzo mi się podobała.

Historia niezwykła, warta poznania, ale napisana w taki sposób, że czytanie strasznie mnie zmęczyło. Natomiast ekranizacja bardzo mi się podobała.

Niestety, dołączam do grona średnio zadowolonych. Książka męcząca, nie porwała mnie w ogóle, a wręcz zmęczyła.

Niestety, dołączam do grona średnio zadowolonych. Książka męcząca, nie porwała mnie w ogóle, a wręcz zmęczyła.

Opowieść o wojnie nigdy nie jest przyjemna. Taka, która łączy biografizm z komentarzem, zazwyczaj zmienia sposób postrzegania podczas lektury. Jest to chyba najbardziej anglosaski przykład literatury obozowej, jaki został umieszczony w nieeuropejskich realiach. Ale też jest to autobiograficzna opowieść dziecka. Wpływa to również na styl – język odzwierciedla traumę autora.
Ballard opiera swoją opowieść na osobistym doświadczeniu okupacji, które miało, zdaniem niektórych krytyków, ukształtować jego pisarstwo. Język oddaje tu surrealizm tej wyjątkowej narracji, urywane wątki, przeskoki myśli i mieszanina opisów, które są osadzone w myśleniu dziecięcym, by zaraz przeskoczyć do smutnego rozliczenia z rzeczywistością okupowanych Chin i moralności ludzi zlagrowanych, czytelnik, który usiłuje wsiąknąć w historię doświadcza zmęczenia i powraca do tekstu jedynie na krótkie fragmenty. Rytm narracyjny idealnie kontrapunktuje trzyletni okres wojennej izolacji.
Doktor, który z jednej strony pomaga chłopcu, a z drugiej bogaci się na ludzkiej krzywdzie – w każdy, nawet najbardziej obrzydliwy sposób – stanowi tylko jeden z wielu obrazów prób przetrwania w świecie zagłady. Paradoksalnie, to oprawcy jawią się jako najbardziej „pozytywni” – pozbawieni emocji, wykonujący rozkazy z chłodnym dystansem.

Problem z tą opowieścią jest dwojaki. Z jednej strony mamy tu dosyć odważne, wręcz propagandowe myśli dziecka rodem z moralitetu VIII-wiecznego, a z drugiej Jim potrafi być boleśnie naiwny. Ta dychotomia nie działa dobrze. Z kolei wątek nieobecności rodziców ma wymiar głęboko symboliczny: chłopiec nie tylko wyśnił wojnę, lecz także został przez nią, w pewnym sensie, wyśniony. Ostateczne pojednanie okazuje się puste i głuche – świat po nim traci resztki życia.
Samoloty, symbol wolności i marzeń, stają się zarazem znakiem totalnego zniewolenia Jima – w końcu to z nich spada bomba. I w tym miejscu warto odnieść się do samego tytułu – również warto wspomnieć Imperium Słońca to imperium bomby atomowej, która kończy wojnę, choć dla umysłu bohatera zaczyna po prostu następną, jeszcze bardziej potworną, co doskonale nadaje kontekstu kulturowego do wszystkich strachów postapo...

https://www.instagram.com/p/DQKS7LfiDAS/?utm_source=ig_web_copy_link&igsh=MzRlODBiNWFlZA==

Opowieść o wojnie nigdy nie jest przyjemna. Taka, która łączy biografizm z komentarzem, zazwyczaj zmienia sposób postrzegania podczas lektury. Jest to chyba najbardziej anglosaski przykład literatury obozowej, jaki został umieszczony w nieeuropejskich realiach. Ale też jest to autobiograficzna opowieść dziecka. Wpływa to również na styl – język odzwierciedla traumę...

Powiem szczerze że mam problem z tą książką, jest ona oparta na autentycznych wydarzeniach, wspomnieniach autora z okresu drugiej wojny światowej, ale jest tak napisana, że nie potrafiłem się zaangażować w fabułę i do tego pisana jakby autor opowiadał czyjeś przeżycia a nie swoje.

