Anna Karenina

Mam takie myśli po przesłuchaniu jak dobrze, że już się skończyła. Ciągnęła się jak przysłowiowe "flaki z olejem". Opisy sianokosow, teorie filozoficzne, polityka... i te dialogi wstawione po francusku... można było to skrócić i wtedy w 400 stronach wszytko by się zmieściło. Ogólnie główna historia w książce oraz postacie były wciągające i ciekawe. Czuć było klimat tamtych lat. Napisane naprawdę łatwym językiem. Muszę przyznać, że mimo tych minusów książka poruszyła moje serce.
Polecam.

Mam takie myśli po przesłuchaniu jak dobrze, że już się skończyła. Ciągnęła się jak przysłowiowe "flaki z olejem". Opisy sianokosow, teorie filozoficzne, polityka... i te dialogi wstawione po francusku... można było to skrócić i wtedy w 400 stronach wszytko by się zmieściło. Ogólnie główna historia w książce oraz postacie były wciągające i ciekawe. Czuć było klimat tamtych...

Anna Karenina Lew Tołstoj, znajdujemy się w XIX wiecznej Rosji w latach 70. Akcja zaczyna się w Moskwie. Poznajemy Stiepana Arkadjicza oblonskiego, naczelnika urzedu oraz jego małżonkę Darię dolly Aleksandrowną oblonską w trakcie ogromnej awantury, która jest efektem odkrycia przez dolly niewierności męża. Stiepan zajmuje stanowisko urzędowe, jest duszą towarzystwa i uwielbia otaczać się kobietami. No cóż Dolly okropnie cierpi z tego powodu ale z natury uległa jednak wybacza mężowi. Wkrótce potem do Moskwy przyjeżdża pociągiem siostra oblonskiego Anna Arkadiewna Karenina. Szybko wpada w oko hrabiemu Aleksiejowi Kriłłowiczowi wronskiemu oficerowi kawalerii. Choć Wroński już zalecał się do siostry dolly, Kitty, od pierwszych chwil zakochał się i zaczął zalecać się do Anny. Anna co prawda mając męża i syna w Petersburgu nie bardzo te zaloty odtrąca. Wkrótce jednak czując że sytuacja robi się napięta i czując że sprawy mogą się za daleko posunąć postanawia wrócić do domu, do Petersburga. Wroński wyjeżdża za nia- wyznaje jej miłość i jak można się spodziewać wkrótce wdają się w romans.
Wróćmy do biednej Kitty, która pragnąc zamążpójścia z wronskim odrzuca oświadczyny Konstantego Dmitrijewicza Lewina ziemianina i intelektualisty, filozofa, zakochanego życiem na wsi. Po opuszczeniu Moskwy przez Wrońskiego, Kitty ciężko choruje z rozpaczy. Jednak po dojściu do siebie dochodzi do wniosku że to właśnie Lewin jest miłością jej życia i na całe szczęście zakochany po uszy Lewin daruje jej tamto upokorzenie i ponownie się jej oświadcza, tym razem z pozytywnym skutkiem. Żyje im się dobrze, niedługo na świat przychodzi ich pierworodny.
Wróćmy znowu do naszej głównej bohaterki Anny. No co. Tak jak można się było spodziewać nowe życie u boku kochanka nie bardzo przypada do gustu ludziom z towarzystwa. Anna jest potępiana na każdym kroku i nikt nie chce jej zapraszać na spenty. W między czasie rodzi córeczkę Wrońskiemu. Wazne są tutaj sny Anny, w której zmora jest zapowiedzią czegoś złego. Po bardzo burzliwych latach Karenina dochodzi do wniosku, że postąpiła źle ulegając namiętnościom tracąc szacunek, a zyskując wieczne potępienie- uważając że nie było to warte świeczki. Dochodzi do tragedii. Ciężkie i zawiłe dzieje w powieści dotykają definicji moralności, wierności, rodziny, społeczeństwa, wiary, egzystencji. Porównanie i kontrast życia w mieście i na wsi. Powieść porusza życie w społeczeństwie wyższej rangi gdzie konwenanse społeczne, zasady, zakłamanie są podstawą funkcjonowania. Za to walka o własne pragnienia kończą się tragedią. Bardzo duża symbolika powierzchowności zepsucia sztuczności. A przeciwstawienie się temu pokazuje jak spektakularny może być upadek z "wysokiego konia". Obowiązkowe. Polecam gorąco. P xx

Anna Karenina Lew Tołstoj, znajdujemy się w XIX wiecznej Rosji w latach 70. Akcja zaczyna się w Moskwie. Poznajemy Stiepana Arkadjicza oblonskiego, naczelnika urzedu oraz jego małżonkę Darię dolly Aleksandrowną oblonską w trakcie ogromnej awantury, która jest efektem odkrycia przez dolly niewierności męża. Stiepan zajmuje stanowisko urzędowe, jest duszą towarzystwa i...

"Anna Karenina" to rozbudowana powieść psychologiczna, która łączy losy wielu bohaterów i pokazuje ich na tle społeczeństwa i norm moralnych XIX- wiecznej Rosji. Choć tytuł sugeruje historie jednej kobiety, w rzeczywistości fabuła skupia się bardziej wokół Lewina, a losy samej Anny są zepchnięte na drugi plan, co jest największym minusem książki.
Największym plusem jest natomiast warstwa psychologiczna.Tołstoj w bardzo obrazowy sposób budował portrety postaci, ich myśli, wahania, sprzeczności, lęki i namiętności. Dzięki temu bardzo łatwo można wejść w ich emocjonalny świat i autentycznie współodczuwać to, co przeżywają.

