Olvido

Krzysztof Rewiuk – „Olvido”

Rymy i refreny

„W znoszonym prochowcu z podbiciem koloru krwawnika, pierwszego dnia po urlopie, na długi korytarz oddziału RE szpitala w Nowej Kordobie wkroczył starszy asystent, doktor Miguel Olvido”.

Jak to jest: mówię, że takie książki mi się nie podobają, a potem czytam takiego „Olvido” i co? – i jestem zachwycona. Przecież nie lubię książek, które opierają się na odniesieniach. Już nawet nie wspominajmy o tych wszystkich zbudowanych na żarcikach, które za trzy lata będą żenujące, a za dziesięć niezrozumiałe. Ograniczmy się do poważnych, uczciwych nawiązań do kultury wysokiej, najlepiej dobrze już omszałej. I tak zazwyczaj nie przepadam, na dłuższą metę wydaje mi się to sztuczne.

Tutaj nawiązania są samą osnową świata przedstawionego. Ale nie jak koncept, tylko jak krwiobieg, nie tyle przekombinowane dla popisu, ile przeczute z własnej potrzeby, raz zabawnie, raz zupełnie serio. Cała materia tego świata, opartego na motywach powtarzających się jak refreny i rymujących w kolejnych opowiadaniach/rozdziałach. W skrócie przyjmijmy, że spiętych motywem Don Kichota i Sancho Pansy, choć też nie do końca.

Co więcej, wytknięto mi niedawno, że lubię, jak mi się świat przedstawiony jakoś domyka w obrębie tekstu („Lagrange. Listy z Ziemi” mi się domknął w moim pojęciu, a chyba niekoniecznie miał, cóż, co poradzisz). Tu formalnie mógłby się domknąć, choć autor zostawia furteczkę – no właśnie „znając bohaterów”, uznajmy to „wyjaśnienie za możliwe, lecz nieobowiązujące”. Chyba nie chcę, żeby mi się tu wszystko dookreśliło, już nawet abstrahując od tego, JAK by to uspójnienie w takim razie wyglądało.

Ale chyba wolałabym te rymy i refreny, układające się ciągle na nowo, jako emocjonalnie prawdziwsze niż twarda rzeczywistość świata przedstawionego – tego jedynego, skolapsowanego i dookreślonego. Ja raczej wizualizuję i popadam w immersję, niż doceniam słowa jako takie, a tym razem to sama opowieść, powracająca w kolejnych wersjach, wydała mi się najważniejsza.

Być może rzecz w tym, że w tej książce nie chodzi o grę w rozpoznanie „skąd to”, bo to mamy mieć wchłonięte od zawsze z powietrza, tu chodzi o to, „po co” i „dlaczego akurat to”. Dlaczego ona mu z kosza daje maliny, a doktor ma płaszcz z podbiciem koloru krwawnika.

Przypominało mi się nagle, jak czytałam „Rycerza nieistniejącego” Italo Calvino ściągniętego u babci z półki. Wyglądał niewinnie, mała książeczka, i teraz wystawcie sobie nastoletnią Cran, która nie miała pojęcia o poezji rycerskiej, o Karolu Wielkim, w ogóle, tak prawdę mówiąc, o niczym nie miała za wiele pojęcia. Nic nie pamiętam w tej chwili z książek Calvino, oprócz tego wrażenia, jakbym otwarła Sezam ze skarbami. To przeczucie, jak niesamowity świat się tam kryje, zrozumiały dla innych.

Myślę, że w „Olvido” prześlizgnęłam się bez rozpoznania po całej masie „płaszczy koloru krwawnika”, choć teraz oczywiście zauważam ich więcej niż trzydzieści lat temu. Ale wróciło to uczucie otwarcia Sezamu, którego jesteśmy częścią. Kiedy słowa i tropy przestają być nawiązaniem, a stają się materią myślenia.

Bohaterowie też tak po prostu budzą moją sympatię, przynajmniej w części swoich wcieleń – Sanchez zawsze, doktor różnie, ale niektórych doktorów lubię bardzo, choć nie jestem pewna dlaczego. Ale są różni i wcale nie tak papierowi, jak można by się spodziewać po figurze narracyjnej w grze literackiej.

Mój ulubiony jest rozdział rzymski, choć w trakcie czytania to przy nim przestałam być radośnie zachwycona, a zaczęłam osuwać się w złe przeczucia. Fazę na Rzym też już miałam przez tych trzydzieści lat. I zarazę mieliśmy. I wszystko się obraca w refrenie.

