Ślubna suknia

Uwielbiam kryminały, więc chętnie po nie sięgam. Kobieta na plaży, to wyjątkowo solidny przedstawiciel gatunku. Aczkolwiek nie dla każdego. Chwilami i mi się ciężko ją czytało. Powodem jest natłok wątków, po prostu zaczęłam się gubić. Być może nie byłam dostatecznie skupiona? Może to wina zbyt mrocznego klimatu, który raczej nie zachęcał do lektury? Nie oszukujmy się, to brutalna książka, o brutalnym świecie. Przemyt, handel żywym towarem, uchodźcy i przemoc seksualna. To książka, na którą trzeba mieć odpowiedni nastrój i odpowiedni czas. Widać, to nie był mój moment. Z ulgą ją skończyłam, bo zaczynała mnie nie tyle nudzić, co po ludzku przytłaczać brutalnością i negatywnymi emocjami.

Bardzo mi się ta książka podobała. Jest wciągająca, intrygująca. Trochę mi się bohaterowie mylili. Podchodziłam do niej sceptycznie, bo nie przepadam za literaturą z krajów południowych - najbardziej lubię kryminały brytyjskie i skandynawskie. Obawiałam się, że będzie dużo wtrętów o jakichś gorących latynoskich obyczajach. Ale nie. Ta książka jest napisana tak uniwersalnie, że mogłaby spokojnie dziać się w Kopenhadze, czy w Londynie. Ciekawe śledztwo, oczywiście to dotyczące Iris, i w konsekwencji pozostałych młodych ludzi. Wątku doktora Omara mogłoby nie być.

Największą siłą powieści jest jej konstrukcja – historia prowadzona jest równolegle w dwóch planach czasowych: przeszłości i teraźniejszości. Dzięki temu czytelnik stopniowo odkrywa kolejne elementy układanki, a napięcie rośnie z każdym rozdziałem. Flynn mistrzowsko buduje atmosferę niepokoju, serwując krótkie, często szokujące zakończenia rozdziałów, które wręcz zmuszają do dalszego czytania. Autorka stawia ważne pytania: Jak radzić sobie z traumą? Czy dziecięcy umysł jest w stanie wiernie odtworzyć tragedię? Na ile nasze wspomnienia są prawdą, a na ile konstrukcją? Odpowiedzi nie są jednoznaczne – i właśnie to czyni tę książkę tak wciągającą. Na uwagę zasługuje również świetnie nakreślony portret psychologiczny bohaterów. Każda postać jest wielowymiarowa, a ich motywacje nie są oczywiste. Flynn unika prostych rozwiązań i moralnych jednoznaczności – zamiast tego oferuje historię pełną niedopowiedzeń i emocjonalnych pęknięć. Zakończenie jest jednym z najmocniejszych punktów powieści – zaskakujące i nieoczywiste, do samego końca trzymające w niepewności. Czy Ben rzeczywiście był bezwzględnym mordercą? A może prawda jest znacznie bardziej skomplikowana? „Mroczny zakątek” to thriller dla tych, którzy cenią sobie powolne budowanie napięcia zamiast dynamicznej akcji i krwawych scen. To historia mroczna, duszna, ale niezwykle intrygująca – taka, która zostaje z czytelnikiem na długo po zamknięciu książki. Duży plus za klimat, psychologiczną głębię i fabułę, od której trudno się oderwać.

Popełniłam błąd i przed lekturą powieści przeczytałam opis na okładce. To mnie zniechęciło, ale jeszcze bardziej brutalność opisów. Dobrnęłam do pewnego momentu i stwierdziłam, że to lektura nie dla mnie. Dziwi mnie stwierdzenie pisarza "Piszę tylko takie książki, które chciałby sfilmować Alfred Hitchcock". Myślę, że autor grubo się myli, mistrz suspensu nie przeniósłby na ekran takich potworności.

Powieść na podstawie scenariusza i taka jest mniej więcej w odbiorze, akcja goni błyskawicznie, strona za stroną właściwie sama się czyta. A nie, nie ma co poszukiwać tu jakiejkolwiek głębi, niemniej jakoś to wyszło, na raz, na szybko. Na pozytywny odbiór w moim przypadku na pewno rzutował obejrzany serial, który zapisał się w czołówce tych, które warto.

