Profil użytkownika: onslaught

Jest to jedna z tych książek, która sprawia, że boję się, w jakim kierunku zmierza literatura. Marnie napisana "książka", bez charakteru, temat mobbingu, przemocy i zdrowia psychicznego tak opisany po łebkach, że aż boli. Okrutnie się męczyłam podczas czytania, mimo że to była bardzo krótka książka. Treści jest jeszcze mniej dzięki przeplatanym ilustracjom, które... zostały wygenerowane przez AI.
Bardzo chcę wierzyć w to, że sama opowieść nie powstała w ten sam sposób co grafika.

Jest to jedna z tych książek, która sprawia, że boję się, w jakim kierunku zmierza literatura. Marnie napisana "książka", bez charakteru, temat mobbingu, przemocy i zdrowia psychicznego tak opisany po łebkach, że aż boli. Okrutnie się męczyłam podczas czytania, mimo że to była bardzo krótka książka. Treści jest jeszcze mniej dzięki przeplatanym ilustracjom, które... zostały...

Bardzo mnie ta książka zmęczyła i zezłościła – nie z powodu trudnej historii głównej bohaterki (choć bardzo bym chciała), ale jej egoizmu i złości na cały świat, którą czułam niemal przez całą lekturę. Rozumiem ten mechanizm, w którym pragnienie macierzyństwa przeradza się w obsesję i żal do wszystkich tych, których ten problem nie dotyka. Decyzje Chrustaliny, jakkolwiek byłyby absurdalne, mają jednak swoje wytłumaczenie, w obliczu jej stanu emocjonalnego i poczucia desperacji, że próbowało się już niemal wszystkiego. Niestety, mam wrażenie, że w momencie, w którym główna bohaterka zaczyna rozumieć, że jej relacje, zdrowie psychiczne i poczucie stabilizacji się rozpadają, to zrozumienie jest jednak chwilowe, a jej działania bardzo szybko ponownie stają się bezrefleksyjne, natychmiastowe, trochę na zasadzie „bo tak chcę”. Również pod koniec książki, w której historia Chrustaliny zmierza w pozytywnym kierunku, trudno jest mi czerpać satysfakcję z zakończenia – mąż bohaterki w tej historii w zasadzie nie istnieje, a niechęć do kreowania idealnego świata na Instagramie również okazała się bardzo ulotna. Mój jeszcze większy niesmak budzi fakt, iż znaczna część opisanej historii opiera się na przeżyciach autorki, która postanawia na koniec książki… dodać zdjęcie swojego dziecka.

Bardzo mnie ta książka zmęczyła i zezłościła – nie z powodu trudnej historii głównej bohaterki (choć bardzo bym chciała), ale jej egoizmu i złości na cały świat, którą czułam niemal przez całą lekturę. Rozumiem ten mechanizm, w którym pragnienie macierzyństwa przeradza się w obsesję i żal do wszystkich tych, których ten problem nie dotyka. Decyzje Chrustaliny, jakkolwiek...

Przez pierwsze kilka, może kilkanaście stron forma i język, jakim posługuje się autor, wzbudzał moje zainteresowanie, jednak im dalej w las, tym bardziej ten styl stawał się męczący. Prawdopodobnie właśnie ten eksperyment językowy sprawia, że ta książka się wyróżnia, bo historie tych bohaterów sprawiają wrażenie nieco płaskich. Może kilka fragmentów mnie poruszyło, ale jednak głównie co wyniosłam po tej lekturze to poczucie frustracji i rozczarowania. Nie poczułam dramatu tych nastolatków, choć jeszcze nie jestem pewna, czy spowodowało to moje zmęczenie językiem, czy tej głębii faktycznie tutaj zabrakło.

Przez pierwsze kilka, może kilkanaście stron forma i język, jakim posługuje się autor, wzbudzał moje zainteresowanie, jednak im dalej w las, tym bardziej ten styl stawał się męczący. Prawdopodobnie właśnie ten eksperyment językowy sprawia, że ta książka się wyróżnia, bo historie tych bohaterów sprawiają wrażenie nieco płaskich. Może kilka fragmentów mnie poruszyło, ale...