To jest LITERATURA
(tak tak, dużymi literami!)
Czyta się to bardzo dobrze, wręcz płynie z każdym słowem, każdym zdaniem, każdym akapitem.

Co prawda do samego końca miałem wrażenie, że nie wiem o czym czytam, ale ostatnim opowiadaniem Autor domknął nieco wątki (choć się w posłowiu tego wypiera).

Na pewno warto przeczytać dla samej przyjemności obcowania z tym tekstem.

Dodatkowa gwiazdka za miriady nienachalnych nawiązań popkulturowych, których oczywiście wszystkich nie wyłapałem (ale dla mnie Jumpin' Jack Flash rządzi! Rolling Stones, yeah ;))

To jest LITERATURA
(tak tak, dużymi literami!)
Czyta się to bardzo dobrze, wręcz płynie z każdym słowem, każdym zdaniem, każdym akapitem.

Co prawda do samego końca miałem wrażenie, że nie wiem o czym czytam, ale ostatnim opowiadaniem Autor domknął nieco wątki (choć się w posłowiu tego wyp...

Rozwiń

Zwiń

Interesujące spojrzenie na mieszkańców Nowego Jorku (choć nie tylko, bo Autor wrzucił tu też coś z Karoliny Północnej).
Migawki z rzeźni czy więzienia robią wrażenie, ale jednak zbyt mozaikowa to opowieść, żeby została w pamięci.

Interesujące spojrzenie na mieszkańców Nowego Jorku (choć nie tylko, bo Autor wrzucił tu też coś z Karoliny Północnej).
Migawki z rzeźni czy więzienia robią wrażenie, ale jednak zbyt mozaikowa to opowieść, żeby została w pamięci.

Jakoś do tej pory nie wiedziałem, jak właściwie zaczęła się Wielka Wojna.
O wielu jej elementach się rozmawia, ale o militarnym początku jakoś nie bardzo.
Cieszę się, że Marnę przeczytałem, choć czasem gubiłem się w natłoku jednostek.

Ze smutkiem dowiedziałem się z netu, że jej Autor, pan Jarosław Centek, niedawno zmarł.
Niech spoczywa w pokoju!

Jakoś do tej pory nie wiedziałem, jak właściwie zaczęła się Wielka Wojna.
O wielu jej elementach się rozmawia, ale o militarnym początku jakoś nie bardzo.
Cieszę się, że Marnę przeczytałem, choć czasem gubiłem się w natłoku jednostek.

Ze smutkiem dowiedziałem się z netu, że jej Autor, pan...

Rozwiń

Zwiń

Chłodno coś w roku pańskim 2025.
To i czyta się lepiej, więc lektura numeru czerwcowego Nowej Fantastyki zakończona.

A w niej po polsku.
„Znamię” Marcina Rusnaka – dłuuuugie. Ale dobrze napisane. To znaczy na poziomie warsztatowym: tu się nie ma do czego przyczepić, Autor pisać umie. Ale…
Mam do tego tekstu uwagi na poziomie wyższym: sensu, kreacji, nadmiarowości. Posłużę się takim kulawym porównaniem: przed Państwem stoi samochód. Wspaniałe, czerwone Ferrari, na którego masce przytwierdzono Monę Lisę, ze środka dobiega muzyka Black Sabbath, do której wokal podkłada Luciano Pavarotti. Każdy element budzi szacunek, ale po połączeniu ich otrzymujemy coś groteskowego. Podobne uczucie towarzyszyło mi przy lekturze tego tekstu – co ma holokaust do opisanego świata fantasy? Co je łączy, dlaczego, czemu trafia tam ta a nie inna dwójka bohaterów? To jest mamienie czytelnika błyskotkami, ale sensu w tym nie widzę.
Jaki jest sens tworzenia coraz to nowych gatunków „obcych”, którzy świat Lseni zamieszkują? Chyba tylko chęć popisania się: „popatrzcie, jakie fajne nazwy potrafię wymyślić”. Może i miałoby to sens w powieści, ale w opowiadaniu? Kolejny autor, któremu płacą od wydrukowanego znaku?
Są tu sprawy ciekawe, jak tożsamość Jakuba Elkina (światy alternatywne?), wątek Krojczych, przeszłość Vikstriego i Abigail, ale giną przygniecione feerią jarmarcznych bibelotów.
Czytało się nieźle, ale ten tekst po lekturze rozłazi się w szwach jak zetlała atłasowa koszula.

