Nie widziałam Cię już od miesiąca.
I nic. Jestem może bledsza,
trochę śpiąca, trochę bardziej milcząca.
Lecz widać można żyć bez powietrza.

Nie widziałam Cię już od miesiąca.
I nic. Jestem może bledsza,
trochę śpiąca, trochę bardziej milcząca.
Lecz widać można żyć bez powietrza.

Sekretem dobrej starości jest nie co innego, tylko szczery pakt z samotnością.

Sekretem dobrej starości jest nie co innego, tylko szczery pakt z samotnością.

Człowiek ma prawo do niezabijania. Do tego, by się zabijania nie uczyć. Takiego prawa nie ma w żadnej konstytucji.

Człowiek ma prawo do niezabijania. Do tego, by się zabijania nie uczyć. Takiego prawa nie ma w żadnej konstytucji.

Nie można mieć jednego serca do nienawiści, a drugiego - do miłości. Człowiek ma jedno, więc zawsze myślałam o tym, jak to serce ocalić.

Nie można mieć jednego serca do nienawiści, a drugiego - do miłości. Człowiek ma jedno, więc zawsze myślałam o tym, jak to serce ocalić.

Kiedy mówią kobiety, nie ma albo prawie nie ma tego, o czym zwykle czytamy i słuchamy: jak jedni ludzie po bohatersku zabijali innych i zwyciężyli. Albo przegrali. Jaki mieli sprzęt, jakich generałów. Kobiety opowiadają inaczej i o czym innym. 'Kobieca' wojna ma swoje własne barwy, zapachy, własne oświetlenie i przestrzeń uczuć. Własne słowa. Nie ma tam bohaterów i niesamowitych wyczynów, są po prostu ludzie, zajęci swoimi ludzkimi-nieludzkimi sprawami. I cierpią tam nie tylko ludzie, ale także ziemia, ptaki, drzewa. Wszyscy, którzy żyją razem z nami na tym świecie. Cierpią bez słów, a to jest jeszcze straszniejsze…

Kiedy mówią kobiety, nie ma albo prawie nie ma tego, o czym zwykle czytamy i słuchamy: jak jedni ludzie po bohatersku zabijali innych i zwyciężyli. Albo przegrali. Jaki mieli sprzęt, jakich generałów. Kobiety opowiadają inaczej i o czym innym. 'Kobieca' wojna ma swoje własne barwy, zapachy, własne oświetlenie i przestrzeń uczuć. Własne słowa. Nie ma tam bohaterów i niesamowityc...

(...) posiadała niezwykle rzadką zaletę istnienia tylko w odpowiednich po temu momentach.

(...) posiadała niezwykle rzadką zaletę istnienia tylko w odpowiednich po temu momentach.

Boję się jednego – że strachu w naszym życiu jest
więcej niż miłości.

Boję się jednego – że strachu w naszym życiu jest
więcej niż miłości.

Krzyknięto do nas: "Zwycięstwo!" (...) Pamiętam swoje pierwsze uczucie - radość. I od razu, w tej samej chwili - strach! Panika! Panika! Jak tu dalej żyć? (...) Przedtem bałyśmy się śmierci, a teraz życia - to było jednakowo straszne. (s. 272)

Krzyknięto do nas: "Zwycięstwo!" (...) Pamiętam swoje pierwsze uczucie - radość. I od razu, w tej samej chwili - strach! Panika! Panika! Jak tu dalej żyć? (...) Przedtem bałyśmy się śmierci, a teraz życia - to było jednakowo straszne. (s. 272)

Nie rozumiał, że ci, którzy wznoszą się na najwyższe szczyty, spadają czasem w najgłębszą otchłań, ci zaś, którzy najbardziej żywiołowo się cieszą doznają największych cierpień.

Nie rozumiał, że ci, którzy wznoszą się na najwyższe szczyty, spadają czasem w najgłębszą otchłań, ci zaś, którzy najbardziej żywiołowo się cieszą doznają największych cierpień.

