Profil użytkownika: Karol

No, i to sie nazywa trylogia. Spoilery do pierwszych dwóch części.

Sięgnąłem po tę serię będąc przekonanym, że to fantasy. Ale już od pierwszych stron wciągnęło mnie naprawdę mocno, więc z przyjemnością i zapartym tchem doczytałem do końca. I była to przygoda warta każdej poświęconej chwili.

Sama fabuła nie jest zaskakująco skomplikowana. Mamy wzglady pokój w galaktyce, który jest zakłócany przez jedną małą wojującą z każdym grupę i nagle pojawia się zagrożenie z nieoczekiwanej strony i potencjalny zbawca. Historia jakich wiele. Ale to, w jaki sposób autorzy prowadzą narrację z wielu punktów, jak trzymają w napięciu czasem przez setki stron, jak potrafią zaskoczyć w najmniej oczekiwanym momencie, czyni tę serię bardzo dobrą, jeżeli nie wybitną.

Części plot-twistów dało się domyślić na wcześniejszym etapie niż dobrnęli do tego bohaterowie, co nie powodowało, że ich odkrywanie prawdy było mniej interesujące. Podróże w czasie, których nie lubie bo burzą porządek wyszły bardzo dobrze i dodatkowo trzymały w napięciu tak silnie, że nie dało się odłożyć książki.

Do tego język. Barwny, prosty, młodzieżowy. Różny, jak różni byli narratorzy. Pełen żartów, gdy tego trzeba, analityczny do bólu, gdy jest to konieczne. Świetnie budujący styl powieści i pokazujący świat z punktu widzenia nastolatków wrzuconych w wir wojny.

Bohaterowie są dość archetypowi, ale każdy w pewnym momencie wyłamuje się z narzucanego mu schematu. Zdecydwanie najlepszą postacią jest Scarlet (bijcie, ale nie zmienię zdania). Jej epatyczne wręcz podejście do każdej postaci, gadulstwo i wtręty o byłych chłopakach tak bardzo potrafiły budować nastrój, że czekało się na jej rozdziały. Z drugiej strony Zila, zimna, genialna, prosta, kochana, wspaniała. I bardzo dobrze zbudowana, bardzo mocno wyrastająca z zaprojektowanej dla niej przeszłości. Tyler jest złotym chłopaczkiem, nieskazitelnym dowódcą, który pokazuje, że nawet diament kiedyś może pęknąć. Trójka obcych, czyli wygłupiający się, cierpiący i niesamowicie odważny Fin, zimny, wyrachowany Kal pełen gorącej miłości i zwierzęco gwałtowna Saedi, będąca jednocześnie genialnym dowódcą z sercem oddanym swojemu ludowi wspaniale dopełniają ten świat. No i zostaje Aurora, zagubiona w czasie i świecie, pełna niezrozumiałych mocy, gotowa na wielkie poświęcenie, wybierajaca zawsze miłość. Piękna plejada postaci, które ożywiały ten świat. Do tego cała masa postaci w tle, pilotów, dziennikarzy, gangsterów, dowódców, dobrych, złych a w większości szarych i niejednoznacznych, a jednak kolorowych i wybijających się na tle całej reszty. Brawa.

Kończąc, była to wspaniała podróż przez galaktykę. Na prawdę, książka porwała mnie jak żadko która i obudziła radość z czytania. Gorąco polecam.

No, i to sie nazywa trylogia. Spoilery do pierwszych dwóch części.

Sięgnąłem po tę serię będąc przekonanym, że to fantasy. Ale już od pierwszych stron wciągnęło mnie naprawdę mocno, więc z przyjemnością i zapartym tchem doczytałem do końca. I była to przygoda warta każdej poświęconej chwili.

Sama fabuła nie jest zaskakująco skomplikowana. Mamy wzglady pokój w galaktyce,...

Wychodzi na to, że zapomniałem napisać recenzji. Pora to nadrobić.

Jestem Poznaniakiem, więc od dawna interesują mnie historie wielkich Poznaniaków. Postacią Strzeleckiego chyba po raz pierwszy zainteresowałem się w głębokiej podstawówce, czytając "Tomka w Krainie Kangurów" (legenda sama w sobie). To obudziło moją pasję do podróży i geografii. Więc dostając w ręce fabularyzowaną biografię Strzeleckiego (albo nawet jej mały wycinek) wiedziałem, że muszę ją przeczytać.