Z zagranicy.
„Rakietowa gawęda” Charlesa Strossa – hard SF. A nawet heavy SF! Lubię bardzo, choć nie chciało mi się szukać w necie, ile Autor nakłamał w sprawach naukowych. Niemniej – po ogólnym natłoku gatunków innych, takie heavy SF to jak łyk źródlanej wody na pustyni. Proszę o więcej!
„Eqalussuaq” Tima Majora – miało być coś o monstrach i jest, do tego w oryginalnej scenografii. Intrygujący tekst, choć do swoich faworytów go nie zaliczę.
„Sezon polowań” Igora Antoniuka – dość przewidywalny, trochę Kingowski horror. Ale czyta się dobrze, tekst nie jest za długi, więc jestem na tak!
„(GAF) i Feature” Serhija Palcuna – uwaga, (GAF) to moja transkrypcja, bo nie chciało mi sięszukać fikuśnych czcionek w Wordzie. Też krótkie, ale niestety zbyt banalne. Każdy potrzebuje przyjaciela? Zgadzam się. I co z tego wynika?
„Jak dziewczyny wróciły” Eugenii Triantafyllou – kolejny tekst o bestii, tym razem w ludzkiej skórze. Ładnie się Autorce udało opisać pewną prowincjonalną zapyziałość (ojciec bohaterki to dla mnie najlepiej odmalowana postać w tym tekście). No i motyw sprawiedliwej zemsty zawsze się sprawdza. Bezapelacyjnie bardzo dobry tekst!

W publicystyce artykuł zainspirowany „Szczękami”, na które się w epoce nie załapałem. Może i dobrze, bo naczelnym kinowym potworem mego dzieciństwa była Godzilla. A tekst opisuje rekinie wcielenia zła w różnych dziełach filmowych. Lepszych i – z reguły – gorszych.
O innych paskudnych zwierzątkach opowiada za to P. Pieniążek w „Zwierzęcym terrorze”. Nie jestem nałogowym pochłaniaczem filmów, ale klasykę trzeba znać! I sporo jednak z tych filmów obejrzałem, więc wróciłem do nich pamięcią dzięki temu artykułowi.
Nabrałem za to chęci na przeczytanie książek Thomasa Olde Heuvelta i Maksa Kidruka po przeczytaniu wywiadów z nimi przeprowadzonych. Może rzeczywiście się skuszę?
Na marginesie powiem jeszcze, że kiedy czytałem w latach 80-tych w Fantastyce „Najazd z przeszłości” Jamesa Hogana, strasznie mnie on wówczas rozbawił. Bo opisywał, jak to Amerykanin wyobraża sobie idealnie działający komunizm, kiedy ja za oknem i w telewizorze miałem skrzeczący realny socjalizm. Ten kontrast, ten utopijny świat stworzony przez Amerykanina był niezamierzenie potwornie śmieszny! Ciekawe, czy dziś też tę powieść tak odebrałbym?

PS. Gdzie Aleksandra Klęczar???

Chłodno coś w roku pańskim 2025.
To i czyta się lepiej, więc lektura numeru czerwcowego Nowej Fantastyki zakończona.

A w niej po polsku.
„Znamię” Marcina Rusnaka – dłuuuugie. Ale dobrze napisane. To znaczy na poziomie warsztatowym: tu się nie ma do czego przyczepić, Autor pisać umie. Ale…...

Rozwiń

Zwiń

Ciekawe, ale podane w galopującym tempie, a ilość nazwisk przytłacza.
Tym niemniej - warto!

Ciekawe, ale podane w galopującym tempie, a ilość nazwisk przytłacza.
Tym niemniej - warto!

Jest lepiej niż ostatnio, ale to nie jest jeszcze Reacher w wysokiej formie.

Jest lepiej niż ostatnio, ale to nie jest jeszcze Reacher w wysokiej formie.

Ta książka mogła być świetna.
A jest tylko dobra.

Bo elementy bardzo dobre (jak "przeskakiwanie" pomiędzy rzeczywistościami), przeplata średnimi (brak pomysłu na wykorzystanie tych "rzeczywistości") i słabymi: jak teologia skierowana chyba do dzieci TikToka, kompletnie niewykorzystane postapo (na Ziemi zbyt szybkie, powrót do plemion zbierackich bez innych etapów, jak lokalni watażkowie np., za to w kosmosie - na co oni czekają? na cud? czemu nie lecą na Alfa Centauri od razu?) czy bezgraniczna wiara w rzeczy "mechaniczne" (czemu bohaterowie wierzą myślorostowi czy egzo jak wyroczniom, nie mam pojęcia).

Jest kilka dobrych momentów w tej książce, ale jako całość niestety jest rozczarowująca (tym bardziej, że na jej temat tyle pochwał usłyszałem).
Docenić należy odwagę Autora, że porwał się na tak jednak skomplikowaną powieść!

Ta książka mogła być świetna.
A jest tylko dobra.

Bo elementy bardzo dobre (jak "przeskakiwanie" pomiędzy rzeczywistościami), przeplata średnimi (brak pomysłu na wykorzystanie tych "rzeczywistości") i słabymi: jak teologia skierowana chyba do dzieci TikToka, kompletnie...

Rozwiń

Zwiń

Gość ciekawie pisze, temat ogarnia.
Ale za typowe dla Bellony brak redakcji i brak korekty odejmuję dwie gwiazdki, bo jestem już mega zmęczony bezlikiem baboli w publikacjach Bellony.

Gość ciekawie pisze, temat ogarnia.
Ale za typowe dla Bellony brak redakcji i brak korekty odejmuję dwie gwiazdki, bo jestem już mega zmęczony bezlikiem baboli w publikacjach Bellony.