Odrodzona

C.J. Daugherty tak skonstruowała świat w książce TAJEMNY OGIEŃ, że po przeczytaniu pierwszej części od razu musiałam sięgnąć po kolejną. Ona dosłownie mnie pochłonęła. Fabuła skupiona jest wokół dwójki głównych postaci — Taylor oraz Sashy. I podczas gdy ta pierwsza to pilna uczennica z Oxfordu to ten drugi pochodzi z Francji i od urodzenia skazany jest na tajemnicze niebezpieczeństwo. Pozornie nic ich nie łączy, jednak ich losy splatają się w najmniej oczekiwany sposób, co może wydawać się niemożliwe. Szybko okazuje się, że to część większej i mrocznej układanki, w której zagościła magia, przeznaczenie i starożytne siły. I to właśnie ta tajemnica dotycząca chłopaka była najciekawsza w tej historii. Nie została ona do końca wyjaśniona w pierwszej części. Wręcz przeciwnie, była pełna niedopowiedzeń, które spowodowały, że musiałam poznać ich dalsze losy. Ja wręcz musiałam poznać odpowiedzi na nurtujące mnie pytania i dowiedzieć się, o co chodzi z klątwą Sashy. Autorka doskonale stopniuje napięcie w opowieści, co pozostawiało mnie w ciągłej niepewności. Natomiast chemia, która niezaprzeczalnie jest między bohaterami, rozwijał się w sposób naturalny i niewymuszony. Nie było przesadnego dramatyzmu, a fabuła całej książki osadzona została w bardzo ciekawym klimacie: czasem nawet lekko mrocznym. Uważam, że autorka ma bardzo lekki i przyjemny styl pisania — dzięki czemu książkę dosłownie się pochłania. Podsumowując, jest to świetna historia młodzieżowej fantastyki z elementami magii, tajemnicy i romansu. Moim zdaniem po pierwszej części możecie zostać z niedosytem i chęcią rozwiązania zagadki wraz z bohaterami, ale spokojnie, bo druga część niesie ze sobą odpowiedzi na wiele pytań.

Ja nie wierzę, że autorka Upadłych napisała coś takiego. Pierwsza część wiele obiecywała i postawiła poprzeczkę dosyć wysoko, natomiast druga... próbowała ją przeskoczyć, ale się nie udało. Ba-nawet jej nie strąciła, prześlizgnęła się pod spodem. W tej książce występuje coś czego nie cierpię-nad wyraz odważna i heroiczna bohaterka. O ile czasami to ma sens, to tutaj... raczej nie. Zakończenie było dosyć traumatyczne zważając na podjęte wcześniej wątki. Czasami miałam ochotę krzyczeć na kartki, bo nic innego mi nie pozostało. Jestem ROZCZAROWANA i załamana.

Taka mocna 8. Podobało mi się, bardziej niż pierwsza cześć, aczkolwiek myślałam, że będzie to zwykła kontynuacja historii Violet, a mamy tutaj właściwie opowieść Róży. Od jej poznania z Fallonem, przez poznanie przepowiedni, aż do przemiany Violet w wampira. Fajnie, aczkolwiek, mogła to być historia dodatkowa, jak w "Rywalkach", są te dodatkowe mini części. Jednakże autorka tak napisała i nie żałuję, że przeczytałam. Cieszę się, że tym razem nikt tutaj nie chichotał, aczkolwiek czerwienienie się na twarzy było dość częste. Styl pisania również się poprawił, jakby autorka sama dojrzała, szkoda tylko, że nie dojrzała, aby napisać kolejne części. Szukałam w zakamarkach internetu, i miały być kolejne tomy, ale coś nie wyszło, chyba z powodów zdrowotnych. Szkoda, bo nie lubię, gdy historia gdzieś się urywa, a ewidentnie ma być ciąg dalszy, przepowiednia mówi o dziewięciu bohaterkach, a poznaliśmy tylko dwie. Szkoda, bo potencjał był. W zasadzie, to można tą cześć przeczytać bez "Kolacji z wampirem".

