Profil użytkownika: homo_libris

Lisa See była mi już znana ze świetnej powieści „Krąg kobiet pani Tan”, a „Kwiat Śniegu i sekretny wachlarz” to tematycznie bardzo podobna historia, która przedstawia losy dwóch kobiet żyjących w XIX-wiecznych Chinach. Lily i Śnieżny Kwiat poznają się w dzieciństwie, kiedy zostaje im przepowiedziane, że są laotong, czyli duchowymi siostrami. Od tego momentu ich losy zostają ze sobą związane. Przeżywają razem krępowanie stóp, aranżowane małżeństwa, macierzyństwo i wszelkie inne trudy, z jakimi w tamtym czasie musiały mierzyć się kobiety. Ze względu na obowiązujące obyczaje i zasady, kobiety nie mogą dzielić się wszystkim na głos, dlatego do przekazywania sobie wiadomości używają języka nu shu, którego mężczyźni nie znają. Ich więź jest silna, jednak przychodzi moment, w którym zostaje zachwiana, a Lily i Śnieżny Kwiat próbują się odnaleźć w życiu bez tej drugiej.

Jest to dobra historyczna powieść, która przybliża życie kobiet z XIX wieku w Chinach. Od samego początku widać wiele podobieństw do „Kręgu kobiet pani Tan”, czy też może odwrotnie, bo „Kwiat Śniegu i sekretny wachlarz” powstała kilkanaście lat wcześniej. Osobiście uważam, że tych elementów wspólnych jest trochę za dużo – w obydwu książkach mamy dwie kobiety pochodzące z odmiennych grup społecznych, zmagające się z presją obyczajową, zmuszone do zamążpójścia jako jedynej sensownej drogi życiowej dla kobiety, źle traktowane przez teściowe, które zwyczajowo miały nad nimi władzę, próbujące spełnić oczekiwania mężów do wydania na świat synów i krzywdzące swoje córki krępowaniem stóp. Wydaje się, że „Krąg kobiet pani Tan” to kopia „Kwiatu Śniegu i sekretnego wachlarza”, trochę pozmieniana i z wątkiem medycznym, który według mnie znacznie ubogacił tą historię. Dlatego ten tytuł oceniam nieco niżej, na 4/5, bo nadal jest to ciekawa historia i dobry wybór, jeśli macie ochotę poznać opisane w niej czasy i perspektywę kobiet.

Lisa See była mi już znana ze świetnej powieści „Krąg kobiet pani Tan”, a „Kwiat Śniegu i sekretny wachlarz” to tematycznie bardzo podobna historia, która przedstawia losy dwóch kobiet żyjących w XIX-wiecznych Chinach. Lily i Śnieżny Kwiat poznają się w dzieciństwie, kiedy zostaje im przep...

Rozwiń

Zwiń

Jeffreya Dahmera chyba nie trzeba nikomu przedstawiać. To jeden z najbardziej znanych przestępców, w ostatnich latach szczególnie popularny, za sprawą głośnego serialu Netflixa. Osobiście, mimo jako takiego obeznania z true crime, nie dałam rady obejrzeć więcej niż 3 odcinki. Przyznaję, że Jeffrey Dahmer po prostu zbytnio mnie przerażał.

Renata Kuryłowicz, znana z podcastu „Zbrodnie bez cenzury”, w swojej najnowszej książce stara się przeanalizować życie Jeffreya Dahmera i odpowiedzieć na pytanie, co sprawiło, że dopuścił się tak potwornych zbrodni. Autorka krok po kroku przybliża nam historię Dahmera, od zarysu historii jego rodziny, przez dzieciństwo, dorastanie, pierwsze zbrodnie, do najmakabryczniejszej serii zabójstw i ostatecznie aresztowania. Przez te kilka rozdziałów czytelnik praktycznie płynie – temat jest tak interesujący i ciekawie opisany, że nie da się odłożyć książki na bok. Może jedynie wrażliwsze osoby będą musiały sobie tą historię dawkować.