Okładki "Zakładnika" informują, że mamy do czynienia z powieścią sensacyjną i thrillerem korporacyjnym, że książka została wyróżniona nagrodą za najlepszy europejski kryminał roku 2010. Pierre Lemaitre skondensował świat okrutnego kapitalizmu we Francji, w którym dominują wyzysk, korupcja, zniewolenie i bieda, zabierająca godność. Problemem jest bezrobocie. Narracja Alaina Delambrego (57lat), który ocenia siebie jako człowieka impulsywnego, pozwala poznać narastanie gniewu przemieniającego się w dziką furię, co wynika z bezradności wobec niemożności znalezienia pracy zgodnej z kwalifikacjami. Bohater jest gotów do każdego działania, byle wyrwać się z nędzy. Jego furia jest jednak jakoś kontrolowana przez poczucie krzywdy i osamotnienia, a jako bezrobotny menager też potrafi manipulować. Akcja nieuchronnie prowadzi do nieprawdopodobnych wydarzeń i zaskakującego zakończenia. Dzięki opowiadanej historii poznajemy bezwzględne postępowanie korporacyjnych dyrektorów i menagerów, ale tez niezwykły ciąg przypadków, dowody przyjaźni, miłości, poświęcenia, a przy okazji dzieje pewnego małżeństwa. W powieści dominuje czas teraźniejszy, wszystko dzieje się na naszych oczach, niespodziewane incydenty następują szybko jeden po drugim, nie wiadomo, co za chwilę się stanie, jak zakończy się brutalna rozgrywka o wszystko. Nikt Was tak nie zaskoczy jak Pierre Lemaitre.

,,Święty Psychol” to powieść, która mną wstrząsnęła w pewnym sensie ją ,,odchorowałem” nie tylko ze względu na swą zawartość ale i kontekst w którym wykuwał się mój odbiór, interpretacja treści. Johan Theorin stworzył historię będącą w zamyśle thrillerem psychologicznym. Miejscem akcji szpital psychiatryczny w którym leczy się najbardziej niebezpiecznych pacjentów- seryjnych zabójców, gwałcicieli, pedofili. Szwedzki pisarz serwuje nam powieść o piekle samotności, cierpienia, krzywdy, piekle które może rodzić patologie ale też być trampoliną indywidualnego rozwoju wyzwalając to co najlepsze w człowieku: miłość, lojalność, empatię, poświęcenie sięgające granic świętości. Nie każdemu spodoba się dzieło Theorina. Akcja płynie wolno jak równinna rzeka. Ważniejsze tu budowanie klimatu niż efektowne zdarzenia. Fabuła wielowątkowa, rwana czasowo, teraźniejszość miesza się z przeszłością, możliwości z faktami, emocje z racjonalnym myśleniem. Labirynt brudnych i ciemnych zakamarków szpitalnych, piwnic, wind. Labirynt trzeba przejść, odkryć jego tajemnice aby wyjść , być wolnym. Puzzle układają się niespiesznie niekiedy w nastroju grozy, przenikającego dreszczyku strachu. W tej powieści nic nie jest jednoznaczne oprócz ludzkiego cierpienia. Znalazłem w niej wątki dla mnie osobiste, intymne, poruszające, refleksyjne. Okrucieństwo człowieka sąsiaduje z ekstremalnym oddaniem w obronie bezbronnej ofiary, nienawiść obok miłości, zło i dobro. Inspirujące, niejednoznaczne, bolesne. Całość recenzji tu: https://wojciechprzychodzki.blogspot.com/2025/10/johan-theorin-swiety-psychol-przekad.

