Profil użytkownika: minionek

A pomyśleć, że to wszystko zaczęło się od przypadkowego spotkania Haruhi i Nagato po pijaku w barze. Aż miło popatrzeć, jak tych dwoje różnych ludzi, niespodziewanie odnajduje szczęście w swoich ramionach i postanawia spędzić ze sobą resztę życia.
Aż łezka się w oku kręci!
Szkoda, że to już koniec mojej ukochanej historii. Nie obyło się bez dużej dawki śmiechu i mnóstwa wzruszeń. Ten ostatni tom to jeden wyciskacz łez. Najpierw autorka serwowała mi smutne wspominienia i musiałam robić sobie przerwy, żeby to wszystko poukładać w głowie. Raptem kilka stron dalej, znowu musiałam wycierać oczy, tym razem szczerząc zęby z radości. No samo życie po prostu! Pewnie dlatego tak uwielbiam tę historię. Dzięki swojej życiowej prostocie jest dla mnie jak ciepły kocyk, otulający moje serce niczym kokon, w którym chciałabym zostać jak najdłużej.
Ponadto byłam mile zaskoczona, jak potoczyły się losy pobocznych bohaterów i ucieszyłam się, że każdy z nich dostał swoje szczęśliwe zakończenie. To było super!

A pomyśleć, że to wszystko zaczęło się od przypadkowego spotkania Haruhi i Nagato po pijaku w barze. Aż miło popatrzeć, jak tych dwoje różnych ludzi, niespodziewanie odnajduje szczęście w swoich ramionach i postanawia spędzić ze sobą resztę życia.
Aż łezka się w oku kręci!
Szkoda, że to ju...

Rozwiń

Zwiń

Miłość między Haruhi i Nagato kwitnie w najlepsze! Bohaterowie czują się coraz bardziej swobodnie ze sobą i z tym, jak są postrzegani przez otoczenie. Bardzo przyjemnie śledzi się, jak ich relacja dojrzewa w miarę postępu fabuły, oraz jaki to ma wpływ na postrzeganie ich samych. Oczywiście nie brakuje przy tym humoru i komicznych sytuacji. Chociaż jak na moje, nie ma tego aż tyle, jak w poprzednim tomie, ale nie przeszkadzało mi to. Nawet cieszyłam się, że autorka postanowiła skupić się na poważniejszych tematach i problemach, z jakimi muszą zmierzyć się bohaterowie. Dla mnie to było bardzo autentyczne, w końcu w życiu nie zawsze jest pięknie i kolorowo. Mimo to, przez całą lekturę szczerzyłam się jak głupia do sera, nie licząc tych dwóch sytuacji, w której ze złości miałam ochotę przyłożyć jednemu kretynowi i drugiemu głupkowi prosto w zęby za ich irytujące zachowanie. Haruhi, serio masz za dobre serce dziewczyno!
Podsumowując, to był tomik pełen miłosnych zawirowań i niemałych dramatów. Prawdziwy emocjonalny rollercoaster.

Miłość między Haruhi i Nagato kwitnie w najlepsze! Bohaterowie czują się coraz bardziej swobodnie ze sobą i z tym, jak są postrzegani przez otoczenie. Bardzo przyjemnie śledzi się, jak ich relacja dojrzewa w miarę postępu fabuły, oraz jaki to ma wpływ na postrzeganie ich samych. Oczywiście...

Rozwiń

Zwiń

Jak już zaczęłam czytać, to nie mogłam się oderwać do samego końca. Momentami to śmiałam się, aż za głośno z niektórych tekstów. Uwielbiam taki luźny humor, a do tego jeszcze życiowe perypetie bohaterów na wspólnym kwadracie, to było dla mnie złoto. Bardzo podobało mi się, w jaki sposób autorka poprowadziła relację między bohaterami, nie robiąc z tego na start gorącego romansu, tylko w naturalnym tempie budując więź opartą na zaufaniu i narastającej sympatii. Do tego różnica wieku między Haruhi i Nagato była fajnie nakreślona i tylko dodawała uroku tej historii. No słodziaki po prostu.

Jak już zaczęłam czytać, to nie mogłam się oderwać do samego końca. Momentami to śmiałam się, aż za głośno z niektórych tekstów. Uwielbiam taki luźny humor, a do tego jeszcze życiowe perypetie bohaterów na wspólnym kwadracie, to było dla mnie złoto. Bardzo podobało mi się, w jaki sposób au...

