Droga do Domu. Księga I

Karkonosze jakoś z czasem stały mi się bliskie. Może przez śnieg, który tam odkrywałem. Może przez Śnieżne Kotły, w których próbowałem się wspinać. A może przez samotną szkołę w Izerach, która dziś jest miejscem magicznych noclegów i spotkań z ciszą.

„Droga do domu” Wojciecha Żuchowskiego wprowadziła mnie jeszcze głębiej w ten świat. W krainę legend, dawnych opowieści i historii Walonów – poszukiwaczy minerałów i skarbów, którzy przed wiekami przemierzali te góry. Autor prowadzi czytelnika przez dziką przyrodę i surowy krajobraz, który w XVII wieku był jeszcze bardziej nieprzystępny i tajemniczy niż dziś.

To książka o górach, ale też o drodze – tej prawdziwej i tej wewnętrznej. Nie daje prostych odpowiedzi. Raczej zostawia z pytaniami, z poczuciem niedopowiedzenia, z chęcią dalszego odkrywania miejsc i historii ukrytych gdzieś między świerkami, skałami i mgłą.

Choć to pewnie lektura niszowa i nie dla każdego, dla mnie okazała się książką bardzo osobistą. Może dlatego, że gdzieś w środku jest we mnie tęsknota, by – jak główny bohater – zamieszkać kiedyś trochę na uboczu świata. Za wioską, przy lesie. Żyć wolniej, bliżej natury, słuchać wiatru w drzewach i patrzeć na góry nie jak na cel wyprawy, ale jak na codzienność.

Po tej książce Karkonosze wydają się jeszcze bardziej tajemnicze. I mam wrażenie, że w tych górach wciąż jest więcej pytań niż odpowiedzi – a może właśnie dlatego chce się tam wracać.

Karkonosze jakoś z czasem stały mi się bliskie. Może przez śnieg, który tam odkrywałem. Może przez Śnieżne Kotły, w których próbowałem się wspinać. A może przez samotną szkołę w Izerach, która dziś jest miejscem magicznych noclegów i spotkań z ciszą.

„Droga do domu” Wojciecha Żuchowskiego wprowadziła mnie jeszcze głębiej w ten świat. W krainę legend, dawnych opowieści i...

Kończąc niedawno przygodę o Karkonoszach na przeczytaniu wszystkich książek Sławka Gortycha o kilku schroniskach zaciekawiony tematem i innymi podobnymi pozycjami akurat dostałem tą sagę w prezencie - jakoś nie przekonany do powieści "fantastycznych" troszkę przeleżała na półce. W końcu się za nią zabrałem i po przeczytaniu tej pierwszej części historii Walona i watahy wilków mogę powiedzieć - wow, dobre to! Autor pięknie połączył fikcję z prawdą - te opisy przyrody, gór legendy i cała historia przyjaźni człowieka z wilkiem - pozytywne zaskoczenie! Wciągnęła mnie od samego początku i już zabieram się za część drugą.. polecam jak najbardziej!

Kończąc niedawno przygodę o Karkonoszach na przeczytaniu wszystkich książek Sławka Gortycha o kilku schroniskach zaciekawiony tematem i innymi podobnymi pozycjami akurat dostałem tą sagę w prezencie - jakoś nie przekonany do powieści "fantastycznych" troszkę przeleżała na półce. W końcu się za nią zabrałem i po przeczytaniu tej pierwszej części historii Walona i watahy...

Po przeczytaniu cyklu karkonoskiej serii kryminalnej Sławomira Gortych szukałam książki z motywem Karkonoszy i trafiłam na "Drogę do Domu...." Cudowna opowieść o miłości do przyrody... przyjaźni między człowiekiem i wilkiem.... serdecznie polecam...

Po przeczytaniu cyklu karkonoskiej serii kryminalnej Sławomira Gortych szukałam książki z motywem Karkonoszy i trafiłam na "Drogę do Domu...." Cudowna opowieść o miłości do przyrody... przyjaźni między człowiekiem i wilkiem.... serdecznie polecam...

Piękna książka. W tym roku byłem na urlopie w Karkonoszach i tam przypadkiem natrafiłem na tą książkę. 2 kolejne części czekają. Dawno nie czytało mi się tak dobrze. Nigdy, nigdzie nie widziałem tak barwnych opisów przyrody. Polecam !