Filmu na podstawie tej książki nie oglądałem ale z tego co słyszałem, jest lepszy. Jak dla mnie 5,5 ocena.

Powiem szczerze że mam problem z tą książką, jest ona oparta na autentycznych wydarzeniach, wspomnieniach autora z okresu drugiej wojny światowej, ale jest tak napisana, że nie potrafiłem się zaangażować w fabułę i do tego pisana jakby autor opowiadał czyjeś przeżycia a nie swoje.

Filmu na podstawie tej książki nie oglądałem ale z tego co słyszałem, jest lepszy. Jak dla...

Zacznę opinię nietypowo bo od tego, że film „Imperium słońca”, powstały w 1987 roku na motywach powieści o tym samym tytule, jest jednym z moich ulubionych. Wyreżyserowany przez Stevena Spielberga, z niezapomnianymi kreacjami Christiana Bale’a (Jim) i Johna Malkovich’a (Basie). Obejrzałem go kilkukrotnie i za każdym razem budził ogromne wrażenie i emocje. Tych którzy nie widzieli zachęcam do obejrzenia.
Czy zatem warto przeczytać książkę na podstawie, której powstał film który obejrzało się kilkukrotnie. Zdecydowanie tak! Z co najmniej dwóch powodów.

Pierwszy powód - dlatego że poznamy, na bazie rzeczywistych przeżyć, oryginalne odczucia autora i jego spojrzenie na okupowany przez Japończyków w latach 30 Szanghaj i losy Europejczyków pozostawionych na łasce okupanta, internowanych i walczących o przeżycie w obozie, zmagających się z głodem i chorobami, a po kapitulacji Japończyków próbujących przetrwać chaosie braku władzy i grasujących band polujących na jedzenie. Zobaczymy to oczami małego 12- letniego chłopca Jima, syna bogatych anglików mieszkających w Szanghaju, zafascynowanego japońskim lotnictwem, przywykłego do luksusów który w jednej chwili pozostaje sam, bez rodziców, w chaosie wojny. W chaosie w którym przyjdzie mu przejść przyspieszony kurs dojrzewania i przetrwania w jednym. Gdzie wszechobecne są przemoc, śmierć, trupy, głód, ludzka podłość i bezwzględność. Jest też tu miejsce na szlachetność ale są to tylko okruchy niczym iskierki w mroku.
Przekonamy się jak mały chłopiec może sam przetrwać w obcym państwie, w obliczu wojny, balansując na krawędzi przetrwania, stać się na tyle „dorosłym” aby dostosować się i przeżyć mimo wszystko wciąż patrząc i oceniając to co go spotyka dziecięcymi oczami.

Drugi powód – lektura pozwoli nam na ocenę filmu względem pierwowzoru. Ocenić na ile dobrze reżyserowi udało się oddać tą historię małego Jima i zawarte w niej emocje. W mojej ocenie bardzo dobrze. Pomimo pewnych różnic w fabule da sie odczuc silne powiązanie przedstawionej historii, jej przesłania czy charakteru głównych postaci.
Czytając książkę widziałem oczami wyobraźni sceny zapamiętane z filmu, zwłaszcza postać Jima z modelem samolotu w ręce, czy jego umorusaną twarz w obozie dla internowanych.
Absolutnie nie można i nie powinno się moim zdaniem tych dwóch utworów ze sobą porównywać który jest lepszy, ponieważ są każde z osobna wartością w samą w sobie.

Książka to dobry, sugestywny ale jednocześnie brutalny obraz wojny, poruszający do głębi ze względu na to że widzimy go oczami dziecka. Autor świetnie oddał realizm tych czasów, wydarzeń i tego dziecięcego spojrzenia. Pomimo że w książce jest więcej opisów niż dialogów nie będziemy się ani chwili nudzić ponieważ poprowadził fabułę w dobrym tempie opisując wiele wojennych epizodów gdzie stawką jest przetrwanie, odbierające dzieciom dzieciństwo a dorosłym człowieczeństwo.