Rozwiń

Zwiń

W końcu kolejny tom zielonego yuri! Uwielbiam wracać do tej sympatycznej historii, która zajmuje wyjątkowe miejsce w moim sercu. Po lekturze zawsze zostawia mnie z uczuciem przyjemnego ciepła w klatce piersiowej, a na samą myśl buzia normalnie sama się uśmiecha. Kochana pocieszna historia o młodzieńczej przyjaźni i miłości.
W tym tomie jeszcze bardziej polubiłam postać Kanny, pewna siebie i zadziorna kobitka, a jednocześnie uosobienie matczynej opieki dla naszych bohaterek. Mam nadzieję, że ona i Joe wrócą do siebie, a wtedy Kanna zostałaby na stałe w Japonii.
Uwielbiam też wątek festiwalu i zacieśniania więzi między bohaterami (normalnie śmiechom nie było końca). Do tego super oddana atmosfera samego wydarzenia! Normalnie czułam to słońce na twarzy i wibracje muzyki podczas czytania.
Bardzo podobało mi się, że w tym tomie wybrzmiało to, że Mitsuki naprawdę ma paczkę przyjaciół, na których może polegać, bez zastanawiania się, czy jest piątym kołem u wozu. Normalnie aż ciepło robiło się na sercu, kiedy w takich czarno-białych scenach ta zieleń była jeszcze bardziej zielona niż zwykle. Oficjalnie zieleń to nie tylko kolor miłości, ale i również przyjaźni!
Co to samej Mitsuki, co się zadziało w połowie tego tomu, to istny szok! Absolutnie się tego nie spodziewałam, że sytuacja z nagraniem jej muzyki tak się potoczy! Dobrze dla niej. Miło patrzyło się na jej szczęście z faktu bycia w końcu sobą, bez ukrywania się.
I ja się pytam, co to za zakończenie? Poprzednie tomy, nie kończyły się w taki sposób, a tu co? Co to za cliffhanger? Do tego jeszcze taka impreza w pięknych stojach wieczorowych na koniec, a dziewczyny wyglądały tak świetnie...
Plus za jeszcze zabawny rozdział survivalu z Naritą. Popłakałam się ze śmiechu!

W końcu kolejny tom zielonego yuri! Uwielbiam wracać do tej sympatycznej historii, która zajmuje wyjątkowe miejsce w moim sercu. Po lekturze zawsze zostawia mnie z uczuciem przyjemnego ciepła w klatce piersiowej, a na samą myśl buzia normalnie sama się uśmiecha. Kochana pocieszna historia ...

Rozwiń

Zwiń

"Przemiana Natsume" zrobiła na mnie wrażenie swoim dojrzałym podejściem w kwestii postrzegania intymności. To, w jaki sposób jest tutaj przedstawiona cielesność, podkreślając znaczenie zaufania i przede wszystkim wyraźnej komunikacji między bohaterami, to było coś pięknego. Podobało mi się, że obawy Natsume spotykały się z okazywaniem zrozumienia i dawaniem poczucia bezpieczeństwa ze strony Ko. Cieszę się, że autorka tak mocno to podkreśliła.
Jak zawsze przepiękna kreska, przystojni mężczyźni, humor nie do pobicia i świetnie nakreślony romans. Za to właśnie kocham Mamitę!
Ale tutaj z budowaniem napięcia to przeszła samą siebie, nosz cholera jasna, bo inaczej się nie da tego napisać. Serce waliło mi jak młot i już to było to i nagle włączał się przeklęty alarm i koniec akcji między bohaterami. Było tak parę razy, ale na szczęście finał wynagrodził mi całą tę frustrację. To była niezwykle satysfakcjonująca wisienka na torcie. Natsume dokonał tutaj niezłej przemiany z poczwarki w motyla.

"Przemiana Natsume" zrobiła na mnie wrażenie swoim dojrzałym podejściem w kwestii postrzegania intymności. To, w jaki sposób jest tutaj przedstawiona cielesność, podkreślając znaczenie zaufania i przede wszystkim wyraźnej komunikacji między bohaterami, to było coś pięknego. Podob...

Rozwiń

Zwiń

W tym tomie tyle się wydarzyło! Podczas czytania na przemian towarzyszyły mi różne emocje, od śmiechu i wzruszeń do niepokoju i niesmaku w jednym. Już zapomniałam, jak ta manga momentami potrafi być brutalna, i to nie tylko przy pomocy pięści. Autor wykonał tu świetną robotę, bo sceny są naprawdę mocne i zrobiły na mnie ogromne wrażenie, a wręcz miałam ciary, kiedy niektóre rysunki wręcz "wykręcały" twarze bohaterom, nadając im tego złowieszczego nieludzkiego wyglądu, zwiastując zagrożenie, czyhające na Satoko w danej sytuacji. Szczególnie w początkowym rozdziale...czułam się co najmniej niekomfortowo.
A co u Shinpeia i Satoko? Uwielbiam ich relację, są jak ogień i lód, a jednocześnie doskonale się uzupełniają. Rozczuliłam się przy scenie z blizną-nie ma nic piękniejeszego niż uzyskanie akceptacji od drugiej osoby. I jeszcze scena ze świetlikami...no normalnie miodzio! Podobało mi się również, jak Shinpei nazywał Satoko swoją żoną, mimo iż nie są małżeństwem. To takie urocze. Poza tym bardzo rozbawił mnie moment, w których Satoko się zdenerwowała i o ironio wyglądała równie złowieszczo, jak Shinpei przy swoich mrocznych przebłyskach. To było genialne!
Poza tym, bardzo podoba mi się to skrupulatne oddanie reali historycznych, od dbałości o detale stroi noszonych przez bohaterów oraz przestrzeni, w której mieszkają; do panujących stosunków społecznych, przedstawiając te wszystkie aspekty życia oczami kobiet, które są najniżej w tej hierarchi. I jakież to prawdziwe w myśl historii, że Satoko wierzy że żyje tylko po to, żeby wypełnić swój obowiązek wobec rodziny, nie zważając na swoje szczęście. W tym tomie to bardziej wybrzmiało, kiedy zaczyna negować w sobie jakiekolwiek uczucia, które zaczyna żywić do Shinpeia. Nie mogę się doczekać, co ten konflikt między sercem, a poczuciem obowiązku przyniesie w przyszłości.