Minęło parę dni odkąd przeczytałam tę książkę i wciąż gdy o niej myślę, odczuwam dreszcze. Byłam bardzo sceptycznie nastawiona do tej pozycji, jako że mam dystans do niemieckich autorów (przepraszam😭😭😭), dodatkowo „Po drugiej stronie jaźni” jest debiutem autora, więc się obawiałam. Na szczęście książka od początku do końca mnie nie zawiodła. Niepokój od pierwszych rozdziałów, dobrze napisani bohaterowie, wszystkie wątki niesamowicie rozwinięte, że z trudem mogłam się oderwać od czytanej historii. Dalej odczuwam wielki szok, a nawet obrzydzenie, gdy przypominam sobie jakie tajemnice skrywały się za zagadkowym zaginięciem bezimiennej kobiety... Totalny must-have dla fanów thrillerów psychologicznych, ale również osób, które tak jak ja, zwyczajnie z nudów chcą sięgnąć po tę książkę :) Z ogromną chęcią sięgnę po resztę lektur tego autora🙏🙏

Bardzo się cieszę, że przed wypożyczeniem tej książki nie czytałam tutejszych opinii o niej, ponieważ zapewne bym zrezygnowała. A szkoda by była wielka moim zdaniem! Owszem, jej fabuła przebiega zupełnie inaczej niż można by sobie wyobrażać po opisie, jednakże w moim odczuciu jest to tylko na plus. Autor stworzył w niej świat tak niesamowicie barwny i tajemniczy, że odejście momentami od typowego kryminału absolutnie nie przeszkadza. Człowiek wręcz zapomina na co się nastawiał i chłonie obraz Wenecji oraz historie, które się w tej książce przeplatają.

Początek całej historii przykuwa uwagę czytelnika, jest jednym z tych, przy których wstrzymuje się na chwilę oddech, w oczekiwaniu tego, co będzie dalej. Dwie dziewczynki wracające do domu i on – nieznajomy próbujący wciągnąć je w rozmowę. Wydaje się całkiem miły i niegroźny. Czapka z daszkiem, młody wygląd, przyjemny uśmiech. I chce tylko wiedzieć co trenują, a później pokazać im nową hale, która na pewno im się spodoba. Chwilę później zostanie już tylko strach, ból i perwersyjna żądza, którą mężczyzna skieruje ku małym dziewczynkom. Dla niego są dziwkami, które zasłużyły na wszystko, co im zrobił. Brutalność wydarzeń odkryta kilka dni później, stanie się dramatycznym piętnem odciśniętym na zawsze na zwyczajnym szwedzkim miasteczku i jego mieszkańcach. W tym miejscu autorzy pokazali jak za pomocą zdań, często krótkich i mocno sugestywnych, buduje się napięcie i niepokojący klimat powieści. S prawca niemal od razu został ujawniony. Bernta Lunda złapano i skazano za popełnioną zbrodnie. Mamy całą paletę innych postaci. Fredrik Steffansson, trwający w braku natchnienia pisarz, wychowujący swoją pięcioletnią córkę i zmagający się z demonami przeszłości; Lennart Oscarsson sprawujący pieczę nad oddziałem dla więźniów skazanych za przestępstwa seksualne, rozdarty pomiędzy miłością do żony, a uczuciem do kolegi z pracy; Ewert Grens, zgorzkniały i zmęczony życiem policjant, który jednak poza swoją pracą nie ma właściwie nic. Przez karty książki przewija się wielu bohaterów i przyznaję, że każdy jest najczęściej nieszczęśliwy i z problemami osobistymi....niestety,pedofil ucieka z wiezienia i dalej zabija... Po kolejnej odrażającej zbrodni, tym razem na 5-letniej Marie, Bernt Lund po raz kolejny ucieka bezradnej policji, a sprawy w swoje ręce (dosłownie) bierze ojciec zamordowanej dziewczynki – Fredrik Steffansson. Mężczyzna zabija Bestię i tu dochodzimy do głównego problemu, z którym starają się w powieści zmierzyć autorzy – do kwestii winy i wyroku. Na scenę wkracza Lars Agestam – młody prokurator marzący o wielkiej karierze w wykonywanym zawodzie, to właśnie on będzie domagał się dla Steffanssona najwyższej z możliwych kar. Wbrew pozorom, rola naciskanych przez opinię publiczną (uważającą ojca zmarłej dziewczynki za bohatera) prokuratora oraz sędziów wcale nie jest łatwa, a sam problem bardziej złożony. Powiedzmy sobie szczerze – gdyby (odpukać) to co spotkało głównego bohatera powieści, przydarzyło się nam/Wam, śmiem twierdzić, że zdecydowana większość poparłaby morderstwo, którego dopuścił się pogrążony w żałobie człowiek. Ja też jestem ZA, jednak osobną kwestią jest ocena takiego czynu przez wymiar sprawiedliwości. Co by nie mówić – człowiek z zimną krwią zabił drugiego człowieka (dodam, że zrobił to, mimo iż mógł powiadomić o obecności Lunda, funkcjonariuszy znajdujących się kilkanaście metrów dalej), tak więc z jednej strony można go zrozumieć i usprawiedliwić, z drugiej zaś, idąc tokiem rozumowania prokuratora – kto dał temu pierwszemu prawo do bycia katem i sądem w jednej osobie? Czy łagodny wyrok (lub jego brak)nie doprowadzi do sytuacji, w której każdy Szwed będzie mógł wyjść na ulicę i zabić kogoś, kogo oskarża o pedofilię, nie licząc się z konsekwencjami? Bestia to lektura nie bez wad, ma jednak swoje przesłanie i nie da się przejść obok niej obojętnie, dlatego też wszystkim tym, którzy maja ciut grubszą skórę i są gotowi na emocje, jakie może wywołać książka, której tematem przewodnim jest pedofilia, mogę powieść dwójki Szwedów polecić; daje do myślenia.