To już koniec przygód Kylie, Delii , Mirandy , Perrego, Dereka, Lukasa, Holiday, burnetta i wielu innych bohaterów w wodospadach cienia. Finałowy tom zamyka wątki, mamy starcie z siłami zła które w moim odczuciu zostało zbyt szybko rozegrane i zabrakło w tym akcji , szybka bitwa byle zamknąć historie powoduje to ogromny niedosyt. Finalny wybór partnera życiowego też nie po mojej myśli 😁 mimo że ten tom oceniam najsłabiej ze wszystkich cały czas świetnie się bawiłem, mogę przymknąć moge na drobne zawody które mi sprawiła, bohaterowie zapadli mi w pamięć i ciężko żegnać się z serią

Bardzo ciekawa i lekka książka, szybko i przyjemnie się czyta. Niestety pdf, który znalazłam miał braki i czasem brakowało w niektórych rozdziałach kilka zdań, no ale całości w pełni nie ma niestety. Bohaterowie ciekawi, niektórzy fajnie stworzeni, mało dreszczyku chodź opis sugeruje inaczej. Dziwne zachowanie niektórych osób i dziwne wytłumaczenia, mimo to fajnie się czyta. Polecam. ^^

Chociaż wydaje się to niemożliwe - moim zdaniem - jest lepsza od pierwszej części. Zawiera bowiem dużo, dużo więcej paranormalnych fragmentów, za co ma u mnie ogromny plus ;) Natasha?! Mój Boże, nigdy w życiu bym się nie spodziewała, iż jest to kuzynka Delli! Jeszcze ta sprawa z jej ojcem... Czy on maczał palce w morderstwie Bao Yu? Oto jest pytanie...

Początkowo miałam zamiar dać 8, lecz po chwili zastanowienia zmieniłam zdanie. Dlaczego? Po pierwsze-główna bohaterka. To nie tak, że nie lubię Niny/Antilii, jednak nawet najwięksi fani tej postaci musieli mieć dość jej płaczu co trzecią scenę. Po drugie, pewne luki w świecie stworzonym przez autorkę. W książce nie ma żadnych imformacji o np. topografii planet odwiedzanych przez bohaterów (z wyjątkiem planety Viperów, lecz i tutaj dowiadujemy się tylko o jakimś lesie na południowej półkuli, co szczerze jest jeszcze bardziej irytujące niż brak jakichkolwiek informacji, no bo serio-jak mała musi być ta planeta?). Nie ma też nic o miastach czy ważnych miejscach geograficznych. Mogłabym wymienić jeszcze kilka wad tej książki, lecz na koniec skupię się na zaletach. Przede wszystkim, książka jest napisana przyjemnym językiem, dzięki czemu szybko się ją czyta. Fabuła jest dość ciekawa, wątek romantyczny nieoczywisty, a zakończenie sprawiło, że od razu zabrałam się za następny tom.

Ja , chociażby przez sam sentyment do tej serii musiałam wystawić wysoką notę. Pierwszy tom ,po raz pierwszy, przeczytałam będąc o wiele młodsza i pamiętam że bardzo mi się podobał ale niestety, w bibliotece nie mieli kolejnych tomów. Teraz ,po kilku latach , zakupiłam całą trylogię i uważam że to był świetny pomysł. Drugi tom jest nieco intensywniejszy pod względem emocji i wydarzeń, więcej się dzieje , więcej zawirowań, również w związku Willow i Aleksa pojawiają się zgrzyty. Ciąży na nich wielki ciężar, los świata od nich zależy. Bardzo dobra historia na odcięcie się od rzeczywistości i poznanie czegoś nowego.

