Last minute. 24 h chrześcijaństwa na świecie

„Last minute. 24 h chrześcijaństwa na świecie” to książka, w której Szymon Hołownia zabiera czytelnika w reporterską podróż po różnych zakątkach świata, by pokazać, jak żyją współcześni chrześcijanie – od Watykanu i Rzymu po Afrykę, Bliski Wschód i Amerykę Łacińską. Autor, znany z lekkiego pióra i umiejętności przybliżania tematów wiary w sposób przystępny, podejmuje próbę ukazania chrześcijaństwa w jego globalnym, codziennym wymiarze.

Na pierwszy rzut oka książka robi bardzo dobre wrażenie – jest ciekawa, dobrze napisana, pełna anegdot i reporterskiej energii. Hołownia potrafi wciągnąć czytelnika w opowieść, zafascynować egzotyką miejsc i bogactwem ludzkich historii. Niestety, z perspektywy katolickiej „Last minute” pozostawia uczucie niedosytu, a momentami nawet sprzeciwu.

Głównym problemem książki jest brak głębi duchowej i teologicznej. Hołownia koncentruje się na ludzkiej stronie chrześcijaństwa – jego różnorodności, emocjach, rytuałach – ale rzadko sięga do istoty wiary, czyli do osobistego spotkania z Chrystusem. W efekcie zamiast książki o misterium Kościoła, otrzymujemy reportaż kulturowy o religii jako zjawisku społecznym. Autor ogląda chrześcijaństwo jak podróżnik zwiedzający egzotyczne świątynie – z zaciekawieniem, ale też z dystansem.

Hołownia często stosuje ton ironiczny lub publicystyczny, który dobrze sprawdza się w felietonie, ale w książce o wierze sprawia wrażenie zbytniego spłycenia. W wielu miejscach zamiast głębokiej refleksji duchowej pojawia się emocjonalny komentarz lub dygresja, która rozprasza zamiast prowadzić ku istocie tematu. Brakuje też odniesienia do nauczania Kościoła – Papieża, Tradycji czy Pisma Świętego. Autor mówi o chrześcijaństwie „po swojemu”, ale w tym właśnie tkwi jego ograniczenie: jest to wiara bardzo indywidualna, emocjonalna, momentami zredukowana do humanizmu.

Z katolickiego punktu widzenia można odnieść wrażenie, że Hołownia w „Last minute” bardziej opowiada o człowieku niż o Bogu. Pokazuje ludzi dobrych, zaangażowanych, poświęcających się innym – i to jest piękne. Ale jednocześnie unika trudnych tematów: grzechu, nawrócenia, łaski, zbawienia. Chrześcijaństwo staje się u niego światopoglądem życzliwości, a nie wiarą zakorzenioną w Krzyżu i Zmartwychwstaniu.

Nie można odmówić autorowi dobrej woli ani talentu. „Last minute” jest napisana lekko, miejscami wzruszająco i inspirująco. Ale jej przesłanie – że chrześcijaństwo to przede wszystkim „dobro w działaniu” – jest zbyt uproszczone. Brakuje tu misterium, tajemnicy Boga, który działa w sakramentach i w Kościele, nawet jeśli ten Kościół jest słaby i niedoskonały.

„Last minute. 24 h chrześcijaństwa na świecie” to książka ciekawa i reportersko atrakcyjna, ale duchowo powierzchowna. Pokazuje świat wiary z ludzkiej perspektywy, ale nie sięga do jego nadprzyrodzonego wymiaru. Dla katolika może być interesującą podróżą po świecie chrześcijaństwa, lecz nie będzie źródłem pogłębienia wiary ani zrozumienia jej istoty.

To raczej książka o religii jako kulturze i emocji, niż o chrześcijaństwie jako drodze zbawienia. Hołownia pisze z sercem, ale momentami brakuje mu odwagi, by mówić nie tylko o pięknie człowieka – lecz o Bogu, który jest większy niż wszystkie nasze „reportaże z życia”.

„Last minute. 24 h chrześcijaństwa na świecie” to książka, w której Szymon Hołownia zabiera czytelnika w reporterską podróż po różnych zakątkach świata, by pokazać, jak żyją współcześni chrześcijanie – od Watykanu i Rzymu po Afrykę, Bliski Wschód i Amerykę Łacińską. Autor, znany z lekkiego pióra i umiejętności przybliżania tematów wiary w sposób przystępny, podejmuje próbę...

