Maminsynek

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Czytałam kiedyś książkę autorstwa Sochy w kooperacji z Witkiewicz (Awaria małżeńska) była dość lekka obyczajówką z dużą ilością poczucia humoru. Pomna wcześniejszych doświadczeń wybrałam tą pozycję dla mojej Mamy.

Już tytuł książki naprowadza nas na treść - będzie o zaburzonych relacjach matki i syna. Jednak wszystko jest okraszone porcją humoru i ironii.
Tytułowy maminsynek - Leander, żyje w sielankowym świecie, w którym nie ma smutku, złości i innych dzieci... A wszystkie jego zachcianki, nawet te jeszcze nie uświadomione spełnia kochająca mama. Syn dorasta... i poznaje świat relacji damsko-męskich. Niestety każda z kandydatek na potencjalną narzeczoną jest porównywana (świadomie lub nie) z rodzicielką. Aż wreszcie pojawia się ta idealna - spełnia wszystkie punkty z listy Leandra na kandydatkę na partnerkę.

Amelia - ta idealna, przedstawia nam swoją wersję życia z Leandrem. Właściwie z Leandrem i jego matką. Każda chwila z ukochanym jest podstępem wydarta i okupiona ciężką "pracą" by znaleźć sposób na teściową.

Autorka w dość lekki i ironiczny sposób przedstawia nam relację między matką a synem i tej trzeciej - w tym przypadku potencjalnej synowej. Zabawna powieść ma w sobie także analizę psychologiczną postaci i relacji społecznych. Gdy uzmysłowimy sobie, że tacy idealni Leandrzy istnieją, śmiejemy się przez łzy nad losem ich bliskich...

Czytałam kiedyś książkę autorstwa Sochy w kooperacji z Witkiewicz (Awaria małżeńska) była dość lekka obyczajówką z dużą ilością poczucia humoru. Pomna wcześniejszych doświadczeń wybrałam tą pozycję dla mojej Mamy.

Już tytuł książki naprowadza nas na treść - będzie o zaburzonych relacjach matki i syna. Jednak wszystko jest okraszone porcją humoru i ironii.
Tytułowy...

Książka napisana inaczej - z perspektywy dwóch głównych bohaterów, co jest fajną i ciekawą kombinacją . Jest zabawna, napisana w humorystyczny sposób. Szybko i lekko się czyta.
Polecam :)

Książka napisana inaczej - z perspektywy dwóch głównych bohaterów, co jest fajną i ciekawą kombinacją . Jest zabawna, napisana w humorystyczny sposób. Szybko i lekko się czyta.
Polecam :)

Niepokoje, lęki, wewnętrzne strachy i wszelkie obawy znacznie lepiej znieść z dobrą książką...

To powieść obyczajowa, moim zdaniem, mocno przerysowana, ale dobra i przyjemnie się ją czyta.

Ja nie odnalazłabym się w związku z maninsynkiem, ale przecież wybór należy do każdej z nas.

Czy Amelii uda się stworzyć normalny, szczęśliwy związek?

Przez kogo wychowywani są tacy mężczyźni??? Ano przez kobiety! Kobieta kobiecie gotuje taki los.

Niepokoje, lęki, wewnętrzne strachy i wszelkie obawy znacznie lepiej znieść z dobrą książką...

To powieść obyczajowa, moim zdaniem, mocno przerysowana, ale dobra i przyjemnie się ją czyta.

Ja nie odnalazłabym się w związku z maninsynkiem, ale przecież wybór należy do każdej z nas.

Czy Amelii uda się stworzyć normalny, szczęśliwy związek?

Przez kogo wychowywani są tacy...

Książka ok, ale trochę przekombinowana, nie da się polubić żadnego z bohaterów, momentami powiewało nudą…

Książka ok, ale trochę przekombinowana, nie da się polubić żadnego z bohaterów, momentami powiewało nudą…

Zabawna historia napisana z dwóch perspektyw, samego Maminsynka i jego potencjalnej partnerki. Podobało mi się w tej książce to, że zawiera sporo elementów humorystycznych. Jest rubaszna, co sprawia, że czyta się ją z przyjemnością i oczywiście z przymrużeniem oka. Bo czy rzeczywiście istnieją tacy mężczyźni (bezgranicznie oddani swoim matkom) albo takie kobiety (bezgranicznie zakochane w swoich synach)?

