Igła

"dzień szakala" wypatrzyłem kilka lat temu na półce regału bookcrosingowego podczas oczekiwania na wizytę lekarską w przychodni. przygarnąłem od razu. po książkę sięgnąłem jednak dopiero po śmierci mistrza. o czym jest ta książka? chyba każdy fan literatury wie. o Szakalu, który za niemałe pieniądze bierze mokrą robotę i zmierza sprzątnąć francuskiego prezydenta De gaulle'a. przeszkadza mu w tym komisarz Lebel. Frederick Forsyth pisząc tę powieść był w szczytowej formie. historia opisana na kartach jest przedstawiona szczegółowo i co najważniejsze spójnie z rzeczywistością. czytałem z wypiekami na twarzy. w pewnym momencie nie umiałem się oderwać. uważam, że każdy fan literatury, obojętnie jakiej, powinien znać tę pozycję.

Jedna z najslynniejszych powiesci Fredericka Forsytha przenosi nas do Niemiec w poczatkowych latach 60-tych. Dziennikarz Peter Miller przypadkowo wchodzi w posiadanie pamietnika, ktory pozostawia po sobie, popelniwszy samobojstwo, byly wiezien obozu koncentracyjnego w Rydze, zyd z pochodzenia. Peter po dokladnym zapoznaniu sie z tymi danymi postanawia wytropic bylego kata z tegoz obozu Eduarda Roschmanna. Nie podejrzewa nawet z jak duzym niebezpieczenstwem staje twarza w twarz. Przy okazji odkrywa organizacje Odessa, ktora jest bardzo bogata instytucja, nieoficjalna oczywiscie, ktora pomaga w ukrywaniu sie i ucieczkach z kraju bylym nazistom. Roschman ma takze decydujace znaczenie dla panstwa zydowskiego, poniewaz jest kluczowa persona w przygotowaniu rakiet naprowadzajacych dla Egiptu w nadchodzacej wojnie z Izraelem. Z tego tez powodu izraelski kontrwywiad takze szuka Eduarda, z czasem tez wspolpracujac przypadkowo z Millerem. Doskonaly thriller, wciaga od samego poczatku i trzyma w napieciu do samego konca. Zdarzaja sie oczywiscie male niedociagniecia, lecz pomimo tego warto przeczytac. Polecam.

Nie mogę powiedzieć, że spotkało mnie rozczarowanie, bo niczego błyskotliwego się nie spodziewałem. Książkę ściągnąłem z półki, opisanej jako "Sensacyjne", chcąc sobie zapewnić lekką lekturę na majówkę. Ku mojemu zaskoczeniu, powieść była całkiem niezła, znacznie lepsza niż się spodziewałem. Atutem jest dobrze przygotowane tło, dokładne opisy miejsc i sytuacji, co sprawia, że czytelnik "widzi" te miejsca w wyobraźni i sprawia to wrażenie solidnie wykonanej roboty. Akcja przeprowadzona jest dobrze - nie błyskotliwie, ale dobrze. Zwalnia, gdy bohater jest zmęczony i targają nim niepewności, przyspiesza, gdy trzeba działać szybko. Postaci są wyraziste, przynajmniej te najważniejsze - poboczne mogą się czytelnikowi mylić, ale nic to nie szkodzi, bo wkrótce i tak będą martwe. To właśnie jest słaby punkt książki - trupów więcej niż w Hiroszimie. Autor tak szafuje tu ludzkim życiem, że po pewnym czasie gdy tylko pojawia się nowa postać, możemy być pewni, że końcowej strony nie dożyje. Niepotrzebnie też wpleciono tu wątek miłosny, który spłyca powieść i czyni ją przewidywalną. Prawa fizyki traktowane są tu dość dowolnie. Wspomnę tylko o cięciu skalpelem w temperaturach bliskich zeru bezwzględnemu. Tak, jakby w takich temperaturach cokolwiek można było uciąć. Urąbać, ukruszyć, rozbić - jak najbardziej - ale uciąć? I to jeszcze tak precyzyjnie? Już w minus 70 st. Celsjusza większość przedmiotów robi się krucha jak szkło. Akcja rozwija się dość długo. Niepotrzebnie długo. Gdy dochodzi do kulminacji, czytelnik zaczyna się trochę gubić, ale to uwaga na plus - bowiem podobnie gubią się śledczy. Zakończenie trudne do przewidzenia, co też jest zaletą, ale co znajduje się w tajemniczym pakunku, średnio inteligentny czytelnik domyśli się od razu - nie trzeba było zwlekać z tym do ostatniego słowa. Ostatniego - dosłownie! W sumie, nie była to lektura na dwa wieczory, jak się spodziewałem. Trochę wysiłku jednak kosztowało przebrnięcie przez zagmatwaną akcję. Jeśli ktoś to lubi - polecam. Ale moim zdaniem, to po prostu niedoskonałość formy. Treść na czwórkę, forma na trójkę. Wychodzi ocena przeciętna. Dodatkowa gwiazdka za oryginalny pomysł.