Pierwszy raz przeczytałam tą książkę, gdy miałam około trzynaście lat i od razu się zakochałam. Typowa historia zaczynająca się od nienawiści do miłości. Wracałam do tej książki później wiele razy i za każdym razem moja opinia się lekko zmieniała. Gdy dorosłam zauważyłam wiele toksycznych zachowań, których wcześniej nie zauważałam. Kaspar, którego uważałam za cud natury, okazał się być tego przeciwieństwem. Ogólnie rzecz biorąc nie jest to zła książka w moim mniemaniu, ale na pewno też nie najlepsza. Mam do niej pewny sentyment i może gdybym przeczytała ją teraz poraz pierwszy dałabym niższą ocenę.

W końcu znalazłam książkę, w której narracja jest opowiadana z perspektywy chłopaka, a nie tylko nastolatki! To już samo w sobie jest plusem. Ponadto fabuła ciekawie przedstawia odwieczny konflikt anioły vs. demony, gdzie dobro wcale nie ma koloru bieli a zło czerni. Świat wykreowany przez autorkę jest świeży i niepowtarzalny. Czyta się szybko i przyjemnie. A Noaha jest moim cichym zwycięzcą ponad wszystko.

Kiedy myślimy o księżniczkach od razu przed oczami mamy obraz pięknej, uroczej i pewnej siebie, czasem też wojowniczej, dziewczyny. Jednak Elisa de Riqueza jest całkowitym zaprzeczeniem stereotypowej przedstawicielki rodziny królewskiej. Zakompleksiona, żyjąca w cieniu swojej siostry i do tego z pokaźną nadwagą. Ze swoim wrażliwym sercem, umiłowaniem do nauki oraz książek, dziewczyna nie wzbudzałaby żadnego zainteresowania, gdyby nie pewien istotny fakt – została ona bowiem wybrana przez Boga. Jest nosicielką Boskiego Kamienia, a co za tym idzie, osobą predestynowaną do rzeczy wielkich, spełnienia boskiej misji. Jednakże pomimo tego, bądź co bądź wyróżnienia, uważa się za "tę gorszą księżniczkę". Jest święcie przekonana o tym, że nie nadaje się do wyznaczonej roli oraz jedocześnie cierpi z powodu odrzucenia. Bohaterka wyśmiewana za swój wygląd, tak jak każda siedemnastolatka chce być "piękna"… Dlatego Elisa będzie musiała się nauczyć, że liczy się nie tylko to, co na zewnątrz, bo już wkrótce jej los zmieni się o 180 stopni… To bardzo intrygująca opowieść o niebanalnej i nieszablonowej fabule. Styl jest dość przyjemny, problemy mogą sprawiać jedynie nietypowe imiona bohaterów czy nazwy królestw. Wykonanie jest znakomite - zaczynając od logicznie skonstruowanego świata po dopracowanych bohaterów. Postacie w książce są bardzo dobrze wykreowane i niejednolite. Każda postać jest inna, każda skrywa swoje tajemnice. Prawie do samego końca nie miałam pewności kto jest postacią pozytywną, a kto negatywną... Pisarka świetnie tworzy napięcie, grając na uczuciach czytelnika oraz pozostawiając go w niepewności do ostatniej strony. Podczas lektury towarzyszyła mi też cała paleta emocji: śmiech, zaskoczenie, smutek czy współczucie. Zaś poczynania głównej bohaterki śledziłam z niemałym entuzjazmem. Podobało mi się, że nie jest ona idealna, co czyni Elizę bardziej realistyczną i głęboką bohaterką. Jako zwykły człowiek również musiała kształtować sobie pozycję w społeczeństwie jako księżniczka i wybranka Boga, co nie zawsze było dla niej proste. Obrazowo zostały także przedstawione problemy osoby otyłej i jej kompleksy. Elisa na kartach powieści ogromnie się rozwinęła jako postać. Z osoby przyzwyczajonej do wygód i królewskiego życia, przeistoczyła się w silną oraz rozsądną nastolatkę, umiejącą stawić czoło przeciwnościom i wyzwaniom. Zmienia się jej punkt widzenia oraz czuje się pewniejsza siebie. Przez całą historię obserwowaliśmy, jak trudne i niebezpieczne wydarzenia czynią ją silniejszą, jak z niezdarnej dziewczyny staje się dojrzałą młodą kobietą. I to jest piękne, i takie prawdziwe. Autorka zadbała o każdy szczegół, aby oddać klimat quasi renesansowej Hiszpanii. Świat opisany w powieści jest bogaty, obszerny i wspaniale przedstawiony. Widoki, ubrania, ludzie, a nawet jedzenie pobudzają zmysły czytelnika. Cała fabuła opiera swój fundament na obrazie pobożności i życia podporządkowanemu religii. Moim zdaniem jest to bardzo interesujące, gdyż przedstawienie renesansu i jego średniowiecznych korzeni nie jest zabiegiem dość popularnym. Akcja jest dynamiczna, pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji, potęgujących napięcie podczas lektury. Doskonale widać, że pisarka dokładnie wszystko przemyślała. Takiej barwnej, nieprzewidywalnej, a przede wszystkim nieschematycznej historii oczekiwałam i się nie zawiodłam. Występuje tu też wątek romantyczny, ale jest on jednak tak delikatnie wpleciony, że nie zakłóca głównej osi książki, za co ogromny plus. "Dziewczyna ognia i cieni" to naprawdę wartościowa lektura, która składnia do refleksji. Autorka na kartach powieści pokazuje nam, aby się nie poddawać pomimo przeciwności losu, że trzeba być silnym i mieć nadzieję. Nie jest to typowa książka fantasy YA i w porównaniu z innymi pozycjami tego gatunku, naprawdę zasługuje na uwagę i to nie tylko młodzieży. Jeśli szukacie dobrze napisanej powieści, trzymającej w napięciu, z angażującą się bohaterką, która walczy o ważne wartości musicie sięgnąć po tę . Trzeba o niej zrobić głośniej... I przydałoby się zrobić wznowienie…