Zabawna historia napisana z dwóch perspektyw, samego Maminsynka i jego potencjalnej partnerki. Podobało mi się w tej książce to, że zawiera sporo elementów humorystycznych. Jest rubaszna, co sprawia, że czyta się ją z przyjemnością i oczywiście z przymrużeniem oka. Bo czy rzeczywiście istnieją tacy mężczyźni (bezgranicznie oddani swoim matkom) albo takie kobiety...

Dotarłam do połowy i nie jestem w stanie dalej. Męcząca ...

Dotarłam do połowy i nie jestem w stanie dalej. Męcząca ...

"MAMINSYNEK" - NATASZA SOCHA
Super pokazana ślepa miłość matki do syna, jego sposób funkcjonowania przy takiej więzi, oraz pokazane jak z góry przegrana jest kobieta i relacja miedzy dorosłym Maminsynkiem a kobieta, potencjalną kandydatką na partnerkę, żonę i przyszłą matkę jego potomstwa. Czy w ogóle jest to możliwe,
Pokazane jest pierw z perspektywy Synka, a później z perspektywy ewentualnej partnerki. Czy można przekonać do siebie mamuśkę, zaborczą, gdzie każda kobieta jest na z góry przegranej pozycji. W sposób humorystyczny jest pokazany obraz najczęstszych błędów wychowawczych, ale też jak postąpić jak się już trafi na takiego Maminsynka. Polecam. Dobrze się słucha i dobrze się czyta.

OCENA 10/10
96/23 (17/09)
ilość stron: 384
data I wyd: 04.03.2015
data wyd: 17.03.2021
czas przewidziany czytania: 6 h 24 min.
Czas słuchania 8 h 40 min
lektor: Domańska Joanna
Anastazja
Skończona 27.09.2023 (słuch) (26/27)

"MAMINSYNEK" - NATASZA SOCHA
Super pokazana ślepa miłość matki do syna, jego sposób funkcjonowania przy takiej więzi, oraz pokazane jak z góry przegrana jest kobieta i relacja miedzy dorosłym Maminsynkiem a kobieta, potencjalną kandydatką na partnerkę, żonę i przyszłą matkę jego potomstwa. Czy w ogóle jest to możliwe,
Pokazane jest pierw z perspektywy Synka, a później z...

Lekka, zabawna. Na wakacje, dla relaksu zdecydowanie polecam:)

Lekka, zabawna. Na wakacje, dla relaksu zdecydowanie polecam:)

Rany, ale ta książka jest głupia. A potencjał był, szkoda, że zmarnowany.
Już jak zaczęła się sceną, w której matka sama odbiera własny poród i przegryza pępowinę, to coś mi zazgrzytało, ale postanowiłam dać jej szansę. Czasami książki są takie głupiutkie i przez to zabawne, tutaj liczyłam na to samo - grę stereotypami, lekkość i humor. Ale się rozczarowałam.
Bohaterowie są płascy, nie są nawet irytujący, po prostu przezroczyste postacie z nadanymi imionami albo pseudonimami.
Do tego ten styl nieco gawędziarski - raz jest teraźniejszość, potem wspomnienia, nagle znów teraźniejszość, jeden wielki ciąg myśli. Niby strumień świadomości, ale raczej bełkot pijanego chłopaka, który chce opowiedzieć jedno, ale robi się z tego historia tak piętrowa, że już się odechciewa za tym nadążać. Do tego jeszcze język - równie płaski jak bohaterowie, niczym się nie odróżnia narracja od wypowiedzi, wszystko brzmi tak samo. A brzmi jak niezbyt udana próba pisarska początkującej osoby, która chce, żeby było lekko, ale poetycko, więc wychodzi grafomania. Przykład? "Trochę niechcący trąciłem ją wzrokiem, a ona lekko się zachwiała. Kiedy podałem jej ramię, by się na nim wsparła (...)". I ten tekst został wykorzystany dwukrotnie, bo raz to za mało, trzeba było go użyć w części pierwszej (gdzie narratorem był Leander) i w drugiej (gdzie narratorem była Amelia).
Doczytałam do połowy, dalej nie dałam rady, bo po prostu uznałam czytanie tej powieści za stratę czasu.

Rany, ale ta książka jest głupia. A potencjał był, szkoda, że zmarnowany.
Już jak zaczęła się sceną, w której matka sama odbiera własny poród i przegryza pępowinę, to coś mi zazgrzytało, ale postanowiłam dać jej szansę. Czasami książki są takie głupiutkie i przez to zabawne, tutaj liczyłam na to samo - grę stereotypami, lekkość i humor. Ale się rozczarowałam.
Bohaterowie...