Cóż rzec...Ken Follet. Ciekawy wątek II wojny światowej w Afryce chociaż nie mogę powiedzieć, żeby mnie bardzo porwał a ta powieść. Niemiecki szpieg z arabską tożsamością, kobieta, a nawet dwie, dziecko i trochę arabskiej kultury i ambicji tamtego regionu, podsycanej przez każdego z okupantów na swoją modłę. Dobra, ale na pewno nie robi wrażenia "wow".

260314 audio G8. Ciekawa fabuła, postaci i piękny język - czyli wszystko czego powieści potrzeba. Na początku miałem problem z połapaniem się kto jest kim, ale później już było dobrze. Moja ulubiona postać (pewnie większości czytelników) to May-May. Na minus końcówka - w stosunku do wcześniejszych wydarzeń i ich opisu za szybko się dzieje. Miałem wrażenie, że autor postanowił w pewnym momencie, iż kończy książkę i dość szybko to "załatwił".

Być może historia i bohaterowie są przewidywalni, najważniejszego wątku fabularnego można było domyśleć się po jakiś 100 stronach, ale mimo wszystko wyciągnęła mnie. Motywy podobne co w innych książkach Folleta, ale dalej dobrze działają. Tak samo bohaterowie, nie można im zarzucić, że są płascy, ich zachowania są zrozumiałe i wynikają z ich przeszłości. Mimo że koniec można było dość łatwo przewidzieć, książka trzymała w napięciu.

Tę książkę naprawdę POLECAM !!! Chociaż czytałem ją dawno, do teraz " siedzi ' mi w głowie. Mogę podpisać się pod rekomendacją Platformy, książka zasłużyła na więcej. Postać opisywanego dyktatora Dominikany, Trujilla, jego masowe represje, tortury, zabijanie i porwania ( nawet na terenie USA ) przeciwników politycznych jest autentyczna. Fabuła, mniej czy bardziej wiarygodna, ale dobrze prowadzona czyni z tej książki niezapomnianą lekturę. Jeszcze raz POLECAM !!!

Z pewnym ociaganiem siegalam po Noble House, bo to oznacza ze zostala mi juz tylko jedna czesc sagi azjatyckiej. Nie wiem jak Clavell to robi, ale z nudnej historii o interesach, potrafi wyczarowac trzymajaca w napieciu fabule. mimo wszystko Tai-Pan pozostaje moim faworytem.

Mam słabość do Harrisa. Tajny ośrodek dekryptażu, relacje międzyludzkie i trudne decyzje podejmowane w trakcie wojny. Trochę wątku romantycznego. Błyskotliwe uświadomienie, że ci ludzie naprawdę wiedzieli więcej o ruchach wojsk niemieckich niż sam AH. Polecam.

