Mama Mu na sankach

Książka opisuje przygody uroczej krowy Mamy Mu. Ciekawy pomysł.. Znudzona Mama Mu postanawia wymknąć się nad wodę i po drodze ma wypadek. Potrzebuje pomocy. Książka ma ładne obrazki. M.in. można zobaczyć co ciekawego ma w domu Pan Wrona, przyjaciel Mamy Mu. Pan Wrona pomaga Mamie Mu dojść do siebie i zataja pewną informację. Dopiero pod koniec się do tego przyznaje. Jak podaje autor na końcu książki: "Nie łatwo od razu powiedzieć prawdę. Czasem musi minąć jakaś chwilka". Książka do wypożyczenia w bibliotece otwartej. https://www.facebook.com/bibliotekaotwarta/

"Mama Mu..." to świetna książka do czytania dzieciom, można powiedzieć, że wręcz dwustronna. Z jednej strony przygody tytułowej krowy i jej przyjaciela, Pana Wrony, opowiadane są dzieciom z sposób prosty i dla młodych czytelników zrozumiały, a z drugiej strony tekst jest zabawny dla dorosłego odbiorcy, na zupełnie innym poziomie niż dla dzieci. I to jest ogromna zaleta tej prozy, wręcz nie do przecenienia (nieraz zasypiałam z nudów przy dziecięcej lekturze).Mama Mu i Pan Wrona to dwie zupełnie różne osobowości, które wzajem się uzupełniając nadają kolorytu opowiastkom. Książeczka pobudza dziecięcą wyobraźnię, pokazuje, że nie zawsze trzeba działać według schematu i uczy wiary we własne możliwości. Jest lekko, zabawnie i przyjemnie, a i dorośli wiele mogą się nauczyć o wzajemnych relacjach;). Podobało nam się bardzo.

Czasami podejmując jakieś działanie, nawet nie podejrzewamy, że może mieć ono totalnie inne zakończenie niż zakładaliśmy na początku. Może to dotyczyć każdej aktywności, nawet zabawy. Tak właśnie było w przypadku bohaterów książki pt.: "Jak tata się z nami bawił". Tytułowy tata zostaje w domu sam z synami, których mama akurat tego wieczora jest na bliżej niesprecyzowanym kursie. Przejęty tata proponuje chłopcom zabawę. Janne i Ulf są nieco zaskoczeni, bo przecież tata nigdy wcześniej nie bawił się z nimi. Chłopcy ochoczo przystają na tę niecodzienną propozycję. Tylko w co by się tu razem pobawić...? Tata wpada na genialny w swoim mniemaniu pomysł. A więc: "ptak", "ryba" czy "pomiędzy"? Wszyscy świetnie się bawią do momentu aż przychodzi kolej młodszego brata - Ulfa. Chłopiec chce znaleźć najlepszą kryjówkę dla klucza taty. I udaje mu się to. Nie przewidział skutków swojego wyboru... Zabawna historia, w której znajdziemy braterskie przepychanki, dziecięcą radość taty ze zwycięstwa nad synami oraz zakończenie wywołujące wybuch śmiechu czytelnika, choć tacie do śmiechu wcale nie było.

Uwielbiamy Mamę Mu. Powinno ją poznać każde dziecko. Mama Mu jest po prostu niezwykła. Nie interesują jej stereotypy, nie przejmuje się maruderami. Ma marzenia i próbuje je realizować pomimo istniejących barier, nawet jeśli wydają się one absurdalne jej zrzędliwemu i dość "toksycznemu" emocjonalnie wroniemu przyjacielowi. Ciepła i mądra historyjka z serii przygód Mamy Mu, które- opatrzone mądrym komentarzem dorosłego- otwierają umysł i pomagają małemu człowiekowi rozwijać w sobie zdolność pokonywania barier i stereotypów oraz umiejętność pielęgnowania poczucia własnej wartości. Mamy wszystkie części wydane w języku polskim i regularnie do nich wracamy.