Zdecydowałam się na ponowne spotkanie z nudnym i niezrozumiałym dla mnie środowiskiem psychologów nieradzących sobie nawet z własnymi problemami. Zdecydowałam się na kolejne spotkanie z niezwykle irytującą i rozmemłaną główną bohaterką. Wiedziałam bowiem, że kryminalna część powieści wynagrodzi mi tę kiepską część.

Zbyt zagadkowa narracja w odniesieniu do czytelnika, co momentami bywało męczące. Ta przesadna aura tajemniczości nie przeszkadza jednak w odgadnięciu zakończenia już w połowie książki. Mimo tego całość oceniam bardzo pozytywnie, zwłaszcza gawędziarsko-liryczną treść dziennika detektywa.

Yrsa Sigurdardottir w książce Niechciani przedstawia nam dwie równoległe historie. Pierwsza w latach 70-tych z perspektywy Aldis - młodej pracownicy domu wychowawczego dla chłopców. Ośrodek znajdujący się w Krokur jest miejscem posępnym i odludnym, a małżeństwo, które je prowadzi skrywa mroczne tajemnice. Druga narracja przedstawiona jest już w latach współczesnych, gdzie Odinn ma za zadanie zbadać czy nie doszło do jakichkolwiek nadużyć na przestrzeni lat ze strony wychowawców. Sam bohater zmaga się również ze śmiercią żony, która wyskoczyła z okna osierocając przy tym ich jedyną córkę. Te dwie odrębne historie dziwnym trafem splatają się ze sobą by odsłonić karty przeszłości. ⁣ ⁣ Czy moja opinia będzie subiektywna? Otóż nie! 😅 Zbyt kocham pióro Yrsy, by móc wypowiedzieć się źle o powieści. Kolejny raz autorka pozytywnie zaskakuje, a budowanie w mistrzowski sposób ponurego klimatu jest jej wizytówką. Dla mnie to królowa kryminału, ponieważ pisze tak wyraźnie, że dreszcze przechodzą na plecach. Od tej powieści nie można się oderwać, nie można przejść obojętnie. Budowanie obrazu z puzzli idzie na początku w oporny sposób, by później przyspieszyć i pokazać jak każda najmniejsza część pasuje do reszty. Niechciani to kolejna powieść po którą warto sięgnąć, którą warto mieć w swoim zbiorze na regale! 🙂 ⁣

Dziwny kryminał, momentami nie wiedziałam czy to sny bohatera czy literacka rzeczywistość. Albo później autor zmienił sposób pisania albo ja przywykłam do tej maniery. Zwykle nie lubię, gdy zbrodnia nie zostaje ukarana, ale tym razem nie przeszkadza mi to. Morderca znika, ale nie mam o to żalu, może dlatego, że ofiary są jakby pogodzone z tym, co je spotyka. Tym, co wyróżnia tę książkę jest "językowa elegancja", jak napisano na okładce. Może dlatego czytało mi się z taką przyjemnością.