Książkę tę mam na liście “do przeczytania” od zawsze, a zabieram się do niej jak do jeża, bo jakoś kojarzy mi się z “Faraonem”. I nie wiem co miałbym do tej ostatniej mieć, bo monument filmowy Kawalerowicza nawet mi się kiedyś jakoś podobał, a oryginału Prusa przecież nie czytałem. Odwagi więc! No więc, czy trzeba było bać się powieści Waltariego? O czym jest opowieść Egipcjanina Sihnue? Jest z pewnością opowieścią o tamtych czasach, czy raczej o naszym wyobrażeniu o tamtym Egipcie; o państwie, które czasy największej świetności ma już zdaje się za sobą, a obecnie toczone jest problemami zewnętrznymi (jak konieczność toczenia większych i mniejszych wojen z mniej lub bardziej wrogimi i agresywnymi sąsiadami) oraz wewnętrznymi (jak spiski, walka o władzę czy słabości opisywanych faraonów). W takich to czasach dzieje się opowieść Sinuhe, którego to zmienność losów i niestałość szczęścia zdaje się znamienna dla epoki. A podana jest w księgach - godnie jak u jakiego Herodota czy innego Tukidydesa. W prostym odczytaniu jest więc o ludzkim losie jako swoistym wahadle, którego ruchy są jak zyskiwanie i tracenie bogactwa, szczęście i rozpacz po nim następująca, miłość i utraty kolejnych obiektów miłości. A wydarzenia te cykliczne jak Nil wylewający i ustępujący na przemian. Może to rytmiczność rzeki wydarzenia te kreuje i napędza? Jest też - głębiej sięgając w znaczenia książki - o postprawdzie, którą tworzy się od zawsze zwalając pomniki przeszłych władców, albo skuwając podpisy na marmurowych popiersiach po to tylko, by wykuć tam imiona własnych przodków. O niezmienności wydarzeń, gdzie “nil novi sub sole”, jak miano stwierdzić za lat tysiąc i stwierdzać do dziś - przez kolejne dwa milenia. Choć inni powiadają, że właśnie “nic dwa razy się nie zdarza”... Mamy opowieść o sektach kapłańskich uzurpujących sobie prawo do władzy - nie tylko nad “rzędami dusz”, ale i nad - o zgrozo - boskim faraonem. Dziel i rządź, wychowuj młodzież i opychaj się mięsem zwierząt ofiarnych! Nie jest to jakoś znajoma narracja? W ogóle i w ten sposób można spojrzeć na tę książkę z szerszej perspektywy; w rzeczywistości jest ona - podaną pod starożytnym płaszczem (tuniką może?) - opowieścią o nas samych, nawet tych współczesnych, bowiem człowiek nie tak znów bardzo zmienił się przez kilka tysiącleci spisanych o nim opowieści; nie myli się inny wielki Klasyk mówiąc “przeszłość jest to dziś, tylko cokolwiek dalej”. Życiowa droga Sinuhe pozwala nam spenetrować granice znanego wówczas świata: Egipt, Syrię, Kretę, Jerozolimę, Teby i Babilon, kraj Hatti. Poznajemy różnice kulturowe, religijne, społeczne, a pamiętać należy, że rzetelną wiedzę o tym, co jest w innych krainach szło wóczas poznawać z opowieści podróżników lub własnoocznych obserwacji podczas własnych perygrynacji. A poza tym, czy jest to opowieść przekazująca nam prawdę historyczną? Jakoś wydaje się, że raczej dzieło historyzujące, choć nie aspirujące do ściśle naukowej dokładności w oddaniu realiów opisanego świata. Prosto pisana linijna opowieść, choć od początku zdajemy sobie sprawę, że to rodzaj wspomnień, relacjonowanych z perspektywy docierania do kresu. Bez zbędnych ozdobników, choć i sama historia życia Sinuhe jest ciekawa i interesująco tu podana. Może tylko nieco zbyt rozwlekle? Nie bez znaczenia jest powieściowy humor. Może nie samej tytułowej postaci, bo ta akurat przymiotu tego jest niemal całkowicie pozbawiona. Ale nie brak jej już jego słudze - Kaptahowi, u którego przebiegłość łączy się z prostotą, a naiwność z logicznym rozumowaniem. Duet ten nie może nie przypominać pewnego zmyślnego szlachcica z Manczy i Sanczo Pansa - jego wiernego sługi. To mocna figura tej powieści. Prawda nie tylko z tej powieści: religia to zło, fanatyzm religijny - zło jeszcze większe, sekty zaś kapłanów (różnych zresztą kultów) - zło w stopniu najwyższym… Łatwo tworzy się też nowych bogów, choć trudno doń przekonuje lud, z umysłami już zatrutymi poprzednimi bóstwami. Audiobook świetnie zrealizowany i przeczytany (Marcin Popczyński),co znacząco podnosi wartość lektury, ale staram się oceniać tak, jakbym sam czytał z papieru… Po zakończeniu książki nie mam wrażenia, że oto spotkałem się z arcydziełem, ale czasu spędzonego na wysłuchaniu opowieści Sinuhe za stracony nie uważam - wprost przeciwnie. Choć mój stosunek do dzieła faluje od wzmagającego się zainteresowania do irytacji; trudno mi utrzymać jednolite zainteresowanie dość nierówną opowieścią. Nie jest to moje pierwsze spotkanie z pisarstwem Miki Waltariego (doskonały “Obcy przyszedł na farmę”) i wcale nie wykluczam jeszcze sięgnięcia po coś więcej jednego z najbardziej znanych fińskich pisarzy.