Świetna sprawa! To moje pierwsze spotkanie z twórczością tego pana, ale już wiem, dlaczego jest tak rozchwytywany przez czytelników. Opowieść o staruszku Pettsonie i jego kociaku jest naprawdę przyjemna i przystępna, a ilustracje tworzą bezpieczny, przyjemny klimat, idealny jako dobranocka przed snem. Z pewnością będę chciał jeszcze sięgnąć po przygody tej dwójki!

Kolejna opowieść z cyklu o sympatycznym zakręconym staruszku Pettsonie i jego niezwykłym kocie ,umiejącym mówić. Tak jak każda część ,książeczka większego formatu, twarda lakierowana oprawa, kredowy papier. Jedyne do czego można by się przyczepić, to mała czcionka. Reszta jednak rekompensuje tę niedogodność. Cóż za prześliczne jak zawsze ilustracje ,wykonane pędzlem autora książki. Zawierają taką moc szczegółów , że przy kolejnym czytaniu odnajdujemy coraz to nowe drobiazgi, których wcześniej nie dostrzegliśmy. Jest naprawdę co oglądać. Dla przypomnienia - Staruszek Pettson mieszkał sobie z kotkiem Findusem w małej wiejskiej zagrodzie. Mieli niewielki czerwony domek i starą szopę z całą rupieciarnią różnych przydatnych przedmiotów. Do całości dobytku jeszcze dochodził kurnik z jego skrzydlatymi mieszkankami, drewutnia, wygódka na dworze i ogród. Wokół rozpościerały się pola, łąki i las. Posesja Pettsona sąsiadowała z zagrodami Gustavssona i Anderssona. Ci ostatni też hodowali zwierzęta gospodarskie; jeden świnie, drugi krowy. Pewnego dnia , nastała pora siewu warzyw oraz sadzenia ziemniaków. Pan Pettson z wielką werwą i zaangażowaniem jak na swoje lata zabrał się do pracy. Findus we wszystkim mu pomagał, ale koniecznie spróbował też zasadzić klopsik obiadowy i święcie wierzył ,że również mu się to uda jak z jarzynami jego pana. Ale nie tędy droga, gdy pamięć płata figle staruszkowi i zapomina się zamknąć własnych kurek na wybiegu w kurniku. One tylko czekają na takie okazje ,by spulchnione grządki poczęstowały je tłustymi robakami i larwami. Podobnie jest ,gdy się ma się takich sąsiadów jak pan Pettson , którzy trochę słabo pilnują swojego dobytku. Ich świnie też wchodzą w szkodę staruszka, jak i krowy. Biedny pan Pettson odwala syzyfową pracę kilka razy pod rząd, nie traci hartu ducha i siły fizycznej. Dzieje się w ogrodzie więcej niż myślimy. Najpierw nasza para znajduje sposób na własne kury, a potem na pozostałe zwierzęta. Wszak początkowo trzeba oczyścić pole ze zwierząt utrudniających pracę, a potem spokojnie się nią zająć po raz kolejny. Właśnie o tym wszystkim poczytacie kochani w książeczce, pooglądacie dynamiczne sceny na ilustracjach autora. Na obrazkach można też podziwiać sprzęty różnego użytku w wykonaniu własnoręcznym pana Pettsona , te do ogródka jak i do prac domowych. Kurnik ,który zmajstrował pan Pettson to prawdziwy majstersztyk. Kury mają między innymi swoją jadalnię i piją z porcelanowych filiżanek przy stoliczku. Herbatę nalewają z imbryczka , który jest w komplecie z zastawą. Wielkie brawa, za traktowanie pozytywne zwierząt. Humorystyczna, świetna opowieść. Bardzo polecam dzieciom, dorosłym młodszym i tym starszym również, a kociarzom w szczególności. Miłej lektury!

