Nie wiem dlaczego do tej pory nie przeczytałam tej książki - chyba musiałam do tego dojrzeć - ponieważ po lekturze jestem oczarowana!
Historia jest wciągająca, szczegóły powalająco dopracowane, bohaterowie wspaniale skomplikowani, a fabuła momentami wręcz cudownie oburzająca.

Nie wiem dlaczego do tej pory nie przeczytałam tej książki - chyba musiałam do tego dojrzeć - ponieważ po lekturze jestem oczarowana!
Historia jest wciągająca, szczegóły powalająco dopracowane, bohaterowie wspaniale skomplikowani, a fabuła momentami wręcz cudownie oburzająca.

Dawno nie spotkałam na swej czytelniczej drodze książki napisanej z takim rozmachem, tak bardzo wielowątkowej. Bohaterowie niemal tysiąca stron tej pozycji są cudownie wyraziści i choć bywają stereotypowi, to momentami potrafią także porządnie zaskoczyć. Opowiadana przez "Filary Ziemi" historia równoważy się swoją przewidywalnością i nieoczekiwanymi meandrami zwrotów akcji. Czytając wręcz czuje się emocje bohaterów: od ogromnej miłości, dojmującego smutku, palącej złości, przez cielesne pożądanie aż do przeszywającego na wskroś obrzydzenia. Śmiało nazywam tę książkę wspaniałą i długo jej nie zapomnę.

Dawno nie spotkałam na swej czytelniczej drodze książki napisanej z takim rozmachem, tak bardzo wielowątkowej. Bohaterowie niemal tysiąca stron tej pozycji są cudownie wyraziści i choć bywają stereotypowi, to momentami potrafią także porządnie zaskoczyć. Opowiadana przez "Filary Ziemi" historia równoważy się swoją przewidywalnością i nieoczekiwanymi meandrami zwrotów akcji....

Sięgnęłam po tę książkę wiedziona nadzieją... Płonną, niestety, bo choć próbowałam się przekonać do tej serii i specyficznego pióra Autorki, to zdecydowanie nie zaiskrzyło. Zupełnie jak między główną bohaterką i jej mężem.
Większość wydarzeń z książki jest sztywno, ciężko i węzłowato opisana, a taka treść, przynajmniej według mnie, nie emanuje niczym porywającym czytelnika.
Odniesienia historyczne do ówczesnego Sandomierza cenie i szanuję, gdyż pochodzę z okolic, ale to wciąż za mało aby ocenić tę książkę jako lepszą niż po prostu przyzwoita. Zdecydowanie nie w moim guście, choć przed napoczęciem poprzedniej części sądziłam inaczej.
Ciekawsza akcja rozgrywa się, tak jak w przypadku "Potomków złych ludzi", na ostatnich stu stronach powieści, ale tym razem już się na ten wybieg nie nabiorę.

Sięgnęłam po tę książkę wiedziona nadzieją... Płonną, niestety, bo choć próbowałam się przekonać do tej serii i specyficznego pióra Autorki, to zdecydowanie nie zaiskrzyło. Zupełnie jak między główną bohaterką i jej mężem.
Większość wydarzeń z książki jest sztywno, ciężko i węzłowato opisana, a taka treść, przynajmniej według mnie, nie emanuje niczym porywającym...

"Potomkowie złych ludzi" niestety nie do końca mnie zachwycili.
Traktując całość jako wstęp do reszty sagi można powiedzieć, że jest to książka przyzwoita. I nic ponadto.
Brakuje mi tutaj trójwymiarowości postaci, bo mimo, że są niby skomplikowani i niekiedy skonfliktowani z otaczającym ich światem, to wydają mi się jednocześnie w jakiś sposób płytcy.
Mimo wielu napoczętych wątków, żaden nie jest szczególnie intrygujący. Tematyka tej książki jest trudna, ale w zasadzie dobrze oddana.
Być może kolejny tom zmieni sposób postrzegania przeze mnie tej pozycji i gorączkowo będę sięgać po tom trzeci... Kto wie?
Spróbuję zweryfikować swoje przypuszczenia w najbliższym czasie. ;-)

"Potomkowie złych ludzi" niestety nie do końca mnie zachwycili.
Traktując całość jako wstęp do reszty sagi można powiedzieć, że jest to książka przyzwoita. I nic ponadto.
Brakuje mi tutaj trójwymiarowości postaci, bo mimo, że są niby skomplikowani i niekiedy skonfliktowani z otaczającym ich światem, to wydają mi się jednocześnie w jakiś sposób płytcy.
Mimo wielu...