To pierwsza moja książka z gatunku powieści historycznych. I może dlatego tak bardzo mi się podobało! Pierwszy rozdział był brutalny. Potem akcja nie była szybka ani dynamiczna, jednak w tym tkwi piękno. "Katedra w Barcelonie" wywołała u mnie coś, co już rzadko która książka potrafi. Emocje. Niesprawiedliwość, przemoc, bieda, niewolnictwo. To wszystko było czymś kompletnie innym, ponieważ jest na faktach autentycznych, a nie jak w gatunku fantasy, w jakim normalnie się lubuję. Autor starał się jak najlepiej odzwierciedlić dawne czasy. To, że kobiety były przedstawione w taki a nie inny sposób nie oznacza, że autor sam tak o nich myśli. A jednak obrazuje jak daleko zaszliśmy jako społeczeństwo.

Wybitna. Dopracowana psychologicznie, świetnie poprowadzeni bohaterowie, kapitalna narracja, zmieniająca styl w stosunku do okoliczności. Piękne zdania, brak dziur logicznych, autentyczna i przekonująca, na faktach. Wciągająca i różnorodna. Dawno nie obcowałem z takim poziomem literatury. Kolekcja Gazety Wyborczej wymiata. Powinni wznowić druk, żeby w dwadzieścia lat później następne pokolenia mogły też odkrywać takie perełki.

W Hiszpanii, w drugiej połowie XVI wieku Maurowie - potomkowie muzułmańskich mieszkańców Półwyspu Iberyjskiego, stają się prześladowaną mniejszością. Katolicka Hiszpania, nie okazując im litości, zmusza ich do tego, aby wyrzekli się własnej wiary, ograniczając im przy tym prawa i traktuje z pogardą. Hernando Ruiz, będący owocem gwałtu muzułmanki przez chrześcijańskiego księdza, od początku skazany jest na odrzucenie zarówno przez muzułmańską, jak i chrześcijańską społeczność. Pewnego dnia zakochuje się w młodziutkiej Fatimie, jednak los po raz kolejny stawia przed nim kolejne wyzwania, ponieważ dziewczyna zostaje zmuszona do poślubienia jego okrutnego ojczyma, Brahima. Powieść ukazuje nie tylko losy głównego bohatera, ale też szeroki obraz społeczeństwa tamtych czasów. Plusem książki są niezwykle barwne i wierne historycznie opisy realiów XVI-wiecznej Hiszpanii począwszy od konfliktów religijnych i politycznych, aż po skomplikowane relacje społeczne. "Ręka Fatimy" to poruszająca powieść o wykluczeniu, wytrwałości, a także walce o własne miejsce w świecie.

Bardzo poprawnie napisana. Jak to ludzie uwielbiają swoich oprawców i katów. O ile oni udają patriotów -mordując własny naród z silną propagandą, lejąca się ze wszystkich mediów jacy to wielcy wodzowie i patrioci. Dobrze się czyta, też dobrze zobrazowana spora doza mentalności narodów wschodnich typowo słowiańskich.