Piękna książka. W tym roku byłem na urlopie w Karkonoszach i tam przypadkiem natrafiłem na tą książkę. 2 kolejne części czekają. Dawno nie czytało mi się tak dobrze. Nigdy, nigdzie nie widziałem tak barwnych opisów przyrody. Polecam !

Cudowna baśń ze sporą dozą rzetelnej historii w tle. Najbardziej tajemnicze góry Europy, pełne skarbów nie tylko typowo materialnych. Tu mądrość i znajomość zasad rządzących przyrodą nieraz okazują się o niebo cenniejsze od srebra, granatów i ametystów. Dziedzictwo Walonów przetrwało do dziś, nie tylko na katach tej książki.

Cudowna baśń ze sporą dozą rzetelnej historii w tle. Najbardziej tajemnicze góry Europy, pełne skarbów nie tylko typowo materialnych. Tu mądrość i znajomość zasad rządzących przyrodą nieraz okazują się o niebo cenniejsze od srebra, granatów i ametystów. Dziedzictwo Walonów przetrwało do dziś, nie tylko na katach tej książki.

Liczyłam na duży łyk regionalnej historii, kultury, legend w otoce baśni, magii, fantazji. Otrzymałam specyficzną opowieść o odwiecznej walce ludzi z wilkami, w której szala racji przechyla się raz na jedną raz na drugą stronę. Wilki w książce Pana Żuchowskiego są skrajnie uczłowieczone i zdecydowanie szlachetniejsze od ludzi. Gdzieś w tle Karkonosze, Duch Gór. Momentami było ciekawie, momentami nudno. Czuję się zdecydowanie rozczarowana.

Liczyłam na duży łyk regionalnej historii, kultury, legend w otoce baśni, magii, fantazji. Otrzymałam specyficzną opowieść o odwiecznej walce ludzi z wilkami, w której szala racji przechyla się raz na jedną raz na drugą stronę. Wilki w książce Pana Żuchowskiego są skrajnie uczłowieczone i zdecydowanie szlachetniejsze od ludzi. Gdzieś w tle Karkonosze, Duch Gór. Momentami...

,,Droga do Domu'' to opowiadanie, którego akcja toczy się w 1675 r., na terenie obecnej Szklarskiej Poręby oraz jej najbliższych okolic.

Codzienne życie prostych ludzi w otoczeniu dzikiej wówczas natury, przynosi każdego dnia nowe problemy i nowe przygody. Głównym bohaterem jest Walon, potomek poszukiwaczy złota i drogocennych kamieni, który starając się pomóc sąsiadom w ich narastających kłopotach, decyduje się na wyprawę w góry. Zaszczepione w młodości przywiązanie do natury, zbliża Walona do watahy wilków, a mnożące się problemy zmuszają go do spojrzenia w przeszłość i zagłębienie się w stare tradycje Walończyków. Osnute magią i czarami przeżycia, wprowadzają bohatera do świata tajemnic oraz legend, z których jedna wiąże się z ukrytym przed laty skarbem. Wkrótce Walon zaczyna rozumieć, że wszystko to, czego uczono go w młodości miało swój ukryty cel. Jeszcze, jako chłopiec był świadomie przygotowany do pełnienia w przyszłości roli strażnika walońskiego skarbu.

Jest to książka przeznaczona dla wszystkich miłośników Karkonoszy i Gór Izerskich, których piękno, historia oraz dziwna magia przyciągają na te tereny coraz większe rzesze turystów. Czytelnik znajdzie tu przygodę, jak również fragment ocierającej się o baśń przeszłości, związanej z mieszkańcami ówczesnych Gór Olbrzymich oraz Walończykami. Ich historię tworzą nieodkryte do dzisiaj sekrety i wiara w nadprzyrodzoną moc legendarnej postaci Ducha Gór.
Dla tych, którym nie było dane obcować z malowniczymi terenami, otaczającymi Szklarską Porębę, to opowiadanie jest doskonałą okazją, aby odpocząć i pobudzić wyobraźnię, mogącą w przyszłości zaprowadzić ich do tego, bogatego w burzliwe dzieje i szereg tajemnic, uroczego zakątka naszego kraju.

