Profil użytkownika: armenov666

Dodatkowe pół gwiazdki za dotarcie do ogromnej ilości ludzi, którzy mieli do powiedzenia bardzo dużo i szczerze na temat Lewandowskiego. Wypowiada się w niej sam bohater, co trzeba docenić szczególnie, gdyż "Lewandowski. Prawdziwy" nie jest biografią autoryzowaną.

Dowodem na to jak starannie napisana jest ta książka jest fakt, że nikt, mimo szumu jaki wokół niej się zrobił, nie wydał do tej pory oświadczenia czy innego rodzaju dementi. Zaskakuje ilość wypowiedzi krytycznych wobec Roberta, które padają pod nazwiskiem, a trzeba powiedzieć że wiele z nich nie bierze jeńców, zarówno jeśli chodzi o fakty jak i ocenę Lewandowskiego jako człowieka.

Widać ogromną ilość pracy włożoną w napisanie tej książki, jak i uczciwość autora w podejściu do pisania - poruszał się według wcześniej wytycznych zasad weryfikacji wszystkich informacji i rewelacji na temat Lewego. Staszewski stara się być obiektywny i wychodzi z tego obronną ręką.

Czyta się tę biografię bardzo dobrze, jest napisana przystępnym językiem, nawet gdy opisane są zawiłości finansowe wynikające z kontraktów czy ustaleń menadżerskich.

Wydaje mi się że dzięki tej biografii można wyrobić sobie zdanie o Robercie jako człowieku, który jest na pewno... specyficzny, ale kto z wielkich postaci o zasięgu światowym nie jest?

Dodatkowe pół gwiazdki za dotarcie do ogromnej ilości ludzi, którzy mieli do powiedzenia bardzo dużo i szczerze na temat Lewandowskiego. Wypowiada się w niej sam bohater, co trzeba docenić szczególnie, gdyż "Lewandowski. Prawdziwy" nie jest biografią autoryzowaną.

Dowodem na to jak starannie napisana jest ta książka jest fakt, że nikt, mimo szumu jaki wokół niej się...

Bardzo dobry debiut beletrystyczny znanego dziennikarza sportowego, Leszka Milewskiego.

"Dziewczyna o wyjątkowych dłoniach" w zasadzie nie ma fabuły, jest to bardziej medytacja nad społecznością małych miasteczek. Tytułowa postać jest tylko pretekstem do opowieści o lokalnych społecznościach w Polsce prowincjonalnej, gdzie życie toczy się innym tempem, gdzie nikt nie jest anonimowy, a banalne z punktu widzenia wielkich miast, sytuacje dochodzą do rangi wydarzeń, o których się mówi latami. Sytuacje, które stają się z czasem lokalnymi mitami. Tak, jest to również opowieść o przemijaniu, o historii życia człowieka.

Bardzo ciekawy styl, zawierający liczne powtórzenia, który nadają specyficzny rytm opowieści. I chociaż jest to proza, wyczuwa się u Milewskiego poetycką wrażliwość, która nadaje książce intymny charakter.

Zwróciłem uwagę również na posłowie autora, które dodaje nieco kontekstu tej publikacji, stając się jej integralną częścią.

Nie jestem zaskoczony, że "Dziewczyna..." zbiera bardzo dobre recenzje, bo twórczość dziennikarską Leszka Milewskiego znam od dawna, regularnie śledzę jego programy i styl wypowiedzi wskazuje na głęboką elokwencję i oczytanie, gdzie szczególnie przebijają się Jerzy Pilch, Emil Cioran, Wiesław Myśliwski czy Thomas Bernhard. I zapewne ze wszystkich tych twórców Milewski zaczerpnął, nadając tym samym charakterystyczny kształt swojemu dziełu.

Mam nadzieję, że to dopiero początek pisarstwa nie-sportowego Leszka Milewskiego, bo ten beletrystyczny debiut ukazuje nie tylko bardzo dobry warsztat, ale i głęboką wrażliwość samego autora. Tym samym liczę, że w przyszłości będzie miał szansę na wydanie książek w większych wydawnictwach.