Polecam przeczytać, a szczególnie sięgnąć po audiobooka w wersji mini słuchowiska z narratorem Maciejem Więckowskim– w mojej ocenie muzyka i odgłosy otoczenia fajnie oddają klimat czytanej książki.

Zacznę opinię nietypowo bo od tego, że film „Imperium słońca”, powstały w 1987 roku na motywach powieści o tym samym tytule, jest jednym z moich ulubionych. Wyreżyserowany przez Stevena Spielberga, z niezapomnianymi kreacjami Christiana Bale’a (Jim) i Johna Malkovich’a (Basie). Obejrzałem go kilkukrotnie i za każdym razem budził ogromne wrażenie i emocje. Tych którzy nie...

Historia małego Jima, Brytyjczyka, którego mieszkając w Szanghaju wraz z rodzicami, zastaje wojną. W pewną niedzielę, do miasta wpadają Japończycy i bez wystrzału, przejmują je w okupowanie. Wydarzenie to ma miejsce 7.12.1941 roku. Tego dnia Japonia atakuje Pearl Harbor.
W tym momencie życie Jima zamienia się w gehennę. Oddzielony od rodziców trafia do obozu. Z żelaznym postanowieniem odnalezienia rodziców.
Tak poznajemy los autora. Książka ta jest jego biografią. Poznamy fakty, które nie zawsze były omawiane. Jak wygląda walka o jedzenie, przetrwanie i własną godność.
Ciekawa pozycja.

Historia małego Jima, Brytyjczyka, którego mieszkając w Szanghaju wraz z rodzicami, zastaje wojną. W pewną niedzielę, do miasta wpadają Japończycy i bez wystrzału, przejmują je w okupowanie. Wydarzenie to ma miejsce 7.12.1941 roku. Tego dnia Japonia atakuje Pearl Harbor.
W tym momencie życie Jima zamienia się w gehennę. Oddzielony od rodziców trafia do obozu. Z żelaznym...

Film na podstawie tej książki oglądałam jako mała nastolatka, pamiętam że był dla mnie wyjątkowo przykry. Zabawne, że biorąc się za czytanie książki, zupełnie nie skojarzyłam tytułu. Coś mi kołatało po głowie, ale za mało, i dopiero po parunastu stronach zorientowałam się, że już gdzieś słyszałam tą historię. Wyjątkowo okrutną, obnażającą oblicze wojny w specyficzny sposób i mocno poruszającą, zwłaszcza dla osoby żyjącej w bezpiecznym kraju, w czasie pokoju.

Zacznę może od tego, że książka jest dla mnie dużo mocniejsza niż film. Chyba dlatego, że ta wyraźna narracja widziana oczyma dziecka, w filmie jakoś się rozmywa. A w książce jest natomiast wyraźna i aż boli. Obojętność Jima na okrucieństwa wojny, branie wielu patologicznych zachowań jako normalkę, gdzie w tle dzieje się wyłącznie śmierć i rozkład, z początku mnie zdumiały, a potem przeraziły. Żadne dziecko nie powinno żyć w takich warunkach ani patrzeć na takie rzeczy. Jego obojętność i znieczulica nie była bynajmniej wyjątkiem, sposób traktowania ludności chińskiej to coś obrzydliwego, na co od razu zwróciłam uwagę (chociaż trochę mi zajęło żeby się połapać o co chodzi, i kto jest kto…). Te brutalne obrazki stanowiły normę dla Europejczyków, traktowanych do pewnego momentu jako lepszy gatunek. Wszystko zmieniło się po Pearl Harbour, które miało diametralny wpływ na fabułę książki i “przygody” Jima. Osamotnione dziecko, o szalenie dziwnym charakterze i usposobieniu zostało samo sobie. Jego rodzice, mam wrażenie,l nie kwapili się go nawet szukać. Z początku myślałam, że to tylko moje wrażenie ale końcówka książki utwierdziła mnie, że równie dobrze mógł być sierotą jeszcze przed wojną, na to samo by wyszło.