W tym tomie tyle się wydarzyło! Podczas czytania na przemian towarzyszyły mi różne emocje, od śmiechu i wzruszeń do niepokoju i niesmaku w jednym. Już zapomniałam, jak ta manga momentami potrafi być brutalna, i to nie tylko przy pomocy pięści. Autor wykonał tu świetną robotę, bo sceny są n...

Rozwiń

Zwiń

"Lion hearts" to przepiękna opowieść o wyjątkowej pierwszej miłości. Od razu przepadłam w tym wirze młodzieńczych uczuć i emocji, a ciąg zdarzeń niezwykle poruszający, a jednocześnie tak przytłaczający, nieraz pozbawiał mnie tchu, a serce wręcz podchodziło mi do gardła. Z drugiej strony, ta naturalność i wrażliwość nadawała tej historii realizmu, z którym nie chciałam się rozstawać.
W tej mandze urzekła mnie przede wszystkim ta niewinność i delikatność w odkrywaniu uczuć między chłopakami. Podobało mi się przedstawienie uroków nastoletniej miłości, jako metafory dmuchawca, którego bohaterowie razem muszą chronić przed wiatrem trosk i zmartwień rzeczywistości. Ori Mita stworzyła tu piękne przesłanie. Po raz kolejny czytanie jej historii było niezwykłym doświadczeniem.

"Lion hearts" to przepiękna opowieść o wyjątkowej pierwszej miłości. Od razu przepadłam w tym wirze młodzieńczych uczuć i emocji, a ciąg zdarzeń niezwykle poruszający, a jednocześnie tak przytłaczający, nieraz pozbawiał mnie tchu, a serce wręcz podchodziło mi do gardła. Z drugiej...

Rozwiń

Zwiń

Ta seria ma niepowtarzalny klimat, który mnie do siebie przyciąga. Autorka w doskonały sposób przekazuje nam uczucia i emocje, które ciężko czasem wyrazić słowami, a z którymi utożsamiam się w dużym stopniu. Uderza w odpowiednie nuty w moim sercu. Mimo iż szczerze nie znam większości utworów, które przewijają się przez całą historię, to Sumiko Arai prezentuje je tak, że mam wrażenie że melodia gra tuż przy moim uchu,-a w tle tak naprawdę jest włączony TV, a na dworze szczeka pies-czuję się jakbym doświadczała tej muzyki na żywo, jak na koncercie. To po prostu coś magicznego, nie potrafię tego precyzyjnie wyrazić słowami. Po prostu płynę razem z bohaterami przez zmieniający się rytm i ton danej piosenki, co mnie jara na maksa.
Niesamowite jest to, jak dynamicznie zmieniają się uczucia między bohaterkami i cieszę się, że poznajemy je bardziej niż dotychczas. Zwłaszcza jak rozwija się ich przyjaźń poza granicami muzyki, kiedy na horyzoncie pojawia się rzeczywistość, z którą trzeba sobie poradzić. Warto też wspomnieć o Joe, który jest wujkiem Mitsuki, która towarzyszy bohaterkom od pierwszego tomu. I o kurczę, to jest tak świetna postać! Jego sposób bycia i humor to jest coś nie do podrobienia. Super, że poznajemy trochę jego przeszłość i to urocze, jak bardzo Mitsuki jest do niego podobna z tamtych lat.
Nie mogę się doczekać kolejnego tomu! To jest tak dobra seria, naprawdę ludzie przeczytajcie koniecznie!

Ta seria ma niepowtarzalny klimat, który mnie do siebie przyciąga. Autorka w doskonały sposób przekazuje nam uczucia i emocje, które ciężko czasem wyrazić słowami, a z którymi utożsamiam się w dużym stopniu. Uderza w odpowiednie nuty w moim sercu. Mimo iż szczerze nie znam większości utwor...

Rozwiń

Zwiń