źródło opisu ;
http://www.gandalf.com.pl/e/droga-do-domu-epub-a/?abpid=11&abpcid=136&bb_id=3&bb_coid=5624725&abpar1=buybox3&abpar2=262881.675066.1&abpar3=LQ%3D%3D&utm_source=ads4books&utm_medium=cps&utm_campaign=buybox

,,Droga do Domu'' to opowiadanie, którego akcja toczy się w 1675 r., na terenie obecnej Szklarskiej Poręby oraz jej najbliższych okolic.

Codzienne życie prostych ludzi w otoczeniu dzikiej wówczas natury, przynosi każdego dnia nowe problemy i nowe przygody. Głównym bohaterem jest Walon, potomek poszukiwaczy złota i drogocennych kamieni, który starając się pomóc sąsiadom w...

Niezwykła opowieść.... napisana przez niezwykłego człowieka....
Zbyt rzadko spotykam ludzi, którzy poza ładnymi widokami potrafią dostrzec prawdziwe piękno moich gór... wyłowić grę barw, ulotny zapach i magię - tak wszechobecną tylko tutaj. Zbyt rzadko spotykam takich ludzi- by tego nie dostrzec i nie docenić...
"Droga do domu"...?
To opowieść o moich górach... takich- jakimi i ja je widzę!
Wartka akcja, wciągająca fabuła, mnóstwo wrażliwości i piękna i spojrzenie na świat z trzech różnych perspektyw... Z perspektywy człowieka szanującego potęgę natury- człowieka gór, perspektywy mieszkańców doliny- walczących z biedą i trudami życia u podnóża Karkonoszy , oraz z perspektywy... wilków... dumnych, dzielnych ,silnych i niezwykle inteligentnych zwierząt, które w swej surowości potrafią niesamowicie troszczyć się o członków własnego stada, o najbliższych , a także odwdzięczyć człowiekowi za okazane im serce... Tę opowieść polecam Wam z czystym sumieniem! Warto ją przeczytać! :-)))
A Panu panie Przemku- jako pisarka i mama- co prawda -starego już -dziecka
( lecz pamiętająca jeszcze czasy wieczornych opowieści wywołujących wypieki na rumianym, pyzatym obliczu malca) - nieśmiało podpowiadam, że przy okazji pisania opowieści- stworzył Pan nową- niezwykłą legendę- o chłopcu, który uciekając z domu trafił w gościnę do samego Ducha Gór , a nieświadomy, przed kim stoi - w podzięce za opiekę rzepami chciał Go poczęstować... :-))) Warto ten fragment Drogi do domu - przekuć - osobno całkiem, na opowieść dla dzieci... :-)))

Niezwykła opowieść.... napisana przez niezwykłego człowieka....
Zbyt rzadko spotykam ludzi, którzy poza ładnymi widokami potrafią dostrzec prawdziwe piękno moich gór... wyłowić grę barw, ulotny zapach i magię - tak wszechobecną tylko tutaj. Zbyt rzadko spotykam takich ludzi- by tego nie dostrzec i nie docenić...
"Droga do domu"...?
To opowieść o moich górach... takich-...

Droga do Domu to powieść, którą czyta się jednym tchem a potem wraca raz jeszcze i znów, i znów... Piękno Karkonoszy splecione z ludzkimi losami i wspaniałym opisem miłości człowieka do natury oraz dzikiej natury jaka stanowią tu wilki. To książka inna niż wszystkie. Tym,którzy kochają te góry jest szczególnie bliska. Czytając przenosisz się w tamten świat, jesteś jego częścią, kroczysz tymi samymi ścieżkami, poznajesz miejsca i czujesz, że żyjesz losem bohaterów. Droga do Domu to powieść napisana sercem i duszą. Autor zostawił tam swój odcisk. To publikacja pozbawiona komercyjnego tonu jakiego wiele w zalegających na księgarskich półkach tomach. To trzeba przeczytać...

Droga do Domu to powieść, którą czyta się jednym tchem a potem wraca raz jeszcze i znów, i znów... Piękno Karkonoszy splecione z ludzkimi losami i wspaniałym opisem miłości człowieka do natury oraz dzikiej natury jaka stanowią tu wilki. To książka inna niż wszystkie. Tym,którzy kochają te góry jest szczególnie bliska. Czytając przenosisz się w tamten świat, jesteś jego...