Lubię i cenię powieści, które – obok wymiaru literackiego, artystycznego, substekstowego, który jest warunkiem literatury – niosą ze sobą wartość poznawczą. „Szaman” Noaha Gordona jest taką powieścią. Ponad sześćset stron dobrej powieści, doskonale udokumentowanej, żywo napisanej, którą czyta się i z zaciekawieniem, i z przyjemnością, opowiada nam o historii dziewiętnastowiecznych Stanów Zjednoczonych więcej niż niejedno opracowanie naukowe. Historia młodego, idealistycznego lekarza Roba Cole’a, który osiedlił się na w sąsiedztwie prześladowanych Indian Sauk, jest powieścią przygodową. Ale nie fabuła jest jej zaletą, nie przygody lekarza, lecz zetknięcie dwóch światów, dwóch wrażliwości i nasycenie opowieści wielką ilością szczegółów, ukazujących nam Stany, takimi, jakimi naprawdę były. Umiejętnie wplecenie tych informacji w narrację czyni tę lekturę nie tylko przyjemnym doświadczeniem, lecz też pożyteczną lekcją historii politycznej i społecznej.

Gatunkowy klasyk, choć nierówny. Pierwszą połowę, czyli przygotowania do akcji czyta się znakomicie. Niestety, im bliżej finałowego zamieszania, tym cała historia wytraca impet. Pojawiają się dodatkowe, zupełnie niepotrzebne postacie, główni bohaterowie, zamiast załatwić sprawę szybko, wikłają się w dziwne działania poboczne - w efekcie zakończenie okazuje się nieco rozczarowujące. Być może filmowa adaptacja jest lepsza, akurat w tym gatunku pozwala ona często wydobyć konkret z całej historii - patrz Rambo. Zobaczymy!

Bardzo ciekawa i wciągająca powieść historyczna, której akcja toczy się na przełomie XV i XVI wieku w Hiszpanii. Opowiada ona o prześladowani Żydów, relikwiach, płatnerstwie i medycynie, a to wszystko na przykładzie losów głównego bohatera - ukrywającego się Żyda.

Akcja pędzi na złamanie karku, co nie pozwala nam dostatecznie wsiąknąć w świat przedstawiony. Postacie, poza świetnie "napisanymi" (to życie pisze najlepsze scenariusze, hehe) głównymi bohaterami, nie zapadają w pamięć, bo poznajemy jedynie ich działania, ale nie charaktery. Przydałoby się wyważyć tempo, poświęcić więcej czasu wrogom rodziny, i byłby cycuś glancuś. Pozostaje niedosyt...

Klaudiusz po drugiej stronie bóstwa czyli Klaudiusz w krainie cezarów - kontynuacja "Ja, Klaudiusz" - mniej gęsta, bardziej obyczajowa, w tym "obyczajowa", dosłownie... historia zaczyna się w 41 r. n.e., gdy Klaudiusz zostaje cesarzem Rzymu.... - walka o władzę i intrygi na dworze cesarskim, - skandaliczne życie Messaliny, znanej z manipulacji i rozwiązłości, - relacje Klaudiusza z Herodem Agryppą, królem Judei... powieść z 1935 roku - kontekst nazizmu w Niemczech, faszyzmu we Włoszech i stalinizmu w ZSRS - w tym klimacie powieść o rzymskich tyranach, manipulacji, propagandzie, kulcie jednostki i politycznych mordach nabierała nadzwyczajnej aktualności...

Dla miłośników powieści szpiegowskich i akcji, Ludlum to pozycja obowiązkowa. Choć jego powieści nie zawsze dorównują poziomem serii o Bournie, ta powieść sprawia, że ​​czytelnik doświadcza tych samych emocji, co podczas lektury wspomnianej serii. W tej powieści autor mistrzowsko łączy wszystkie elementy, które czynią powieść tego typu świetną: napięcie, zwroty i sceny akcji. Co więcej, głęboka charakterystyka wszystkich postaci sprawia, że ​​jest to, moim zdaniem, bardzo dobra pozycja w swoim gatunku. Gorąco polecam miłośnikom opowieści szpiegowskich.