Byłaby to całkiem niezła powieść sensacyjna, gdyby nie kilka mankamentów. Przede wszystkim jest za długa – przynajmniej o trzydzieści procent. Główny bohater negatywny jakoś mocno przypomina Hannibala Lectera. Historia, podobnie jak „Milczenie owiec”, nie zawiera definitywnego zakończenia. Wygląda to na chytry plan: jak odniesie sukces, to się dopisze ciąg dalszy. Nie wszystkie wątki zostają zamknięte/zakończone. Może problem w tym, że to debiut autora? Rzecz dzieje się w zasypanych śniegiem Pirenejach, w niewielkich miasteczkach w dolinach. Pracownicy starej elektrowni wodnej, należącej do grupy kapitałowej Lombarda, znajdują na górnej stacji kolejki linowej powieszonego konia bez głowy. Koń, rasowy i bardzo drogi, należał do samego Lombarda, miliardera, potentata, człowieka o wielkich wpływach. Wkrótce jednak zaczynają ginąć także ludzie; ich ciała znajdowane są specyficznie ułożone – morderca inscenizuje miejsce czynu i zwłoki, co powinno być sygnałem dla śledczych, ale bardzo długo nie jest. Śledztwo prowadzi, specjalnie sprowadzony z Tuluzy, komendant policji Martin Servaz, do spółki z kapitan (kapitanką?) żandarmerii, Irene Ziegler. Podobno we Francji to ewenement, żeby policja i żandarmeria wspólnie prowadziły jedną sprawę. W tym samym czasie młoda psycholożka, Diane Berg, przybywa do wyjątkowego zakładu. W Instytucie, w Pirenejach, trzymani są najgroźniejsi mordercy z zaburzeniami psychicznymi, ludzie skrajnie niebezpieczni. Nie wszyscy oni są Francuzami. Instytut finansowany jest przez Unię, a jego pacjentami/więźniami są osoby z całej Europy, na przykład Szwajcar Hartmann. Nie ma możliwości, żeby wyszedł z wyjątkowo strzeżonego Instytutu, ale jednak jakimś sposobem jego DNA znaleziono przy zwłokach. Dwa wątki niosły ze sobą spory potencjał – ogromna, a właściwie nieograniczona władza największych korporacji oraz temat przestępstw seksualnych dokonywanych przez zorganizowaną grupę – jednak Bernard Minier nie wykorzystał ich w pełni. Mimo wszystko powieść czytało mi się nieźle, uważam, że autor ma spory potencjał, więc możliwe, że kiedyś jeszcze sięgnę po jakąś jego książkę.