Kuryłowicz nie podchodzi do tematu szukając sensacji, jak sama pisze, a raczej z chęcią zrozumienia psychiki Dahmera i odczarowania podobnych mu postaci jako „potworów”. Podkreśla, że osoby dopuszczające się takich potworności, to nadal ludzie, tak jak my, a zagadką pozostaje, co tak na prawdę skłania ich do zbrodni. Autorka zrobiła szeroko zakrojony research, o czym świadczy spora ilość przypisów i bibliografia znajdująca się na końcu książki. Przygotowała także mały słowniczek przydatnych pojęć i zaburzeń Dahmera, który na pewno przyda się w szczególności rozpoczynającym swoją przygodę z true crime.

Książkę oceniam na 5/5, jest to naprawdę solidna pozycja eksplorująca mroczne wnętrze seryjnego zabójcy i kanibala. Autorka nie tylko opisuje jego życie i zbrodnie, ale także wydarzenia po aresztowaniu i proces. W tym wszystkim książka nie jest jedynie sprawozdaniem, a opatrzoną przemyśleniami Kuryłowicz głębszą analizą przerażającego umysłu. Mam nadzieję, że autorka ma plany na książki o innych ciekawych postaciach, bo widziałabym na swojej półce ich całą serię.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Znak.

Jeffreya Dahmera chyba nie trzeba nikomu przedstawiać. To jeden z najbardziej znanych przestępców, w ostatnich latach szczególnie popularny, za sprawą głośnego serialu Netflixa. Osobiście, mimo jako takiego obeznania z true crime, nie dałam rady obejrzeć więcej niż 3 odcinki. Przyznaję, że...

Rozwiń

Zwiń

Nell Masters, główna bohaterka „Obsesji” ma wrażenie, że jest przez kogoś obserwowana. Odbiera głuche telefony, dostaje kwiaty od nieznanego nadawcy, a to wszystko łączy się z jakiś sposób z jej przeszłością. Wtedy nazywała się Elle Nugent i nie przypuszczała, że bycie świadkiem pewnego zdarzenia okaże się dla niej początkiem wielu tragicznych wydarzeń.

Autorka naprzemiennie przedstawia teraźniejsze losy bohaterki i ujawnia jej przeszłość. Poznajemy również perspektywę osoby, która obserwuje Nell i chce ją zabić. Czerpie dużą radość ze stalkowania swojej ofiary, a jej narracja przypomina chorą fascynację Joego Goldberga z serialu „Ty”. Okazuje się, że są elementy, które łączą obie postaci – ktoś ma obsesję na punkcie kobiety, tak jak ona w przeszłości obsesyjnie starała się udowodnić, że pewien mężczyzna jest odpowiedzialny za zbrodnię. W ten sposób tytułowa obsesja zyskuje więcej niż jedno znaczenie, bo zadajemy sobie pytanie, kto ma tutaj na czyim punkcie obsesję i czy aby na pewno Nell jest tylko niewinną ofiarą.

Poza Nell, poznajemy niewiele postaci, bo kobieta raczej stroni od bliskich relacji ze względu na swoją przeszłość. Zaczyna spotykać się Alexem, który regularnie podróżuje między Anglią i Stanami i jak się okazuje, także niechętnie dzieli się pewnymi faktami ze swojego życia. Jego obecność daje do myślenia i staje się niejasne, czy zagrożenie czyhające na Nell należy do jej przeszłości czy jednak teraźniejszości. Rozwiązanie zagadki było dla mnie totalnym zaskoczeniem, okazało się, że stalkerem kobiety była osoba, której nawet nie brałam pod uwagę. Nie zawsze takie zaskakujące rozwiązanie działa, bo bywa, że wydaje się oderwane od fabuły, ale uważam, że w tym wypadku zagrało.

Książkę oceniam na mocne 4/5, jest to jeden z lepszych tytułów B. A. Paris, jakie czytałam, a mam za sobą wszystkie wydane po polsku. Jeśli lubicie thrillery psychologiczne, to dajcie szansę „Obsesji”.