Cała seria podobała mi się. Wciagajaca wartka akcja. Historia opowiada o dorastaniu, dojrzewaniu. Bardzo było mi szkoda głównej bohaterki tego co musiała przejść. Historia na szczęście z happy endem😊 polecam przeczytać ponieważ z książek można wynieść emocje jak i morał, po burzy zawsze wychodzi słońce 😉

Kristin Cast w swojej solowej serii odchodzi nieco od schematów znanych z Domu Nocy, stawiając na mroczniejszy, bardziej duszny klimat i inspiracje mitologią grecką. To opowieść o ucieczce z Tartaru, przeznaczeniu i poszukiwaniu własnej tożsamości. Plusy: Świeży pomysł na mitologię: Wykorzystanie motywu Tartaru i ucieczki mrocznych dusz do świata śmiertelników jest intrygujące. Autorka stworzyła ciekawą wizję "zbieraczy" dusz, co daje serii duży potencjał. Główna bohaterka: Eva jest postacią twardą i konkretną. Podoba mi się jej determinacja i to, że nie czeka na ratunek, ale sama stara się zrozumieć swoją rolę w nadchodzącym chaosie. Klimat: Książka ma w sobie pewną surowość i tajemniczość, która dobrze współgra z wątkami paranormalnymi. Minusy: Powolne tempo: Fabuła rozkręca się dość długo. Dużo czasu poświęcono na monologi wewnętrzne i budowanie tła, co momentami osłabia dynamikę akcji. Wątek romantyczny: Podobnie jak w książkach pisanych z matką, romans bywa tutaj przewidywalny i oparty na nagłym, silnym przyciąganiu, co nie każdemu czytelnikowi przypadnie do gustu. Podsumowując: „Bursztynowy dym” to solidny start serii dla fanów urban fantasy. Choć akcja nie pędzi na złamanie karku, ciekawy system magiczny i mroczne tło mitologiczne sprawiają, że chce się sprawdzić, co wydarzy się w kolejnym tomie.