Miłość w śląskim domu to był towar deficytowy. Ciężko pracujący ludzie nie mają na nią czasu, bo muszą harować, żeby uzasadnić swoje istnienie. To, że babcia kochała Marijkę, a Marijka babcię, było więc piękne i wzruszające. Dziś można by o tym pewnie napisać list do "Wysokich Obcasów" i dostać w nagrodę półroczną prenumeratę i krem nawilżający do twarzy. Wtedy jednak nikt nie dawał nagród wręcz przeciwnie - za miłość trzeba było zapłacić, słono, najdroższą walutą: cierpieniem tak wielkim, że może lepiej było w ogóle nie kochać, tylko dać sobie spokój i żyć, jak żyli inni, mając wszystko pochowane pod powierzchnią, zasypane ziemią, przykryte podszewkami spódnic i wełnianym podbiciem zimowych serdaków. Serce w kamień".

Miłość w śląskim domu to był towar deficytowy. Ciężko pracujący ludzie nie mają na nią czasu, bo muszą harować, żeby uzasadnić swoje istnienie. To, że babcia kochała Marijkę, a Marijka babcię, było więc piękne i wzruszające. Dziś można by o tym pewnie napisać list do "Wysokich Obcasów" i dostać w nagrodę półroczną prenumeratę i krem nawilżający do twarzy. Wtedy jednak nikt nie ...

Stoimy w szeregu, nikt nic nie mówi, nie rusza jej. A ona potem podniosła głowę i zobaczyła, że nie tylko jej syn zginął, że leży wielu młodych. Zaczęła więc opłakiwać tamtych, cudzych synów: "Moi wy synkowie kochani! Nie widzą was wasze mateńki, nie wiedzą, że wszyscy idziecie do ziemi! A ziemia taka zimna. Na dworze zima sroga. To ja popłaczę zamiast nich, wszystkich was pożałuję. (...) - wszyscy mężczyźni w głos zaczęli płakać.

Stoimy w szeregu, nikt nic nie mówi, nie rusza jej. A ona potem podniosła głowę i zobaczyła, że nie tylko jej syn zginął, że leży wielu młodych. Zaczęła więc opłakiwać tamtych, cudzych synów: "Moi wy synkowie kochani! Nie widzą was wasze mateńki, nie wiedzą, że wszyscy idziecie do ziemi! A ziemia taka zimna. Na dworze zima sroga. To ja popłaczę zamiast nich, wszystkich was poża...

Do tego, że Balthasar mimowolnie, niczym demiurg, stworzył świat rodziny, w którym żyli rozdrobnieni ludzie, składający się z niemieckich i rosyjskich połówek, ćwierci, ósmych części. Zbędni, przejściowi, uzupełniający, niewpisani w całej rozciągłości w obronny kontekst tradycji. W tym świecie istniała bardzo wysoka cena niewypału, przypadkowości, nieszczęśliwego zbiegu okoliczności; w nim niedorzeczne podejrzenie, smrodliwe oszczerstwo, niedobre spojrzenie miały wielką moc oddziaływania na rzeczywistość - dlatego że rozdrobnionych ludzi łatwiej sobie podporządkować niż jednolitych, łatwiej ich przedstawić jako demony z bieżącego politycznego bestiariusza.

Do tego, że Balthasar mimowolnie, niczym demiurg, stworzył świat rodziny, w którym żyli rozdrobnieni ludzie, składający się z niemieckich i rosyjskich połówek, ćwierci, ósmych części. Zbędni, przejściowi, uzupełniający, niewpisani w całej rozciągłości w obronny kontekst tradycji. W tym świecie istniała bardzo wysoka cena niewypału, przypadkowości, nieszczęśliwego zbiegu okolicz...

Zastanawiało go, jak trudno jest rozpoznać nowe zło. Jeszcze nie ma swojej nazwy, rozważa się o nim w słowach pochodzących z poprzedniego, okrutnego wieku: przepędzili plemię śniadych... A w środku tego oswojonego zła, które uznawane jest za nieuniknione lub usprawiedliwione, dojrzewają nasiona nowego zła. Lecz to dopiero nasiona, nieposiadające jeszcze potrzebnej gleby, której dopiero przyjdzie się ujawnić.

Zastanawiało go, jak trudno jest rozpoznać nowe zło. Jeszcze nie ma swojej nazwy, rozważa się o nim w słowach pochodzących z poprzedniego, okrutnego wieku: przepędzili plemię śniadych... A w środku tego oswojonego zła, które uznawane jest za nieuniknione lub usprawiedliwione, dojrzewają nasiona nowego zła. Lecz to dopiero nasiona, nieposiadające jeszcze potrzebnej gleby, której...