Czy jest to książka, którą każdy musi przeczytać? Na pewno nie, pod względem fabularnym jest trochę rozczarowująca, przypomina prowadzenie rozgrywki piątego pokolenia naszych simsów.
Jeśli jednak ktoś interesuje się powieściami psychologicznymi, to warto sięgnąć po tę lekturę. Mimo ogólnego rozczarowania, "Anna Karenina" zachęciła mnie do sięgnięcia po inne utwory Tołstoja.

"Anna Karenina" to rozbudowana powieść psychologiczna, która łączy losy wielu bohaterów i pokazuje ich na tle społeczeństwa i norm moralnych XIX- wiecznej Rosji. Choć tytuł sugeruje historie jednej kobiety, w rzeczywistości fabuła skupia się bardziej wokół Lewina, a losy samej Anny są zepchnięte na drugi plan, co jest największym minusem książki.
Największym plusem jest...

Absolutna klasyka. Uwielbiam rosyjską literaturę klasyczną. Kiedyś to były powieści. W które człowiek wpadał i zanurzał się cały. Postaci wyraziste, rozbudowane.

Absolutna klasyka. Uwielbiam rosyjską literaturę klasyczną. Kiedyś to były powieści. W które człowiek wpadał i zanurzał się cały. Postaci wyraziste, rozbudowane.

jeśli każda nieszczęśliwa rodzina jest nieszczęśliwa na swój sposób, to na to nieszczęście składają się wszystkie nieszczęścia poszczególnych osób i to, co z nich wynika. tołstoj zbudował niesamowicie złożony świat z bardzo kompleksowymi bohaterami - nie tylko tymi z pierwszego planu. tych postaci nie trzeba lubić, żeby je zrozumieć i żeby im współczuć - są tak realne i tak bardzo ludzkie. i choć cała książka zdaje się głównie refleksją na temat wartości rodziny i rodziny samej w sobie, niesie w sobie cały ciężar skomplikowanej rzeczywistości.

jeśli każda nieszczęśliwa rodzina jest nieszczęśliwa na swój sposób, to na to nieszczęście składają się wszystkie nieszczęścia poszczególnych osób i to, co z nich wynika. tołstoj zbudował niesamowicie złożony świat z bardzo kompleksowymi bohaterami - nie tylko tymi z pierwszego planu. tych postaci nie trzeba lubić, żeby je zrozumieć i żeby im współczuć - są tak realne i tak...

Tołstoja jako człowieka nie trzeba lubić, ale jego książki trzeba znać. Nawet jak czytanie boli!

Tołstoja jako człowieka nie trzeba lubić, ale jego książki trzeba znać. Nawet jak czytanie boli!

Całe lata zbierałam się do przeczytnia losów Anny Kareniny i nie żałuję. Przekrój przez rosyjskie społeczeństwo XIX wieku i jego sekcja zwłok są doskonale zrobione. Te dłużyzny są do przełknięcia, zwłaszcza że pokazują ówczesną sytuację w miastach i na wsiach, podejście np. do reformy rolnictwa. Sięgam zaraz po drugi tom, by wiedzieć, jak to wszystko się skończyło.

Całe lata zbierałam się do przeczytnia losów Anny Kareniny i nie żałuję. Przekrój przez rosyjskie społeczeństwo XIX wieku i jego sekcja zwłok są doskonale zrobione. Te dłużyzny są do przełknięcia, zwłaszcza że pokazują ówczesną sytuację w miastach i na wsiach, podejście np. do reformy rolnictwa. Sięgam zaraz po drugi tom, by wiedzieć, jak to wszystko się skończyło.

To było dobre! Przyznaję - chwilami dłużyło mi się, zwłaszcza dywagacje filozoficzne, ale nadal było warto! To historia tak naprawdę wielu osób, poruszanych jest wiele wątków i w narracji pojawia się kilka głównych bohaterów. Niech dowodem na to, jak złożona jest ta fabuła będzie to, że Anna Karenina pojawia się dopiero na około 80-tej stronie powieści. Akcja toczy się dość powoli, ale mimo wszystko wciąga. Najbardziej jednak znudził mnie wątek Lewina. Bardzo podobała mi się za to kreacja Obłońskiego.

To było dobre! Przyznaję - chwilami dłużyło mi się, zwłaszcza dywagacje filozoficzne, ale nadal było warto! To historia tak naprawdę wielu osób, poruszanych jest wiele wątków i w narracji pojawia się kilka głównych bohaterów. Niech dowodem na to, jak złożona jest ta fabuła będzie to, że Anna Karenina pojawia się dopiero na około 80-tej stronie powieści. Akcja toczy się dość...

Uwielbiam klasyków!

Uwielbiam klasyków!

Klasyk, w którym jednak nadal można odnaleźć coś dla siebie. Czasem nużą dłużyzny narracyjne, ale generalnie mogę polecić wszystkim fanom literatury XIX-wiecznej

Klasyk, w którym jednak nadal można odnaleźć coś dla siebie. Czasem nużą dłużyzny narracyjne, ale generalnie mogę polecić wszystkim fanom literatury XIX-wiecznej