Wszystkie elementy tej książki składają się na piekielny obraz. Nędzy, rozpaczy, głodu, brudu i hańby - obóz dla internowanych to swoisty przyczółek cywilizacji, mikrokosmos zawiłych zależności, społecznych stosunków i napięć, stąpania po niepewnym gruncie i chorowania, bez możliwości wyleczenia się. Brzmi jak jakiś czyściec i dokładnie nim jest.

Narracja jest bardzo dziwna, czasem brzmi jak coś co pisałby dorosły człowiek, a czasem jak wyprute z emocji dziecko. Ma to niejako sens, zważywszy na to, że książka zawiera elementy autobiograficzne, ale sprawia, że czyta się ją z dreszczem na plecach. Jim jest specyficznym dzieckiem, albo on się za takiego uważa błędnie interpretując zachowania dorosłych w jego otoczeniu, bądź je wyolbrzymiając na swoją niekorzyść. Odniosłam wrażenie, że jest bardzo introwertyczny i przy tym rozpiera go jakaś wewnętrzna energia, a wojna zmusiła go do kontaktu z ludźmi i wchodzenia z nimi w bliskie i skomplikowane interakcje. Plus ciągle strofowano go za energiczność, która czasem wypadała jak jakaś nerwica. Nie wiem do końca co o tym myśleć, cała ta historia zabiła mi ćwieka bo dawno nic takiego nie czytałam. Plus jest w niej jakaś surowość, nuta odrealnienia i dodatkowa warstwa tragizmu, ze względu na wiek bohatera z którym spędzamy cały czas. 

Co do reszty bohaterów to nie wiem co myśleć, bo mam wrażenie że Jim trochę zakrzywił ich obraz. Niemniej jednak, nie chciałabym się z większością z nich spotkać w normalnych warunkach, nie wspominając już o zawierzeniu im własnego życia podczas wojny. Wyjątkiem byłby oczywiście Doktor i jego malutka świta, reszta to degeneraci, szaleńcy bądź zombie. Przynajmniej tak to dla mnie wyglądało.

Ta książka zrobiła mi bardzo źle, żałowałam że ją zaczęłam czytać, ale jakoś tak nie mogłam przestać. Jest hipnotyczna w jakiś mroczny sposób którego nie lubię, i za którym nie tęskniłam. Chyba ten temat na to wpływa, wojna to obrzydliwa rzecz, o której nie chce się czytać. Przynajmniej mnie, niemniej jednak to naprawdę dobra książka, na swój surowy, przez co brutalny sposób. Nie wiem czy była pisana z zamiarem wywarcia takiego wrażenia, ale wydaje mi się że nie. Jak dla mnie miała być po prostu wyznaniem, pewnym powrotem do wspomnień małego chłopca z najgorszego czasu w jego życiu. A fakt, że nie zdawał sobie z tego sprawy i radził sobie na swój pokraczny, pełen wyparcia sposób, dodaje tej lekturze znamion thrillera, jak nie horroru. Polecam przeczytać, to jedna z tych historii, które pozostają na dłużej w głowie i sercu.

Film na podstawie tej książki oglądałam jako mała nastolatka, pamiętam że był dla mnie wyjątkowo przykry. Zabawne, że biorąc się za czytanie książki, zupełnie nie skojarzyłam tytułu. Coś mi kołatało po głowie, ale za mało, i dopiero po parunastu stronach zorientowałam się, że już gdzieś słyszałam tą historię. Wyjątkowo okrutną, obnażającą oblicze wojny w specyficzny sposób...

Trudno się było zaangażować emocjonalnie w lekturę.

Trudno się było zaangażować emocjonalnie w lekturę.