Ta seria jest już ze mną od bardzo bardzo dawna. Pierwszy tom przeczytałam będąc jeszcze w podstawówce a teraz już studiuję. Kilka lat minęło zanim odświeżyłam sobie tę historię i zabrałam się za jej dalszy ciąg. Bardzo wciągnął mnie ten tom , wiele się działo i było wiele emocjonujących sytuacji. Można się domyślić że jak są jakieś walki to i będą ofiary . Niepewność która towarzyszyła mi co do losów niektórych bohaterów skłoniła mnie do przejrzenia książki czy dalej pojawi się ich imię, zaspoilerowałam to sobie ale nie żałuję. Przynajmniej nie cierpiałam aż tak bardzo. Samo zakończenie było bardzo szybko rozegrane ale w sumie dużo wydarzyło się już wcześniej, nic dodać nic ująć. Na zawsze w moim serduszku❤️bardzo polecam fanom romantasy

Fantastyczna książka! Romantasy z dużą ilością nadprzyrodzonej mocy. Leigh Fallon napisała świetną dylogię, ale faktycznie Bardzo brakuje tego trzeciego tomu. Jest tytuł, ale od około 13 lat nie został wydany :( . Została o a napisana bardzo dobrym językiem, czyta się wspaniale i naprawdę nie stracicie czasu jeżeli lubicie dużo romansu w fantasy. Plot twisty: 5/5 Plot: 5/5 Romantic plot: 5/5