Oryginalny tytuł to „Mission Flats”, który dla polskiego czytelnika nic nie mówi. Dla amerykańskiego chyba jednak także nie. Dobrze, wydano tę książkę kiedyś w Polsce pod tytułem „Akta Denzigera”, a teraz dostaliśmy „Requiem dla Bostonu”. Co to za mania zmieniania tytułów? Choć nic nie przebije „Wirującego seksu”, to „Requiem …” i tak mnie przerosło. Nijak nie jestem w stanie znaleźć wyjaśnienia tego requiem dla miasta. Dla Danzigera owszem, ale miasta? Sam Boston też od biedy można przełknąć, choć jest to tylko miejsce większości akcji, tło, rzecz mogłaby się dziać w co najmniej kilku innych miastach. Mniejsza jednak o tytuł, bo reszta choćby w najmniejszym stopniu nie jest irytująca. Wciągnęła mnie nawet nie tyle sama akcja, nie to, „kto zabił?”, ale zaciekawienie tym, jak będą rozwijać się bohaterowie, jak na przykład zmienią relacje głównej postaci z ojcem, bo subtelne zapowiedzi takiego właśnie rozwoju dostrzegłem. I nie zawiodłem się. Fabuła kryminalna rozwija się, kręci, to przyspiesza, to zwalnia, meandruje, mami. Błądzi, lawiruje, a zwodniczą wielowątkowością trzyma w napięciu. Majstersztyk. Cóż jednak dziwnego, autor to były, a może nawet nadal aktywny, prokurator. Ma odpowiednią wiedzę i doświadczenie, by skonstruować wiarygodną historię, a nie wyssane z palca bzdety, jak pewien polski autor, którego jedną powieść porzuciłem w połowie, bo nie mogłem znieść, kiedy pisał o rzeczach, o których nie ma pojęcia. Bywam jednak uparty i przeczytam inną w całości, by mieć o nim opinię opartą nie na jednostkowym, a właściwie ułamkowym przypadku. ”Winter is coming” a zwiastuje ją frost. Bardzo mocną stroną tej opowieści są postacie. Nikt nie jest jednoznacznie dobry ani jednoznacznie zły, dobrzy robią złe rzeczy, a źli dobre. Też jednak nie na pewno, bo poruszone kwestie etyczne są prawdziwe, a nie zero-jedynkowe, a akurat praca policjanta obfituje w sytuacje wymagające podejmowania trudnych moralnie decyzji. Niejednoznacznych decyzji. Ustalenie więc tego, co jest dobre, a co złe nie jest takie proste. Ależ ten świat jest skomplikowany. Może przesadzam i kiedyś nie było aż tak źle, ale zdaje mi się, że kryminały ewoluowały od prostych, liniowych, czysto kryminalnych intryg do prawdziwych powieści o ludziach, w których sama intryga, zagadka są istotne, ale nie dominują i nie dewastują całej reszty. Realia czasów i miejsc uwiarygadnia historie, sprawia, że nie zastanawiamy się przez cały czas, “kto zabił”, ale po prostu zatapiamy w treści, a postacie stają się prawdziwe. Ot, taki smaczek, jak poniżej. „ - Proszę, proszę. A dokąd się wybierasz? - Do Pragi. - Do Pragi — powiedziała to tak, jakby pierwszy raz usłyszała to słowo. - Nawet nie wiem, gdzie to jest. - W Czechosłowacji. Dane parsknęła lekceważąco. - Teraz to Republika Czeska — wtrącił się Bobby Burke. - Tak nazwali ten kraj w czasie olimpiady, Republika Czeska. - Burke był mistrzem tego rodzaju niepotrzebnych informacji.“ Wyszydzana amerykańska ignorancja. Także przez nas, Polaków, czasami równie wielkich ignorantów. Kluczowa jest jednak fraza w ostatnim zdaniu: „niepotrzebnych informacji”. Czy komuś jest faktycznie niezbędna do życia wiedza, że Praga to stolica Czech i że Czechosłowacji już nie ma? Szczególnie komuś, kto żyje na innym kontynencie. Tak po prawdzie to nawet informacja o tym, że ziemia jest okrągła (ok, jajowata) i że krąży wokół Słońca, a nie odwrotnie, jest zbędna i na co dzień bezużyteczna. Użyteczność — podstawa systemowej amerykańskiej (choć chyba nie tylko) ignorancji. Pragmatyzm — jedyny zdaje się amerykański system filozoficzny. A przynajmniej funkcjonalnie się sprawdza. To książka ciekawa. Spieszyłem się, by lepiej poznać bohaterów. Spodziewałem się kilku zmian w bohaterach, ich wzajemnych relacji, ale nie zawsze moje domniemania okazywały się trafne. I bardzo dobrze, nie było nudno i przewidywalnie. Z przyjemnością też oglądałem, jak działa aparat państwowy, instytucje w normalnym kraju. Tak, oglądałem, bo język powieści maluje obrazy, a nie tylko przekazuje informacje. W sumie ta powieść to miłe zaskoczenie. Zamówiłem ją przy okazji zakupu innych książek i kiedy po jakimś czasie wziąłem ją do ręki, przeczytałem blurb i zacząłem się zastanawiać, dlaczego ją wybrałem? Nadal nie wiem, ale nie żałuję.

Mroczna, gęsta atmosfera. Praktycznie każdy z otoczenia bohaterki może być sprawcą - poddałam się w pewnym momencie podejrzewaniu niemal każdej postaci. Ciekawy pomysł na przytaczanie sesji terapeutycznych. Jedyne co mnie irytowało to postępowanie samej Siri - nie potrafię pojąć, dlaczego zachowywała się opieszale i do ostatniej chwili bagatelizowała wszystko, co się dookoła niej dzieje. Ale książka ciekawa - dla wielbicieli kryminałów czy thrillerów psychologicznych w sam raz.