Przemysław Żuchowski to kolejny polski autor, o którym słyszało zapewne niewielu. Powód jest prozaiczny - nie jest to typowy pisarz. Z wykształcenia pielęgniarz, pracuje w ratownictwie medycznym a czas wolny poświęca na wędrówki po górach i jaskiniach. Szczególną miłością darzy Karkonosze i Góry Izerskie, w których to poszukuje znaków walońskich oraz nieodkrytych tajemnic. Z tych właśnie pasji narodziła się ta książka.

"Droga do domu" podzielona jest na trzy części: Osada, Strażnik oraz Polowanie. Czytelnik poznaje w nich życie ludzi zamieszkałych tereny obecnej Szklarskiej Poręby w 1675 roku, a także ich problemy, które z pozoru mogą wydawać się błahe, jednak rozwiązanie niejednokrotnie wymaga nie lada sprytu i mądrości. Głównym bohaterem książki jest Walon, który postrzegany jest jako odludek, gdyż mieszka w sporym oddaleniu od innych chat a jego zajęcie i źródło utrzymania to zbieranie kamieni szlachetnych oraz ziół. Walon jest potomkiem poszukiwaczy złota, którego wychował Marcel - Strażnik Waloński. Jest on człowiekiem o dobrym sercu, który chce każdemu pomóc i nie potrafi zrozumieć dlaczego ludzie z osady są tak wrogo nastawieni do okolicznych wilków.

Autor pokazał czytelnikowi relacje człowiek-wilk i to z punktu widzenia obu stron. Dość niezwykłe są spisane uczucia, emocje i myśli, które pojawiają się w umysłach wilków, zwłaszcza tych wysuniętych na pierwszy plan: Army i Proka. To wilcze małżeństwo w wyniku nagonki ludzi, straciło swoje młode i postanowiło się zemścić. Jednak atak na osadę zaplanowała także wataha Czarnego. Co wyniknie ze spotkania ludzi z wilkami? Czy dojdzie do walki pomiędzy watahami?

Dodatkowych emocji dostarcza czytelnikowi młody chłopiec - Gucek, który zafascynowany górami i opowieściami Walona, postanawia sam wyruszyć na wyprawę. Nie zdaje sobie sprawy jakie konsekwencje niesie za sobą taka decyzja. Czy zagubionego chłopca uda się odnaleźć? Kto pomoże Walonowi w poszukiwaniach? Czy mężczyzna okaże się być prawdziwym Strażnikiem walońskiego skarbu i przyjacielem wilków? Czym taka przyjaźń się objawia? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie oczywiście w książce.

Mnie ta opowieść nie powaliła na kolana. Owszem autor miał ciekawy pomysł na opisanie życia ludzi w tamtym okresie, ich relacje z dzikimi zwierzętami oraz radzenie sobie w różnych trudnych sytuacjach. Jednak chwilami bardziej przeżywałam problemy wilków niż ludzi. Żałowałam, kiedy zostawały ranne czy traciły małe. Książka nie zaskoczyła mnie czymś ciekawym, nawet znalezisko Walona czy poszukiwania Gucka nie wywołały burzy emocji. Nie każda lektura jest dla każdego czytelnika. Ta widać nie ma w sobie takiej historii, która sprawiłaby, że jeszcze długo będę o niej myśleć. Mimo swej magii, tajemnic i czaru Ducha Gór nie będę wielką fanką tej lektury. Ot, opowiadanie na tu i teraz. Jednak jeśli kogoś zainteresowały przeżycia Walona oraz Proka i Army to zachęcam do przeczytania "Drogi do domu", bowiem w grudniu na rynku wydawniczym pojawi się kontynuacja opowieści.

Przemysław Żuchowski to kolejny polski autor, o którym słyszało zapewne niewielu. Powód jest prozaiczny - nie jest to typowy pisarz. Z wykształcenia pielęgniarz, pracuje w ratownictwie medycznym a czas wolny poświęca na wędrówki po górach i jaskiniach. Szczególną miłością darzy Karkonosze i Góry Izerskie, w których to poszukuje znaków walońskich oraz nieodkrytych tajemnic....