W życiu 16-letniej Telli Holloway wszystko jest nie tak. Jej brat jest umierający, a gdy kilkunastu lekarzy nie może ustalić, co mu dolega, rodzice decydują się zamieszkać w „Zapadłej Dziurze w Montanie", by Cody miał „świeże powietrze". Tella traci ukochane życie w Bostonie i przyjaciół, rodzice doprowadzają ją do szału, jej brat jest bliski śmierci, a ona – kompletnie bezradna... Dopóki nie odbiera tajemniczych instrukcji, jak wystartować w Piekielnym Wyścigu prowadzącym przez dżunglę, pustynię, ocean i góry, by wygrać nagrodę, której Tella rozpaczliwie pragnie: lekarstwo na chorobę brata. Ale wszyscy uczestnicy pragną leku dla kogoś, kogo kochają, i walczą zaciekle – nie ma gwarancji, że Tella (lub ktokolwiek inny) przetrwa wyścig. Może liczyć tylko na swoją pandorę – zwierzątko, które powinno mieć niezwykłe zdolności, ale Tella nie ma pojęcia jakie, a nawet... czy w ogóle je ma. Wyprawa jest mordercza, zegar tyka, a Tella wie, że nie może ufać nikomu, nawet członkom swojej grupy. Czy może zaufać przynajmniej Guyowi? Czy rodzące się uczucie pomoże jej wygrać wyścig, czy będzie przyczyną jej klęski? Książka Woda i Ogień nie zainteresowała mnie tylko przepiękną szatą graficzną która z pewnością przyciąga ludzkie oko i bardzo nawiązuję do samej opowieści, mnie zainteresował sam opis. Po przeczytaniu kilku recenzji i przejrzeniu rozmaitych opinii na jej temat, postanowiłam zapoznać się z tą powieścią. Muszę przyznać że stawiłam jej wysoka poprzeczkę chociaż sama nie wiem dlaczego, sądziłam że będzie to książka która będzie podobna do innych, ale jakże się myliłam. " Zakrywam usta, starając się nie rozpłakać. Lek. Lekarstwo dla Cody'ego. Zrobiłabym wszystko, żeby je zdobyć. Słyszę, jak kobieta jeszcze dodaję : Zwycięzca może być tylko jeden. " Z pewnością głównym wątkiem książki jest Piekielny Wyścig i jak groźnie brzmi tak też wygląda, nie jest to wyścig w którym udział mogą brać wszyscy, to jest walka z samym sobą, ze swoimi lekami oraz osobami które również tak samo jak ty chcą zdobyć nagrodę, lekarstwo dla bliskiej osoby. Nic więcej się nie liczy. Aby ułatwić uczestnikom tą niebezpieczną grę, każdy dostaję pandorę, zwierzaka który nie jest podobny do tych które sami posiadamy no chyba że z wyglądu chociaż i tutaj mogłabym się długo zastanawiać. Zwierzęta są tak zaprogramowane aby pomagać swoim uczestnikom, w razie konieczności nawet zginąć. Sama nie wiem czy te pandory ułatwiają wyścig swoim uczestnikom, na pewno czują się raźniej że jest ktoś kto i ich obroni, jednak kiedy rywalizujemy chcemy sprawić ból konkurentom, zrobimy wszystko żeby wygrać. Ciesze się jednak że autorka wprowadzał ten wątek do książki, sprawiał on że była ona unikatowa i jeszcze bardziej wciągająca. I tutaj również mogę pokazać dlaczego tak bardzo lubię Telle, inni zawodnicy nie dbali o swoje pandory, zdarzało się nawet że odnosili się do nich w sposób karygodny, natomiast to właśnie Tella pokazała im że te zwierzęta nie zrobiły im nic złego i one też maja uczucia, i to jest wprost niesamowite. Zawsze byłam przeciwna maltretowaniu zwierząt, a kiedy widziałam sytuacje kiedy małe bezbronne zwierzątko było krzywdzone nie stałam z założonymi rękami tylko działałam i właśnie tak robiła Tella i za to ją uwielbiam. Nie często zdarza mi się znaleźć podobną cechę do bohatera z książki ale ciesze się że jest nią Tella. " Wtedy się uśmiecham. To jajo jest brzydkie i wydaję mi się , że wydziela lekki smrodek. Ale jest moje. I mam zamiar zaopiekować się tym, co jest w środku. " Książka na początku bardzo mi przypominała Igrzyska Śmierci, ale po bliższym poznaniu się z dziełem Pani Scott, muszę przyznać z czystym sercem że Woda i Ogień podbiły moje serce jeszcze bardziej niż trylogia Suzanne Collins. Sama rywalizacja w książce czasami była brutalna ale autorka chyba bardziej skupiała się na tym aby opisać jak to wygląda od zewnątrz, pokazać jak czuli się uczestnicy, zwłaszcza Tella, jej relacje z Madoxem i Guyem. Jedyne co mnie zastanawiało to sami uczestnicy, jak wiemy Tella jest z bogatej rodzinny, trochę rozpieszczona dziewczyna która ma wszystko, zdziwiło mnie więc że bez problemu zdołała zaaklimatyzować się w wyścigu który prowadził przez miejsca w których trzeba być twardym, mieli ogromną motywację która ich prowadziła ale mimo to słowa skargi nie pojawiały się zbyt często a nawet można powiedzieć że zbyt rzadko. Główną bohaterką książki jest Tella, i uwierzcie mi oryginalne imię to nie wszystko czym może się pochwalić. Tella jest bardzo odważna, pewna siebie a dla swojej rodziny potrafi wyjechać z domu, dołączyć do wyścigu, a nawet zabić. Dobrze wykreowany bohater w książce jest podstawą a ja przywiązuje do tego bardzo dużą wagę, ciesze się że mogłam czytać tą książkę i nie musieć narzekać na główną bohaterkę. Jej relacje z Madoxem czy z Guyem czytało się przyjemnie i płynnie, dialogi nie były wymuszane a wypowiedzi nie wzbudzały żadnych nieprzyjemnych uczuć z czego się ogromnie cieszę. Wątek miłosny to z pewnością miód na moje serce, uwielbiam Guya, tajemniczy i niebezpieczny chłopak, który już od początku pomaga dziewczynie. "- Po prostu nie podoba mi się, że nie ma żadnych zasad. Powinny być zasady. Nikt nie odpowiada. Wiem, że mówi o wyścigu. Z pewnością wszyscy to wiedzą. Po prostu nie wiemy, co odpowiedzieć." Bardzo serdecznie polecam wam tą powieść. Nie możecie przejść koło niej obojętnie. Jest to książka która zaparła mi dech w piersiach, akcja jest bardzo magnetyczna i wciągająca. Dobrze wykreowani bohaterzy no i oczywiście główny wątek Piekielny Wyścig, przeplatany z wątkiem romantycznym. Uwielbiam tą powieść i tą autorkę która pokazała swój potencjał w tej książce , nie mogę się doczekać aż będę mogła przeczytać kolejną część stworzona przez tą genialną pisarkę. https://in-my-different-world.blogspot.com/2016/02/victoria-scott-ogien-i-woda.html