Ta książka to prawdziwy emocjonalny rollercoaster, który zostaje w głowie na długo po przewróceniu ostatniej strony. Jako czytelniczka, najbardziej uderzyło mnie to, jak autor potrafił oddać bezwzględną samotność głównej bohaterki, Christine. ​Co najbardziej zapada w pamięć? ​Motyw utraty tożsamości: Pomysł na kobietę, która każdego ranka budzi się jako „czysta karta”, jest przerażający. Czytając, podświadomie stawiasz się na jej miejscu – to uderza w nasze najbardziej podstawowe lęki o bezpieczeństwo i zaufanie do najbliższych. ​Klaustrofobiczny klimat: Akcja toczy się głównie w domu, co potęguje uczucie osaczenia. Czuć to napięcie między Christine a jej mężem, Benem. Z każdą stroną zastanawiałam się: Czy on jest bohaterem, czy potworem? Ta niepewność jest genialnie poprowadzona. ​Forma dziennika: To, że poznajemy historię poprzez zapiski Christine, sprawia, że więź z nią jest bardzo silna. Razem z nią odkrywamy kolejne kłamstwa i razem z nią czujemy ten narastający paraliżujący strach. ​Subiektywne odczucia ​Choć momentami opisy codziennego poranka i powolnego przypominania sobie faktów mogą wydawać się powtarzalne, to właśnie ten zabieg buduje autentyczność jej stanu. To nie jest typowy kryminał z pościgami – to thriller psychologiczny w najczystszej postaci, gdzie największa walka toczy się wewnątrz własnego umysłu. ​Podsumowanie: Książka jest genialna, jeśli szukasz czegoś, co sprawi, że zaczniesz kwestionować własne wspomnienia. To opowieść o tym, jak łatwo nami manipulować, gdy nie mamy przeszłości, do której moglibyśmy się odwołać. ​Moja ocena: 8/10 ⭐

Po literaturę niemiecką poza Fitzkiem nie sięgam. Po ’’Ptaszydło’’ sięgnęłam przypadkowo, zauroczona okładką i opisem. Niestety po lekturze mam mieszane uczucia. Nils Trojan jest berlińskim komisarzem, który został przydzielony do zbadania sprawy zabójstwa młodej kobiety, którą oszpecono, obcięto jej włosy, a obok ciała pozostawiono oskubanego ptaka. Choć Trojan obecnie niezbyt dobrze radzi sobie sam ze sobą, stara się jak najlepiej poprowadzić śledztwo. Pomaga mu w tym psycholog Jana Michels, do której Nils zaczyna czuć coś więcej. Kiedy morderca zabija kolejną kobietę, komisarz wie, że nie ma czasu do stracenia, ponieważ morderca nie cofnie się przed niczym, by dopaść kolejną ofiarę. Nils to fajny policjant, polubiłam go. Zagadka kryminalna była ciekawa, zakończenia się nie spodziewałam. Mam za to duży problem z tempem fabuły i ogólnie klimatem powieści. Pisarz ma swój styl, dość sztywny, który nie pomagał mi w przyswojeniu powieści. Gdyby nie krótkie rozdziały i dialogi, książkę czytałoby mi się jeszcze oporniej, niż miało to miejsce teraz. Nie uwiodła mnie ta powieść tak bardzo, jak na to liczyłam. Ode mnie 6/10.

Jest to moja trzecia książka pani Mo Hayder. Poprzednie: "Wilk" i "Skóra" były nieco gorsze, więc tej daję szósteczkę. Fajnie się czytało do pewnego momentu, później coś zaczęło zgrzytać i nie mogłem się przemóc, nawet chodziło mi po głowie odłożenie jej na półkę, jednak zwykle tego nie robię i dobrze postąpiłem, bo jako całość, wypada całkiem nieźle. Przygody Sally, jako tej biednej i zahukanej podobały mi się, kawałki z Zoe nieraz trochę mnie wkurzały. Zakończenie, jak to u Hayder, dobre. 6.