Nell Masters, główna bohaterka „Obsesji” ma wrażenie, że jest przez kogoś obserwowana. Odbiera głuche telefony, dostaje kwiaty od nieznanego nadawcy, a to wszystko łączy się z jakiś sposób z jej przeszłością. Wtedy nazywała się Elle Nugent i nie przypuszczała, że bycie świadkiem pewnego zd...

Rozwiń

Zwiń

Sanderson to od długiego czasu jeden z poczytniejszych autorów gatunku high fantasy. Sama planowałam się za niego zabrać już z 10 lat temu, na fali miłości do Pieśni Lodu i Ognia George’a R. R. Martina. Nie wyszło mi to, ale ostatecznie „Z mgły zrodzony” wpadł w moje ręce. Od samego początku książki czuć, że nie jest to jakaś wątpliwej jakości fantastyka. Sanderson umiejętnie łączy interesujący bieg wydarzeń z rozbudowanym w tle społeczeństwem i światem, a w tym wszystkim osadza nietuzinkowe postaci, do których przywiązujemy się już od pierwszego ich pojawienia się. Klimat „Z mgły zrodzonego” bardzo przypominał mi kilka lubianych przeze mnie powieści – Cykl Demoniczny Bretta, Wojny Makowe i Babel Kuang, czy Szóstkę Wron Bardugo. System magiczny jest oryginalny, pomysł na wykorzystanie allomancji, czyli spalania metali, w celu osiągnięcia danego efektu, budzi podziw, choć jak to bywa w tym gatunku, chwilę zajmuje wkręcenie się w ten świat i zrozumienie systemu. Relacje między bohaterami i ich interakcje są przekonujące, sama dużą część książki czytałam chcąc się dowiedzieć, jak się potoczą pewne z nich. Jako pierwszy tom serii, „Z mgły zrodzony” nie jest naładowany akcją, jest raczej typowym wprowadzeniem, które ma czytelnika zaznajomić z wykreowanym przez autora światem. Mimo, że Sanderson stawiany jest często obok Martina, to w przypadku tej książki, intrygi polityczne nie są aż tak obecne, choć mamy element balów i bawiącej się na nich arystokracji, której intencje bywają ukryte. Myśl przewodnia powieści, czyli misja obalenia Imperatora niestety lekko mnie rozczarowała pod koniec. Poza tym, nie mam książce zbyt wiele do zarzucenia, może tylko to, że mało było w niej momentów zaskoczenia, które mocno zapisałyby się w pamięci. Zbudowanie fabuły na kontraście między uciskanymi, zniewolonymi ska i szlachtą, to dobra baza dla serii i wątek, który jak przypuszczam, będzie niósł kolejne tomy. Świat stworzony przez Sandersona jest złożony, ale w pierwszej części nie poznajemy go dogłębnie, dlatego z chęcią przeczytam kolejne tomy serii, żeby jeszcze bardziej się w nim zagłębić.

Sanderson to od długiego czasu jeden z poczytniejszych autorów gatunku high fantasy. Sama planowałam się za niego zabrać już z 10 lat temu, na fali miłości do Pieśni Lodu i Ognia George’a R. R. Martina. Nie wyszło mi to, ale ostatecznie „Z mgły zrodzony” wpadł w moje ręce. Od samego począt...