I chociaż audiobooka czyta sam autor, to słychać wyraźnie ograniczony budżet (wyczuwalne różnice głośności/jakości w nagrywanych fragmentach), natomiast formaty do czytników są skonwertowanym pdf-em (fizycznego nośnika nie widziałem, więc wydania papierowego nie mogę ocenić). Ale i tak należą się podziękowania dla wydawcy, Theatrum Illuminatum, za danie szansy Milewskiemu.

Ta szansa została bardzo dobrze wykorzystana, czekam na kolejne książki Leszka.

Bardzo dobry debiut beletrystyczny znanego dziennikarza sportowego, Leszka Milewskiego.

"Dziewczyna o wyjątkowych dłoniach" w zasadzie nie ma fabuły, jest to bardziej medytacja nad społecznością małych miasteczek. Tytułowa postać jest tylko pretekstem do opowieści o lokalnych społecznościach w Polsce prowincjonalnej, gdzie życie toczy się innym tempem, gdzie nikt nie jest...

To biografia jednego z moich ulubionych muzyków w historii. To był mus, żeby ją przeczytać, oczywista sprawa dla każdego fana. Jej główną zaletą jest to, że powstała. No i... to byłoby chyba na tyle.

To nie jest tak naprawdę biografia, bo całość ma postać hagiografii. Czyta się ją, jakby jakiś sekciarz pisał o życiu i twórczości swojego guru. Jeśli po kilku razach nie załapiecie, że Peter był geniuszem i wizjonerem, to nie przejmujcie się, natkniecie się na to po raz kolejny, i kolejny.

Autor nie stroni od subiektywnej oceny, zatem jeśli Peter zrobił coś fajnego, jest absolutnym mistrzem, koryfeuszem. Ale jeśli coś takie fajne nie było, Wagner zaczyna go wylewnie tłumaczyć albo zupełnie przemilcza komentarz na ten temat. Na przykład, napiszemy o tym, że pierwsza dziewczyna Petera miała 14 lat? Petera, który miał w tamtym momencie skończone osiemnaście? Pewnie, napiszemy, ale nie skomentujemy tego w żaden sposób, bo mogłoby zrobić się niewygodnie. Typie, jak już zdecydowałeś, że nie będziesz bezstronny, to bądź konsekwentny w każdym elemencie biografii człowieka, o którym piszesz. Rodzina Petera wycofała się ze wsparcia przed wydaniem tej książki, nie mówiąc o członkach zespołu, którzy całkowicie odcięli się od tej pozycji i nie brali udziału w jej powstawaniu. Super biografia.

Autor krytykuje fanów (fanki), że wydaje im się, że znali Petera i wiedzą, jak by reagował na określone sytuacje, czy by coś lubił, czy nie, aprobował albo potępiał. Ale sam w trakcie pisania od tego nie stroni! Nie dość że to bardzo jednostronna narracja, to to ogromna ilość materiału stanowią zebrane cytaty z istniejących już wcześniej wywiadów, rozmów, wspomnień.

Wyjątkowo skomplikowana i niejednoznaczna postać Petera Steele'a zasługuje na zdecydowanie lepszą książkę o swoim życiu. Mam nadzieję, że kiedyś się doczekamy.

Jeśli chcecie/musicie, to przeczytajcie "Soul on Fire", ale ja uznaję tę biografię za wyjątkowo rozczarowującą.

To biografia jednego z moich ulubionych muzyków w historii. To był mus, żeby ją przeczytać, oczywista sprawa dla każdego fana. Jej główną zaletą jest to, że powstała. No i... to byłoby chyba na tyle.

To nie jest tak naprawdę biografia, bo całość ma postać hagiografii. Czyta się ją, jakby jakiś sekciarz pisał o życiu i twórczości swojego guru. Jeśli po kilku razach nie...