Tatuś Muminka i morze

Trochę nie fajnie ze strony rodziny muminków że postanowili się przeprowadzić bez słowa i niedawać o tym komukolwiek znać

Trochę nie fajnie ze strony rodziny muminków że postanowili się przeprowadzić bez słowa i niedawać o tym komukolwiek znać

Gdyby samotność była książką to byłaby właśnie tą. Nigdy nie spodziewałabym się że będę płakała przez Bukę ale here we are. Jej historia rozdziera serce. Tatuś Muminka natomiast jest najbardziej egocentryczną, narcystyczną postacią jaką świat widział. Nie znoszę typa a za to jak traktuje swoją rodzinę powinien się w tym swoim morzu utopić. O!

Gdyby samotność była książką to byłaby właśnie tą. Nigdy nie spodziewałabym się że będę płakała przez Bukę ale here we are. Jej historia rozdziera serce. Tatuś Muminka natomiast jest najbardziej egocentryczną, narcystyczną postacią jaką świat widział. Nie znoszę typa a za to jak traktuje swoją rodzinę powinien się w tym swoim morzu utopić. O!

Muminki to seria przygód białych trolli z Doliny Muminków. To opowieść o przyjaźni, rodzinie, naturze. Pokazuje różnorodność charakterów bohaterów, pokazuje ich emocje i sposoby radzenia sobie z nimi.

Muminki to seria przygód białych trolli z Doliny Muminków. To opowieść o przyjaźni, rodzinie, naturze. Pokazuje różnorodność charakterów bohaterów, pokazuje ich emocje i sposoby radzenia sobie z nimi.

Nie potrafię się zdecydować, czy to najdojrzalsza odsłona serii, czy po prostu najmniej subtelna. Na pewno jest jedną z najciekawszych. Gdy Tata Muminka mówi, że jego syn jest jeszcze mały, a Mama Muminka się z tego śmieje, cała rodzina przechodzi przez etap poważnych przemian. Ogromną siłą książki jest mistrzowsko stworzony klimat, budowany również przez konsekwentnie melancholijne ilustracje.

Nie potrafię się zdecydować, czy to najdojrzalsza odsłona serii, czy po prostu najmniej subtelna. Na pewno jest jedną z najciekawszych. Gdy Tata Muminka mówi, że jego syn jest jeszcze mały, a Mama Muminka się z tego śmieje, cała rodzina przechodzi przez etap poważnych przemian. Ogromną siłą książki jest mistrzowsko stworzony klimat, budowany również przez konsekwentnie...

Dla mnie to opowieść o relacji człowieka z morzem. Na przykład postać latarnika... Przyroda, a morze w szczególności sprawia, że porządkujemy się w sobie. Co dało morze Tatusiowi, co Mamusi i samemu Muminkowi? Trudniejsza pozycja z serii o Muminkach, zresztą moja ulubiona. Czytając należy mieć na względzie głęboki związek Skandynawów z morzem. Ono jest częścią ich życia.

Dla mnie to opowieść o relacji człowieka z morzem. Na przykład postać latarnika... Przyroda, a morze w szczególności sprawia, że porządkujemy się w sobie. Co dało morze Tatusiowi, co Mamusi i samemu Muminkowi? Trudniejsza pozycja z serii o Muminkach, zresztą moja ulubiona. Czytając należy mieć na względzie głęboki związek Skandynawów z morzem. Ono jest częścią ich życia.

Kryzys, kryzys, kryzys... Kryzys człowieka, jego wyobrażenia o sobie. To historia o egoizmie wynikającym z bólu duszy, ale też o niesamowitej dobroci i ciepłym trwaniu z drugą osobą.
To straszna część... Wkurzająca i smutna. Bardzo niepokojąca. Ja czytając miałam wrażenie jakiegoś delirycznego koszmaru... Albo mrocznego dnia świstaka. Jednocześnie daje niesamowite możliwości interpretacyjne i jest kopalnią tematów do poruszenia, czy to z dzieckiem, czy w innym towarzystwie.
Jestem pod ogromnym wrażeniem, że Tove zdecydowała się wydać tę część w takiej formie, czuć melancholię, zmierzanie do końca. Moim zdaniem to zdecydowanie najtrudniejsza część...

"Dziwne - myślała smętnie Mama Muminka. - Dziwne, że ludzie mogą stać się smutni, a nawet źli, gdy życie staje się zbyt łatwe. Ale tak to już jest. I wtedy najlepiej zacząć od nowa, od drugiego końca".