PS: „Olvido” jest piękny jako przedmiot. Doskonale leży w rękach, ma ilustracje, a okładka – znów – powinna mnie przerażać, bo to jest stylistyka, która mi wraca w majakach po narkozie. A tu wydała mi się czysta i stabilna, jak ta cała biblioteka skojarzeń w środku.

Krzysztof Rewiuk – „Olvido”

Rymy i refreny

„W znoszonym prochowcu z podbiciem koloru krwawnika, pierwszego dnia po urlopie, na długi korytarz oddziału RE szpitala w Nowej Kordobie wkroczył starszy asystent, doktor Miguel Olvido”.

Jak to jest: mówię, że takie książki mi się nie podobają, a potem czytam takiego „Olvido” i co? – i jestem zachwycona. Przecież nie lubię...

Bardzo ciekawa narracja - książka językowo świetnie napisana,ale z początku ciężko się w nią wgryźć. Jest w niej wiele smaczków i odniesień popkulturowych oraz historycznych - znane postacie przewijają się na tle opowiadań obok głównego protagonisty w postaci doktora Olvido. Często występuje tu zabawa formą, opowiadania są zabawne, oniryczne, refleksyjne, niedopowiedziane, mające pewną głębię i miejsce na indywidualną interpretację - językowo stylizowane na czas i miejsce snutej opowieści. Bardzo wysublimowana i nieszablonowa fantastyka.

Bardzo ciekawa narracja - książka językowo świetnie napisana,ale z początku ciężko się w nią wgryźć. Jest w niej wiele smaczków i odniesień popkulturowych oraz historycznych - znane postacie przewijają się na tle opowiadań obok głównego protagonisty w postaci doktora Olvido. Często występuje tu zabawa formą, opowiadania są zabawne, oniryczne, refleksyjne, niedopowiedziane,...

To jest LITERATURA
(tak tak, dużymi literami!)
Czyta się to bardzo dobrze, wręcz płynie z każdym słowem, każdym zdaniem, każdym akapitem.

Co prawda do samego końca miałem wrażenie, że nie wiem o czym czytam, ale ostatnim opowiadaniem Autor domknął nieco wątki (choć się w posłowiu tego wypiera).

Na pewno warto przeczytać dla samej przyjemności obcowania z tym tekstem.

Dodatkowa gwiazdka za miriady nienachalnych nawiązań popkulturowych, których oczywiście wszystkich nie wyłapałem (ale dla mnie Jumpin' Jack Flash rządzi! Rolling Stones, yeah ;))

To jest LITERATURA
(tak tak, dużymi literami!)
Czyta się to bardzo dobrze, wręcz płynie z każdym słowem, każdym zdaniem, każdym akapitem.

Co prawda do samego końca miałem wrażenie, że nie wiem o czym czytam, ale ostatnim opowiadaniem Autor domknął nieco wątki (choć się w posłowiu tego wypiera).

Na pewno warto przeczytać dla samej przyjemności obcowania z tym...

No nie trafił do mnie debiut pana Rewiuka tak, jak się spodziewałem po bardzo dobrych recenzjach (tutaj i na YT). Nie rzucił na kolana, nie odebrał mowy. Pozostawił lekki zawód, choć na pewno jest powyżej przeciętnej, momentami nawet bardzo dobrze (7/10). Ostatecznie daję 6/10 za niekoniecznie oryginalne zakończenie i słabsze rozdziały/opowiadania, przede wszystkim "Dziewczynę z papieru i ognia". Z kolei "Kot Baskerville'a" i "Bielszy odcień nocy" to perełki. Po piętach depcze im "Oddział dla opętanych" i "Drugi cesarz". Wciąż biję się z myślami, czy kiedyś do książki powrócić, ale już sam ten fakt przemawia na jej korzyść - nie sądzę, by jakiegokolwiek czytelnika pozostawiła obojętnym.

No nie trafił do mnie debiut pana Rewiuka tak, jak się spodziewałem po bardzo dobrych recenzjach (tutaj i na YT). Nie rzucił na kolana, nie odebrał mowy. Pozostawił lekki zawód, choć na pewno jest powyżej przeciętnej, momentami nawet bardzo dobrze (7/10). Ostatecznie daję 6/10 za niekoniecznie oryginalne zakończenie i słabsze rozdziały/opowiadania, przede wszystkim...

