Soul on fire - The Life and Music of Peter Steele

To biografia jednego z moich ulubionych muzyków w historii. To był mus, żeby ją przeczytać, oczywista sprawa dla każdego fana. Jej główną zaletą jest to, że powstała. No i... to byłoby chyba na tyle.

To nie jest tak naprawdę biografia, bo całość ma postać hagiografii. Czyta się ją, jakby jakiś sekciarz pisał o życiu i twórczości swojego guru. Jeśli po kilku razach nie załapiecie, że Peter był geniuszem i wizjonerem, to nie przejmujcie się, natkniecie się na to po raz kolejny, i kolejny.

Autor nie stroni od subiektywnej oceny, zatem jeśli Peter zrobił coś fajnego, jest absolutnym mistrzem, koryfeuszem. Ale jeśli coś takie fajne nie było, Wagner zaczyna go wylewnie tłumaczyć albo zupełnie przemilcza komentarz na ten temat. Na przykład, napiszemy o tym, że pierwsza dziewczyna Petera miała 14 lat? Petera, który miał w tamtym momencie skończone osiemnaście? Pewnie, napiszemy, ale nie skomentujemy tego w żaden sposób, bo mogłoby zrobić się niewygodnie. Typie, jak już zdecydowałeś, że nie będziesz bezstronny, to bądź konsekwentny w każdym elemencie biografii człowieka, o którym piszesz. Rodzina Petera wycofała się ze wsparcia przed wydaniem tej książki, nie mówiąc o członkach zespołu, którzy całkowicie odcięli się od tej pozycji i nie brali udziału w jej powstawaniu. Super biografia.

Autor krytykuje fanów (fanki),że wydaje im się, że znali Petera i wiedzą, jak by reagował na określone sytuacje, czy by coś lubił, czy nie, aprobował albo potępiał. Ale sam w trakcie pisania od tego nie stroni! Nie dość że to bardzo jednostronna narracja, to to ogromna ilość materiału stanowią zebrane cytaty z istniejących już wcześniej wywiadów, rozmów, wspomnień.

Wyjątkowo skomplikowana i niejednoznaczna postać Petera Steele'a zasługuje na zdecydowanie lepszą książkę o swoim życiu. Mam nadzieję, że kiedyś się doczekamy.

Jeśli chcecie/musicie, to przeczytajcie "Soul on Fire", ale ja uznaję tę biografię za wyjątkowo rozczarowującą.

To biografia jednego z moich ulubionych muzyków w historii. To był mus, żeby ją przeczytać, oczywista sprawa dla każdego fana. Jej główną zaletą jest to, że powstała. No i... to byłoby chyba na tyle.

To nie jest tak naprawdę biografia, bo całość ma postać hagiografii. Czyta się ją, jakby jakiś sekciarz pisał o życiu i twórczości swojego guru. Jeśli po kilku razach nie...

Noo... Przeczytałam. Takie tam amerykańskie biadolenie.
Męczyłam, męczyłam, aż w końcu zmęczyłam.
Wkurzało mnie, że nie po kolei było. Najwyraźniej bardziej autorowi zależało na chwytliwej (dla fanów) opowieści, niż zachowaniu chronologii.
Tak wiem, czepiam się. Co zrobić, w końcu to książka o moim fetyszu.

Noo... Przeczytałam. Takie tam amerykańskie biadolenie.
Męczyłam, męczyłam, aż w końcu zmęczyłam.
Wkurzało mnie, że nie po kolei było. Najwyraźniej bardziej autorowi zależało na chwytliwej (dla fanów) opowieści, niż zachowaniu chronologii.
Tak wiem, czepiam się. Co zrobić, w końcu to książka o moim fetyszu.

Widać, że książkę pisał fan. Albo osoba, która zbytnio się bała napisać cokolwiek złego o swoim idolu, bo wazelina aż się wylewa z kart. Peter nigdy nie zrobił niczego złego, dla każdego uczynku autor znajduje wytłumaczenie. A to chyba nie o to chodzi.

Mimo to czytałam tę biografię z zapartym tchem. Miło było mieć mały wgląd w życie Petera.

Widać, że książkę pisał fan. Albo osoba, która zbytnio się bała napisać cokolwiek złego o swoim idolu, bo wazelina aż się wylewa z kart. Peter nigdy nie zrobił niczego złego, dla każdego uczynku autor znajduje wytłumaczenie. A to chyba nie o to chodzi.

Mimo to czytałam tę biografię z zapartym tchem. Miło było mieć mały wgląd w życie Petera.