Kryzys, kryzys, kryzys... Kryzys człowieka, jego wyobrażenia o sobie. To historia o egoizmie wynikającym z bólu duszy, ale też o niesamowitej dobroci i ciepłym trwaniu z drugą osobą.
To straszna część... Wkurzająca i smutna. Bardzo niepokojąca. Ja czytając miałam wrażenie jakiegoś delirycznego koszmaru... Albo mrocznego dnia świstaka. Jednocześnie daje niesamowite...

Inna niż wcześniejsze książki z serii.

Książka o kryzysie relacji wśród bliskich, o samotności, niezgodzie na codzienność i poszukiwaniu autonomii jednostki w rodzinie i otaczającej rzeczywistości. Zaskakująco poważna, zupełnie "niemuminkowa". Zdecydowanie bardziej dla dorosłych niż dla dzieci. Perełka.

Inna niż wcześniejsze książki z serii.

Książka o kryzysie relacji wśród bliskich, o samotności, niezgodzie na codzienność i poszukiwaniu autonomii jednostki w rodzinie i otaczającej rzeczywistości. Zaskakująco poważna, zupełnie "niemuminkowa". Zdecydowanie bardziej dla dorosłych niż dla dzieci. Perełka.

Bardzo melancholijna część cyklu o Muminkach, widać, iż powoli zbliżamy się do końca opowieści o nich. Opowieść o próbie szukania swojego miejsca w życiu, o niezgodzie na otaczającą rzeczywistość i nieoczywistych skutkach jej zmiany. Czasami lepiej się pogodzić ze sobą i swoimi ograniczeniami, niż dążyć do wielkich, ale ulotnych celów.

Bardzo melancholijna część cyklu o Muminkach, widać, iż powoli zbliżamy się do końca opowieści o nich. Opowieść o próbie szukania swojego miejsca w życiu, o niezgodzie na otaczającą rzeczywistość i nieoczywistych skutkach jej zmiany. Czasami lepiej się pogodzić ze sobą i swoimi ograniczeniami, niż dążyć do wielkich, ale ulotnych celów.

Ten tom podobał mi się najmniej ze wszystkich.

Historia opowiada o decyzji Tatusia Muminka, by opuścić Dolinę i wraz z rodziną zamieszkać na samotnej wyspie, gdzie ma objąć pieczę nad latarnią morską. To wyprawa w nieznane, która miała być początkiem nowego, pełnego sensu życia – szczególnie dla Tatusia, który pragnie udowodnić swoją wartość i odnaleźć głębsze znaczenie istnienia.

Jednak zamiast przygody, książka tonie w melancholii. Wyspa okazuje się surowa, nieprzyjazna, a morze – nieujarzmione i obojętne. Postacie, które dotąd były pełne ciepła i charakterystycznych cech, zachowują się dziwnie, jakby zatraciły część siebie. Tylko Mała Mi pozostaje sobą – zadziorna, przenikliwa i odporna na atmosferę przygnębienia. Pozostali – Muminek, Mama, a zwłaszcza Tatuś – przechodzą przemiany, które wzbudzały we mnie lekki niepokój. Tatuś Muminka wykazuje się wyjątkową butą, skupia się na własnych ambicjach i wizjach, tracąc z oczu potrzeby bliskich. Jego obsesja na punkcie morza i latarni sprawia, że oddala się emocjonalnie od rodziny, a jego zachowanie momentami graniczy z egoizmem.

To opowieść o samotności, kryzysie tożsamości i próbie odnalezienia siebie w świecie, który nie daje łatwych odpowiedzi. Choć stylistycznie piękna i pełna symboliki, zostawiła mnie z uczuciem smutku i dystansu – zupełnie innym niż ciepło domowego ogniska, które zwykle towarzyszyło mi przy lekturze Muminków.

Ten tom podobał mi się najmniej ze wszystkich.

Historia opowiada o decyzji Tatusia Muminka, by opuścić Dolinę i wraz z rodziną zamieszkać na samotnej wyspie, gdzie ma objąć pieczę nad latarnią morską. To wyprawa w nieznane, która miała być początkiem nowego, pełnego sensu życia – szczególnie dla Tatusia, który pragnie udowodnić swoją wartość i odnaleźć głębsze znaczenie...

Wspaniała seria dla dzieci, muminki wciągają i zachęcają do sięgnięcia po całą serię

Wspaniała seria dla dzieci, muminki wciągają i zachęcają do sięgnięcia po całą serię