Miałam wielkie szczęście kupić te książkę jako używaną, dlatego że mój egzemplarz okazał się ocenzurowany ołówkiem przez poprzedniego dorosłego właściciela. Poważnie. Przeczytałam "ocenzurowaną" wersję, w której tata Ulfa nie pyta czy syn "nie ma za grosz" wyobraźni, babcia nie pali papierosów, matka kotlety grzecznie odkłada na talerz itd. Potem zaś dzieciom przeczytałam oryginał i książka stała się taka, jaka była intencja autora. Każde słowo i zdanie w tej książce jest potrzebne i ma znaczenie. Ulf "uratował" mamę dla jej dobra, ale też własnego, a nawet dla dobra swojego taty, w którym przemiana żony ze Smutnej Spalenizny w Piękną Rybę budzi silne, zapewne dawno zapomniane "emocje". Wartościowa książka:)

Dla dzieci 3+ Ta książka jest urocza. Uwielbiam ja czytać sobie lub dziecku ;-) Ilustarcje sa proste, ale przecudne ;-) Idealnie oddają treść. Prosta historia opowiedziana wierszem. Rymy wpadają w ucho. Super! W dodatku o emocjach. Ważne! Zgrabnie przetłumaczone! Ta część najbardziej przypadła nam do gustu, bo tu przekład udał sie tłumaczce najlepiej.

Totalne bzdury. W dodatku niewychowawcze. Nusia ucieka rodzicom, bawi się bez dozoru nad wodą, wreszcie sama przeprawia się na wyspę. Teraz o bzdurach. Owce, które jedzą używane plastry, uczą się pływać, zakopują się w piasku po czubek owczego nosa, inne głupotki i mówią dziwnym owczym językiem. Mimo mojej sympatii do Nusi z poprzednich tomów, dałabym książce pałę, ale nasza trzylatka przy lekturze „Nusi i baranich łbów" zaśmiewa się w głos, chce te bzdurki czytać na okrągło i podkreśla, że nie wolno uciekać jak Nusia. Nie pozostaje mi więc nic innego jak przyznać 6 punktów - książka dobra i jeden dodatkowy punkt za wyrabianie w dziecku poczucia humoru. I jeszcze jeden za powiedzonka, które na stałe weszły do domowego słownika (salim halim znaczy: chcę jeść). Wyszło 8? Rewelacjna? Trochę na wyrost, ale niech tak będzie.

Prosta historia o tym, jak tata postanawia pokazać synowi "wszechświat" w postaci znanej od dawna łąki. Tzn. tacie chodzi o rzeczywisty kosmos nad łąką, ale zanim do tego dochodzą, chłopak w bardzo wzruszający sposób dziwuje się nad ślimakiem z wszechświata i trawą... A potem dzieje się coś co całkiem wytrąca tatę z wszechświatowych rozmyślań, za to bardzo bawi synka... A całkiem najważniejsza w tej książce jest oczywiście sama wyprawa Tylko -z-Tatą, w jakiejś Ważnej Sprawie. Idą sobie tylko we dwóch, mają swoje sprawy, tata poświęca czas synowi. Ideał. stasiekpoleca.blogspot.com

Bardzo zabawne i przemyślane historyjki, łączące się zgrabnie w całość. Długość w sam raz dla przedszkolaka. Ładne ilustracje, zero kiczu wszechobecnego w książkach o księżniczkach. Podobają się dzieciom płci obojga, bo sporo w nich przygód, no i są też smoki.

Nusia wraz ze swoją grupą przedszkolną wychodzą na wycieczkę. Dziewczynka, inaczej niż reszta dzieci, nie biegnie, nie dotyka niczego, boi się pobrudzić. Jest ostrożna ponad normę, wręcz strachliwa. Poprzez swoje zachowawcze postępowanie gubi grupę. Zostaje sama w lesie... No nie całkiem sama, bo pojawiają się tu wilki. Tu następuje wielkie zaskoczenie. Nusia nie boi się zwierzaków. Wymyśla wspólne zabawy, drapie je za uchem, śpiewa smutne piosenki i karmi szyszkami i zupą z błota. A rankiem wilki odprowadzają ją bliżej miasteczka. Uwielbiam Nusię i jej przewrotność. Dziecko samo w lesie? Tylko w Skandynawii. Zabawa z wilkami? Czemu nie. Uruchomić trzeba wyobraźnie i dziecięcą ciekawość świata. To łatwy sposób na pokonanie strachu i naukę pokonywania przeszkód. A przecież o to chodzi w literaturze skierowanej do dzieci. O morał.