Książka nie ma żadnej wartości merytorycznej, jest to stek bzdur i manipiulacji. Sam autor ma poglądy sprzeczne z Kościołem katolickim. Równie dobrze można by słuchać księdza Natanka w sprawie dzieci z in vitro, czy Tuska w sprawie prawdy.

Książka nie ma żadnej wartości merytorycznej, jest to stek bzdur i manipiulacji. Sam autor ma poglądy sprzeczne z Kościołem katolickim. Równie dobrze można by słuchać księdza Natanka w sprawie dzieci z in vitro, czy Tuska w sprawie prawdy.

Czyta się lekko, ale nie zawsze jest przyjemnie, choć nieodmiennie przygodowo. Spojrzenie na chrześcijaństwo, na katolicyzm, przez perspektywę doświadczeń z drugiego (i trzeciego i czwartego) końca świata. Nasza zasiedziała europejsko-centryczna postawa odbita w lustrze świeżości wiary Afryki, misyjności w Oceanii, ateizmu Azji, sytości Ameryki Północnej i egzotyki Ameryki Południowej. Wiele ciekawie opisanych doświadczeń, wiele do przemyślenia, ciekawe spostrzeżenia i zaskakujący język.

Czyta się lekko, ale nie zawsze jest przyjemnie, choć nieodmiennie przygodowo. Spojrzenie na chrześcijaństwo, na katolicyzm, przez perspektywę doświadczeń z drugiego (i trzeciego i czwartego) końca świata. Nasza zasiedziała europejsko-centryczna postawa odbita w lustrze świeżości wiary Afryki, misyjności w Oceanii, ateizmu Azji, sytości Ameryki Północnej i egzotyki Ameryki...

Książka poszerzająca horyzonty i otwierająca oczy. Budzi ciekawość, szacunek dla innych ludzi i kultur oraz wrażliwość. Bardzo polecam.

Książka poszerzająca horyzonty i otwierająca oczy. Budzi ciekawość, szacunek dla innych ludzi i kultur oraz wrażliwość. Bardzo polecam.

Piękna książka! Poznałam historię niesamowitych ludzi, niesamowitych miejsc. Uświadomiłam sobie ile dobra jest na świecie i ile można jeszcze zrobić. W obecnych czasach trzeba czytać takie książki, dają motywację i nadzieję!

Piękna książka! Poznałam historię niesamowitych ludzi, niesamowitych miejsc. Uświadomiłam sobie ile dobra jest na świecie i ile można jeszcze zrobić. W obecnych czasach trzeba czytać takie książki, dają motywację i nadzieję!

Na LC 7,1 (606 ocen i 105 opinii); 1461 czytelników i 380 fanów (w tym ja). I to niemożebnie mnie cieszy. Bo jest świadectwem silnej opozycji wobec ciemnego, zamkniętego, ksenofobicznego, zacofanego, nietolerancyjnego, nienawidzącego innych, nawet wszelkich pozostałych odłamów chrześcijaństwa, polskiego katolickiego kościoła tradycyjnie zwanego warszawsko – toruńskim, reprezentowanego przez Rydzyka, Flaszkę - Głódzia, Jędraszewskiego, Chróstowskiego, Hosera i innych.
Pozytywne opinie świadczą o tym, że czytelnicy nie utożsamiają katolicyzmu z chrześcijaństwem, że zdają sobie sprawę z bezsensowności propagowania Polski otoczonej TYLKO chrześcijanami, jako "przedmurza chrześcijaństwa" czy jako ostatniego bastionu broniącego "prawdziwej wiary".
Akceptują różne kościoły (i to starsze od katolicyzmu czy jak kto woli od Kościoła Rzymskiego) i są ciekawi spotkań autora, do którego mają zaufanie, z wyznawcami chrześcijaństwa na całym świecie.
Czemu ja wziąłem reportaż Hołowni do ręki ? Bo go lubię i cenię za zdrowy rozsądek, a znam go z felietonów w "Tygodniku Powszechnym", z książki "Ludzie na walizkach. Nowe historie", której dałem 10 gwiazdek oraz oczywiście z duetu z Prokopem.
I zgodnie z oczekiwaniem nie zawiodłem się; Hołownia (ur.1976) wykonał dobrą wartościową robotę, ponadto, co powszechnie wiadomo, jest inteligentny i umie ciekawie opowiadać, więc zasłużenie, lecz również, by zobowiązać, tego młodszego ode mnie o 33 lata pisarza, do intensywnej pracy, daję gwiazdek 10. Przyjemnej lektury !