Rozwiń

Zwiń

„Wyspa bijących serc” to kolejny z azjatyckich tytułów, który był dobry, ale nie skradł mojego serca. Powieść opiera się na bohaterach, jest niespieszna i nakierowana na uczucia, nie znajdziemy tutaj porywającej fabuły czy nagłych zwrotów akcji. W centrum książki znajduje się relacja Shūichiego i ośmioletniego chłopca, Kenty, których łączy zmarła matka tego pierwszego. Lubię powieści, które pokazują odmienne perspektywy i tutaj to zestawienie dorosły-dziecko wypadło ciekawie. W książce nie brakuje trafnych obserwacji życiowych, które zachęcają do refleksji i spojrzenia na świat w trochę inny sposób. Mimo, że znajdziemy w książce optymistyczne akcenty, autorka przede wszystkim mówi o smutku, żałobie, relacjach rodzinnych i samotności. Przeszłość obu głównych bohaterów ujawniana jest stopniowo, co sprawia, że z zainteresowaniem przewracamy kartki. Tytułowa Wyspa Bijących Serc to archiwum, w którym zapisane jest bicie serca każdej chętnej osoby (co ciekawie, to miejsce istnieje naprawdę). Wizyta bohaterów w tym miejscu była dla mnie najmocniejszym emocjonalnie fragmentem powieści. Mimo teoretycznie przekonujących motywów i ciekawego pomysłu, „Wyspa bijących serc” trochę mi się dłużyła i przez większość czasu nie wywoływała zbyt wielu uczuć. Jest to dość melancholijna książka, bardzo powolna, przez co czytelnik może się trochę niecierpliwić tym, do czego ona zmierza. Tak jak kilka innych azjatyckich powieści, ta też jedynie musnęła moje serce, ale nie udało jej się obudzić większych uczuć, na co w przypadku tego typu książek jednak liczę.

„Wyspa bijących serc” to kolejny z azjatyckich tytułów, który był dobry, ale nie skradł mojego serca. Powieść opiera się na bohaterach, jest niespieszna i nakierowana na uczucia, nie znajdziemy tutaj porywającej fabuły czy nagłych zwrotów akcji. W centrum książki znajduje się relacja Shūic...

Rozwiń

Zwiń

Należę do tych, którzy nie oglądali opartego na książce filmu z Sandrą Bullock, dlatego fabuła była dla mnie całkowitym zaskoczeniem. Poza pojedynczymi opowiadaniami Lovecrafta, nie czytałam jeszcze innych tekstów w którym coś przeraża, ale nie wiadomo konkretnie co. Istota, na którą człowiek nie może popatrzeć, bo inaczej traci zmysły i dokonuje samounicestwienia brzmi przerażająco. Bohaterowie mają swoje teorie – może to kosmici, a może jakieś inne potwory – ale generalnie jest zbyt mało danych, żeby jednoznacznie określić zagrożenie. Pojawia się pomysł, na który sama wpadłam: może to autosugestia? Co, jeśli to społeczeństwo samo nakręcało panikę do tego stopnia, że każdy uwierzył w to, że otwarcie oczu oznaczało jego koniec i w efekcie dokonywał samozniszczenia? Może podchodząc do sprawy spokojnie i z ogromną rezerwą, okazałoby się, że nic się nie stanie bez zasłonięcia oczu? W dalszej części książki okazuje się, że ta teoria raczej nie ma racji bytu, bo kilka wydarzeń wskazuje na niezależność grozy od ludzkiego umysłu. Historia poprowadzona jest sprawnie, przeplatają się w niej dwie linie czasowe – teraźniejszość Malorie oraz wydarzenia od początku wybuchu szaleństwa do momentu, kiedy kobieta została sama z dwójką małych dzieci. Klimat powieści jest według mnie naprawdę na wysokim poziomie i ten horror zdaje egzamin, bo zwyczajnie jest straszny. Jeśli oglądaliście „Stamtąd” to na pewno dostrzeżecie jego podobieństwo do „Nie otwieraj oczu”. Jako fanka tego serialu, książkę Malermana także oceniam bardzo dobrze i z niecierpliwością będę wypatrywać jej kontynuacji!

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Akurat.

Należę do tych, którzy nie oglądali opartego na książce filmu z Sandrą Bullock, dlatego fabuła była dla mnie całkowitym zaskoczeniem. Poza pojedynczymi opowiadaniami Lovecrafta, nie czytałam jeszcze innych tekstów w którym coś przeraża, ale nie wiadomo konkretnie co. Istota, na którą człow...

Rozwiń

Zwiń