Kolejna pozycja z ciekawą i nietypową kreską. Do tego wierszowana i pomagająca poznać ciało. Bardzo angażująca książka dla najmłodszych, można czytać sekwencjami i wracać do tych ulubionych tysiące razy. U moich dzieci furorę zrobiło oczywiście słowo "pupa". Książka jest napisana w sposób nieoczywisty, który zmusza do spojrzenia na nasze części ciała nieszablonowo i odkrywać świat z perspektywy dziecka.

Książka jest niesamowitą zimową historią, która przydarzyła się dwóm braciom o imieniu Mati i Uno. Mieszkali w góralskiej chacie wraz z tatą. Gdy spadło dużo świeżego ,puszystego śniegu wybrali się na szusowanie na deskach po zboczach. Tak świetnie się bawili, że zapomnieli o całym świecie i zgubili drogę. Błądząc między choinkami w lesie spotkała ich największa przygoda życia - randka sam na sam z człowiekiem śniegu yeti. Kudłata postać człowieka gór zabrała ich do swojego mieszkania w grocie, gdzie poznali jego rodzinę i zwyczaje. Zostali ugoszczeni zupą szyszkowo- jagodową i doskonale się wszyscy razem się bawili. Nauczyli się wesołych powiedzonek od yeti jak np. Yecik ,plecik ,plums. Dostali prezenty w postaci drewnianych sówek, ręcznie robionych przez dziadka yeti. Dobrze im było w gościnie, ale zatęsknili za tatą. Jak zakończyła się ich wyprawa górska? Czy wrócili do domu , do taty? Wszystkiego dowiecie się po przeczytaniu książeczki. Zakończenie jest dość zaskakujące! Książka jest pięknie ilustrowana, niezapomniany krajobraz zimowych gór wielce realistyczny. Powodzenia! Kto może niech w najbliższy wolny czas wybierze się na wycieczkę na górskie szczyty i w doliny. Kto wie? kto wie? Może będziecie mieli szczęście i spotkacie ,,wielką stopę''.

Książki Astrid Lindgren pokochał cały świat. Nic dziwnego patrząc na liczne tytuły uwielbiane przez dzieci - Pipi, Dzieci z Bullerbyn, Ronja, Przygody Emila ze Smalandii, Przygody dzieci z ulicy Awanturników i wiele innych. Na początek przygody z twórczością tej cudownej autorki polecam książki o przygodach Lotty z ulicy Awanturników. W tej części dowiemy się o jakim prezencie urodzinowym marzy Lotta i jak wygląda dążenie do celu w wykonaniu upartej 5latki. Nie zabrakło tutaj pięknych ilustracji, co jeszcze bardziej przekonuje, że jest to godna uwagi pozycja.

Ela mieszka w domu z ogrodem (marzenie wielu),a  przed domem rośnie duża jabłoń, na której dziewczynka lubi się najbardziej bawić. Tak zaczyna się urocza opowiastka o dziecięcych zabawach i pięknie przyrody czyli tym wszystkim do czego my dorośli z utęsknieniem chcemy wrócić gdy sięgamy pamięcią do czasów naszego dzieciństwa. Autorka opowiada na przykładzie jabłonki jak zmienia się rzeczywistość, czym są pory roku i jak możemy wzmacniać swoją wrażliwość obserwując dary natury jakie mamy wokół siebie. Tekst jest przecudny, tak samo jak ilustracje. Dzieci ją pokochały, chcą czytać codziennie i tak robimy. Ma w sobie dużo uroku i nas rodziców też urzekła.

Książki o sympatycznym prosiaczku o imieniu Wesoły Ryjek bardzo przypadły mi do gustu. Napisane są z humorem, prostym i zrozumiałym dla czterolatka językiem. Przygody i spostrzeżenia Ryjka potrafią być naprawdę interesujące. Czasami mam wrażenie, że Ryjek to trochę mój syn :),a jego przygody wywołują uśmiech na mojej twarzy. A i młody chętnie słucha, gdy mu czytam te książki.