Na LC 7,1 (606 ocen i 105 opinii); 1461 czytelników i 380 fanów (w tym ja). I to niemożebnie mnie cieszy. Bo jest świadectwem silnej opozycji wobec ciemnego, zamkniętego, ksenofobicznego, zacofanego, nietolerancyjnego, nienawidzącego innych, nawet wszelkich pozostałych odłamów chrześcijaństwa, polskiego katolickiego kościoła tradycyjnie zwanego warszawsko – toruńskim,...

Ksiazki popelnione przez Szymona Holownie kupuje w ciemno, poniewaz w kazdej z nich jest kilkaset razy wiecej tresci niz stron. W "Last minute" sa tez, dla urozmaicenia, fotografie. Niezdecydowanym polecam przeczytanie stron 204-207 i tylko napomkne, ze ksiazka jest reportazem (!),a nie owocem wybujalej wyobrazni autora.

Ksiazki popelnione przez Szymona Holownie kupuje w ciemno, poniewaz w kazdej z nich jest kilkaset razy wiecej tresci niz stron. W "Last minute" sa tez, dla urozmaicenia, fotografie. Niezdecydowanym polecam przeczytanie stron 204-207 i tylko napomkne, ze ksiazka jest reportazem (!),a nie owocem wybujalej wyobrazni autora.

W końcu udało mi się dobrnąć do końca :)
Ciekawa, ukazująca na prawdę przeróżne sposoby przeżywania tej samej wiary, na całym świecie, w różnych językach, kulturze, obyczajach. Czy to oznacza, że wiara jest inna? Nie! Ta sama wiara, różne sposoby jej przeżywania! I to jest piękne. A świadomość, że jestem w tej jakże różnorodnej i przeogromnej społoczności napawa mnie nadzieją, radością i dumą. Czyli cel postawiony przez Hołownię we wstępie a propo co ma czynić ta książka, w moim przypadku, spełnił się :)

W końcu udało mi się dobrnąć do końca :)
Ciekawa, ukazująca na prawdę przeróżne sposoby przeżywania tej samej wiary, na całym świecie, w różnych językach, kulturze, obyczajach. Czy to oznacza, że wiara jest inna? Nie! Ta sama wiara, różne sposoby jej przeżywania! I to jest piękne. A świadomość, że jestem w tej jakże różnorodnej i przeogromnej społoczności napawa mnie...

Trudna, ale bardzo realistyczna książka. Pomaga zauważyć, że rzeczywistość Kościoła w Polsce to tylko jeden, maleńki element światowej układanki. Poszerza horyzont myślenia o innych ludziach, innych kulturach i o tym, co można bardzo łatwo zgubić przez przyzwyczajenie do pewnych tradycji. Zdecydowanie warto poświęcić czas na lekturę.

Trudna, ale bardzo realistyczna książka. Pomaga zauważyć, że rzeczywistość Kościoła w Polsce to tylko jeden, maleńki element światowej układanki. Poszerza horyzont myślenia o innych ludziach, innych kulturach i o tym, co można bardzo łatwo zgubić przez przyzwyczajenie do pewnych tradycji. Zdecydowanie warto poświęcić czas na lekturę.

Zazdroszczę p. Hołowni tych podróży. Wykonał kawał ważnej roboty szukając chrześcijan, choć raczej katolików, na krańcach świata. Poznanie podejścia tych ludzi do krzewienia wiary jest bardzo interesujące. Mamy do czynienia zarówno z całkowitymi purystami jak i prawie agnostykami. Jednak dla mnie czasami było zbyt męcząco (trzeba być na to gotowym).

Zazdroszczę p. Hołowni tych podróży. Wykonał kawał ważnej roboty szukając chrześcijan, choć raczej katolików, na krańcach świata. Poznanie podejścia tych ludzi do krzewienia wiary jest bardzo interesujące. Mamy do czynienia zarówno z całkowitymi purystami jak i prawie agnostykami. Jednak dla mnie czasami było zbyt męcząco (trzeba być na to gotowym).