Nastoletni dramat i już chciałam westchnąć, że ona znowu będzie tylko wzdychać do faceta i cierpieć z miłości, ale okazuje się, że ta bohaterka ma w sobie żar dosłownie i w przenośni. Świat przedstawiony prezentuje się całkiem nieźle, ale chciałabym odrobinę więcej opisów jak to wygląda. Drugoplanowi bahaterowie odrobinę jednak giną w tle, za mało im się poświęca czasu, nawet główna prowodyrka całego tego zamieszania ma jakoś mało czasu na przestawienie nam swoich motywów oraz wyjaśnienie dlaczego robi to co robi. Brakuje takiej mocne sceny konfrontacji i chociaż możemy się jej spodziewać pewnie w kolejnych tomach to tutaj zabrakło żaru, żeby rozniecić to ognisko. Było dobrze, a później już nikt nie dołożył drewna i zgasło. Polecam, bo w tym świecie jest coś interesującego, ale to nie do końca fabuła i historia tych bohaterów.

"Drżenie" to trzeci tom z serii Denazen i osobiście uważam, że dorównywał pierwszemu. Wartka akcja, szybko i z przyjemnością się czyta. Bałam się, że autorka zacznie za bardzo mieszać, na szczęście największa z moich obaw została przez nią rozwiana. Natomiast zastanawiam się co jest gorsze: nie wiedzieć czy powstanie czwarta część czy wiedzieć, że powstała, ale nie wiedzieć czy zostanie kiedykolwiek przetłumaczona

Autorka oparła fabułę na legendzie Atlantydy. Zaciekawiła mnie, ale dość szybko zaciekawienie zmieniło się w znużenie. Książka strasznie mi się ciągnęła. Wiele scen mogło być krótszych, a fabuła by na tym nie ucierpiała. Nie odłożyłam jej, bo fragmentami robiło się wciągająco. I taka właśnie jest całość- nierówna. Ogólnie mam wrażenie, jakby cała książka było zaledwie wstępem do ciekawszej historii, dlatego dam autorce jeszcze szansę i sięgnę po drugi tom.

Kolejna z książek o raczej fantastycznej tematyce, która zdecydowanie przypadła mi do gustu. Pochłonęłam ją w kilkanaście godzin i z miłym zaskoczeniem odkryłam, że jest to początek trylogii. Mam nadzieję, że autorka utrzyma poziom w kolejnych częściach, ponieważ niesamowicie spodobał mi się świat, w którym umiejscowiła akcję "Córki zjadaczki grzechów". Mało tego - przyznam się, że po raz pierwszy zdecydowałam się na zakup książki ze względu na jej okładkę. Na szczęście zawartość książki również mnie nie zawiodła. Historia stworzona przez autorkę ma w sobie urok starej legendy, która toczy się w baśniowym świecie. Jednak wraz z rozwojem akcji nastrój opowieści się zmienia, dostrzec w niej można coraz więcej przebłysków jakby realnej rzeczywistości. Mimo wszystko zachowana zostaje w niej aura tajemnicy i wyczekiwania na to, ci będzie dalej... Z czystym sumieniem polecam wszystkim, którzy lubią zagłębić się czasem w magiczny i tajemniczy świat.