Mrówkojad uważa, że jest dziwny. To wszystko przez jego bardzo charakterystyczny nos. Ale zastanawia się również nad tym czy są na świecie równie wyjątkowe zwierzęta. By się tego dowiedzieć ogłasza konkurs. Każde zwierzę, które posiada jakieś wyjątkowe cechy może wziąć w nim udział. Organizatorzy plebiscytu, to jest mrówkojad i orzesznica we własnych osobach, przewidzieli nagrodę dla zwycięscy. Szybko okazuje się, że zainteresowanych jest baaardzo wielu i to z baaardzo różnych stron świata. Jednak wyłonienie laureata wcale nie będzie takie proste. Historia mrówkojada i jego przyjaciółki to niesamowicie zabawna opowieść o tym, jak bardzo jesteśmy od siebie różni, przez co bardzo niepowtarzalni. Różnorodność biologiczna poszczególnych gatunków zwierząt sprawia, że świat jest naprawdę piękny, zaskakujący i interesujący zarazem. Polecam tą fenomenalną lekturę.

nasz-zaczytany-swiat.blogspot.com Elmer to jeden z najbardziej znanych bajkowych słoni na całym świecie. Ten sympatyczny zwierzak przyciąga jak magnes wielbicieli pięknych opowieści dla dzieci. Historie z jego udziałem są wyjątkowe, wartościowe i co najważniejsze podobają się małym czytelnikom. Zapraszam do zapoznania się z Wielką Księgą Przygód Elmera, która jest prawdziwą gratką dla fanów słonia w kratkę :-) Duży format, z piękną, kolorową okładką od razu zachęca do rozpoczęcia czytania. W środku znajdziemy cztery bajki z przygodami Elmera, które są bardzo ciekawe. Kilka słów na temat każdej z nich: ELMER i Wilbur Wilbut to kuzyn Elmera, który lubi psikusy i jest doskonałym brzuchomówcą. Pewnego dnia gdzieś się zapodział :-) Po wielu poszukiwaniach słoń odnalazł się... na drzewie. I tu pojawił się problem :-) Bo jak słoń ma stamtąd zejść? Ale na wszystko jest sposób i wspólnymi siłami można zdziałać wiele :-) ELMER i zagubiony miś Jedno małe słoniątko zgubiło ukochanego misia. Elmer postanowił pożyczyc mu swoją przytulankę i pomóc malcowi. Słoń w kratkę szukał przytulanki wszędzie i pytał o nią wszystkie napotkane zwierzęta. Po jakimś czasie usłyszał wołanie misia o pomoc... Ale czy na pewno to miś go wołał? :-) ELMER i dziadek Eldo Elmer odwiedził swojego dziadka Eldo i podarował mu zebrane owoce. Nasz bohater zaczął wspominać wspólnie spędzany czas. Ale jego dziadek twierdził, że nic nie pamięta. Słonie wybrały się więc na wspólny spacer i świetnie się bawili, robiąc rzeczy, które kiedyś sprawiały im przyjemność. Może słonie wcale nie są takie zapominalskie ;-) ELMER i tęcza Elmer schował się z innymi słoniami w jaskini przed burzą. Po chwili ich oczom ukazała się tęcza bez kolorów, Elmer chciał jej oddać swoje barwy, więc szukał z innymi zwierzętami jej końca. Gdy udało się mu go znaleźć udało się odzyskać barwy bez straty swoich. Jak to możliwe, przeczytajcie sami. Dla mnie to ulubiona bajka z całej księgi :-) Wielka Księga Przygód to świetnie wydana i napisana książka dla dzieci w różnym wieku. Mamy w niej sympatycznego bohatera, piękne ilustracje i wartościowy przekaz. Dodatkowo na końcu znajdziemy obrazek do kolorowania. Czego chcieć więcej? :-)