Genialna w swojej prostocie. Perfekcyjnie utkana. Cudownie prawdziwa. Pokochałam szczerym serduszkiem.

Genialna w swojej prostocie. Perfekcyjnie utkana. Cudownie prawdziwa. Pokochałam szczerym serduszkiem.

Zbiór kilku opowiadań, które tworzą spójną opowieść. Główni bohaterzy to doktor Olvido oraz jego asystent Sanchez. Każda opowieść dzieje się w innym miejscu i czasie, każda stanowi nawiązanie do innego dzieła kultury.
Świetna rozrywka w konwencji S-F, postapo i powieści historycznej na wysokim poziomie.
Bardzo polecam!

Zbiór kilku opowiadań, które tworzą spójną opowieść. Główni bohaterzy to doktor Olvido oraz jego asystent Sanchez. Każda opowieść dzieje się w innym miejscu i czasie, każda stanowi nawiązanie do innego dzieła kultury.
Świetna rozrywka w konwencji S-F, postapo i powieści historycznej na wysokim poziomie.
Bardzo polecam!

Osiem gwiazdek za świetną zabawę i czytelniczą przyjemność przy rozszyfrowywaniu kulturowych (i popkulturowych) tropów. Każda kolejna historia przynosiła mi radość a część finałowa poskładała wszystko w logiczną, chociaż niewesołą całość.

Osiem gwiazdek za świetną zabawę i czytelniczą przyjemność przy rozszyfrowywaniu kulturowych (i popkulturowych) tropów. Każda kolejna historia przynosiła mi radość a część finałowa poskładała wszystko w logiczną, chociaż niewesołą całość.

Zanim zabrałam się do czytania „Olvida”, znałam już część opowiadań autorstwa Krzysztofa Rewiuka. Rewiuk pisze rewelacyjnie, a jego talent jeszcze bardziej widoczny jest wówczas, gdy teksty występują w gromadzie - tak jak tutaj, bo „Olvido” jest zbiorem opowiadań, chociaż łączących się w taki sposób, że dostajemy coś pomiędzy zbiorem a powieścią.
Olvido i Sanchez wędrują przez konwencje literackie i epoki historyczne, często odgrywając role znanych fikcyjnych postaci. Książka jest inteligentna, wielowarstwowa, cudownie napisana. Jedna z tych polskich fantastycznych książek, które czytałam z zachwytem (nie zdarza się to przesadnie często) i która - znowu - nie cieszy się takim zainteresowaniem, jakim powinna. Zwłaszcza, że „Olvido” miał - i mam nadzieję, że wciąż ma - szansę uderzyć w mityczny mainstream.
Życzę sukcesu „Olvida” tak samo autorowi, jak i polskiemu rynkowi książki. Wydawnictwu Stalker Books gratuluję i dziękuję za odważną decyzję wydania „Olvida”, bo wychodzi na to, że często potrzeba odwagi do wydawania świetnej fantastyki.

Zanim zabrałam się do czytania „Olvida”, znałam już część opowiadań autorstwa Krzysztofa Rewiuka. Rewiuk pisze rewelacyjnie, a jego talent jeszcze bardziej widoczny jest wówczas, gdy teksty występują w gromadzie - tak jak tutaj, bo „Olvido” jest zbiorem opowiadań, chociaż łączących się w taki sposób, że dostajemy coś pomiędzy zbiorem a powieścią.
Olvido i Sanchez wędrują...

Fenomenalna zabawa z aluzjami i tropami literackimi. Pozornie zbiór opowiadań osadzonych w różnych rzeczywistościach, które łączą różne wcielenia dwóch głównych bohaterów, doktora Olvido i Sancheza (Don Kichota i Sancho Pansy?..),w rzeczywistości powieść z wyraźną, pomysłową klamrą, która tłumaczy konstrukcję tej opowieści złożonej z opowieści.
Wędruje na moją listę kandydatek do nagrody Zajdla.

Fenomenalna zabawa z aluzjami i tropami literackimi. Pozornie zbiór opowiadań osadzonych w różnych rzeczywistościach, które łączą różne wcielenia dwóch głównych bohaterów, doktora Olvido i Sancheza (Don Kichota i Sancho Pansy?..),w rzeczywistości powieść z wyraźną, pomysłową klamrą, która tłumaczy konstrukcję tej opowieści złożonej z opowieści.
Wędruje na moją listę...