Nie zawiodłem się. Autor prowadzi akcję lekko, wartko, sprawnie wplatając retrospekcje (wybaczę mu nawet niepotrzebnego tam Mickiewicza, no ale cóż, błysnął). Fabuła jest trzytorowa, z jednej strony podążamy za Pawłem i jego ekspedycją, na szczyt Góry Kościuszki, z drugiej za irlandzkim skazańcem, który w australijskiej głuszy szuka drogi do wolności. Niesnaski między nim a jego bandą są momentami nawet ciekawsze niż rozterki Pawła. Ostatnia linia skupia się na młodym aborygeńskim tropicielu, śledzącym morderców swojej siostry. Wszystko oczywiście ładnie się splata w kulminacyjnym momencie, od którego nie można oderwać wzroku.

Jeśli chodzi o bohaterów, wielokrotnie wspominałem, że nie przepadam za wpisywaniem postaci historycznych w fikcyjną fabułę (patrz Czterdzieści i Cztery Piskorskiego). Tu oczywiście mamy do czynienia z fabularyzowaną biografią. Główny bohater jest oddany dobrze (o ile mogłem to zweryfikować ze źródłami) i dobrze się za nim podąża. Podobnie więźniowie, a przynajmniej dwóch głównych. Mają łatwe do zrozumienia charaktery, rozróżnialne, nie powiem, że przyjemne (w końcu to skazańcy i mordercy), ale na pewno ciekawe. Podobnie dobrze wypada młody tropiciel. Autor zadał sobie dużo trudu, by uczynić go innym od pozostałych bohaterów, by pokazać jego dzikość, prostotę, serce. Jego system wierzeń i wartości jest zupełnie inny niż Pawła, anglików czy całej reszty bohaterów. I to czyni go bardzo ciekawym.

Ogólnie można postawić dużo paraleli między tą powieścią a wspominanym "Tomkiem". Widać, że autor wzrastał na powieściach Szklarskiego. I dobrze jest wrócić do tego, co zostało zrobione bardzo dobrze. Dlatego serdecznie polecam. Warto, bo akcja potrafi zaskoczyć jak australijska rzeka po deszczu.

A i jeszcze jedno. Książka ma dość lekki ton. I dlatego zakończenie jest jeszcze większym ciosem w serce. Nieoczekiwanym, boleśnie precyzyjnym, pokazującym wielką znajomość człowieka. Nie spodziewałem się go po lekkiej książce podróżniczej.

Wychodzi na to, że zapomniałem napisać recenzji. Pora to nadrobić.

Jestem Poznaniakiem, więc od dawna interesują mnie historie wielkich Poznaniaków. Postacią Strzeleckiego chyba po raz pierwszy zainteresowałem się w głębokiej podstawówce, czytając "Tomka w Krainie Kangurów" (legenda sama w sobie). To obudziło moją pasję do podróży i geografii. Więc dostając w ręce...

Solidna dawka zabawy opakowana w ciekawą narrację i dość zaskakującą fabułę. Cóż więcej trzeba?
Milena Wójtowicz już od dawna była na mojej liście do przeczytania, po pozytywnych opiniach, które słyszałem o jej twórczości i kilku opowiadaniach, które czytałem. W końcu znalazłem czas i okazję, by się za to zabrać.
Historia jest z jednej strony prosta, skupiająca się na kilku próbach morderstw, ale rozwija się w niesamowity sposób, głównie za sprawą bohaterów, którzy są absolutnie niekompetentni, jeśli chodzi o prowadzenie śledztwa, ale świetnie znają się na marketingu, bhp i psychologii. I to im pomaga, co jest tak zaskakujące, że wbija w fotel.
Autorka prowadzi narrację tak lekko i żartobliwie, że łzy płyną gęstym strumieniem (łzy ze śmiechu oczywiście). Takie nagromadzenie żartów, zarówno językowych jak i sytuacyjnych zasługuje na nagrodę.
Bohaterowie są trójwymiarowi, zabawni, ludzcy (o ile ludzka może być strzyga) i bardzo ciekawie prowadzeni.

Ogólnie w skrócie mówiąc, warto przeczytać. Krótka lektura, może nie zostawia wiele przemyśleń, ale na pewno pozwala się oderwać od szarości codzienności i trochę się pobawić. Polecam.

Solidna dawka zabawy opakowana w ciekawą narrację i dość zaskakującą fabułę. Cóż więcej trzeba?
Milena Wójtowicz już od dawna była na mojej liście do przeczytania, po pozytywnych opiniach, które słyszałem o jej twórczości i kilku opowiadaniach, które czytałem. W końcu znalazłem czas i okazję, by się za to zabrać.
Historia jest z jednej strony prosta, skupiająca się na kilku...