Nie, nie i jeszcze raz nie.
Przede wszystkim za akt defenestracji, za to, że August był przemożną siłą unoszącą przeciwników w powietrze, a także za to, że wydzieranie się głównej bohaterki kupowało cenne sekundy w walce zarówno jemu, jak i jego przeciwnikom.
Grubo ponad połowa książki była dla mnie męką pańską.
O tyle, o ile sam pomysł naprawdę wydaje się interesujący i po przeczytaniu całości zasługuje na pochwałę, a nawet cicho liczę na kontynuację w lepszym stylu, niż zastałam w tej pozycji, to po prostu nie mogę puścić w niepamięć tego, jak ciężko było mi dobrnąć do interesujących fragmentów tej książki.
Śmiało mogę powiedzieć, że dopiero ostatnie sto stron dostarczyło mi rozrywki jakiej oczekiwałam sięgając po tę lekturę.

Nie, nie i jeszcze raz nie.
Przede wszystkim za akt defenestracji, za to, że August był przemożną siłą unoszącą przeciwników w powietrze, a także za to, że wydzieranie się głównej bohaterki kupowało cenne sekundy w walce zarówno jemu, jak i jego przeciwnikom.
Grubo ponad połowa książki była dla mnie męką pańską.
O tyle, o ile sam pomysł naprawdę wydaje się interesujący i...

Cała seria "Ścieżki nadziei" to książki piękne, poruszające, zmuszające do refleksji: nad życiem, nad samym sobą, nad siłą i brakiem siły charakteru, zależnie od okoliczności towarzyszących człowiekowi.
Są to niewątpliwie dzieła zaskakujące momentami swoją brutalnością, ale tu wydarzenia okropne podane są w przystępny dla czytelnika sposób. Motywy bohaterów są interesujące, jednocześnie pociągające lub odpychające, ale nigdy czarno-białe.
Czyta się to wszystko bardzo gładko i nad wyraz przyjemnie. Kolejne rozdziały przykuwają uwagę odbiorcy coraz to w inny sposób.
Mam nadzieję, że powstanie kolejna część, bo zakończenie tego tomu stworzyło wręcz idealne warunki do kontynuacji losów głównych, i tych mniej głównych, postaci.

Cała seria "Ścieżki nadziei" to książki piękne, poruszające, zmuszające do refleksji: nad życiem, nad samym sobą, nad siłą i brakiem siły charakteru, zależnie od okoliczności towarzyszących człowiekowi.
Są to niewątpliwie dzieła zaskakujące momentami swoją brutalnością, ale tu wydarzenia okropne podane są w przystępny dla czytelnika sposób. Motywy bohaterów są interesujące,...

Wyraziście zarysowane postacie. Wciągająca fabuła. Interesujące tło historyczne. Konflikty wewnętrzne i zewnętrzne przedstawionych bohaterów wspaniale umiejscowione w otaczającej ich rzeczywistości. Słodko-gorzki klimat. Zakończenie zmuszające do sięgnięcia po kolejny tom. Czego chcieć więcej?
Fantastycznie zajęłam myśli, a czas spędzony na lekturze tego tytułu był tylko i wyłącznie ogromną przyjemnością.

Wyraziście zarysowane postacie. Wciągająca fabuła. Interesujące tło historyczne. Konflikty wewnętrzne i zewnętrzne przedstawionych bohaterów wspaniale umiejscowione w otaczającej ich rzeczywistości. Słodko-gorzki klimat. Zakończenie zmuszające do sięgnięcia po kolejny tom. Czego chcieć więcej?
Fantastycznie zajęłam myśli, a czas spędzony na lekturze tego tytułu był tylko i...

No cóż, mimo szczerych chęci nieszczególnie spodobało mi się wprowadzenie do świata zawartego w tej książce. Pierwszą połowę czytałam z wyraźnie odczuwanym zażenowaniem stylem autora, który stworzył niebotycznie drętwe i naciągane dialogi wypełniające kolejne strony książki. Do samego końca lektury nie mogłam się niestety otrząsnąć z wrażenia, jakie na mnie wywarły.
Później historia rozwinęła się już całkiem przyzwoicie, akcja stała się płynna a ilość kretyńskich wymian zdań między bohaterami zmalała do znośnego poziomu. Znalazł się też tutaj ciekawy zwrot akcji, a zakończenie daje nadzieję na poprawę jakości w zapowiedzianej tam kontynuacji historii komisarza Hellera.

No cóż, mimo szczerych chęci nieszczególnie spodobało mi się wprowadzenie do świata zawartego w tej książce. Pierwszą połowę czytałam z wyraźnie odczuwanym zażenowaniem stylem autora, który stworzył niebotycznie drętwe i naciągane dialogi wypełniające kolejne strony książki. Do samego końca lektury nie mogłam się niestety otrząsnąć z wrażenia, jakie na mnie wywarły....

Ta część nie jest tak dobra jak tom pierwszy, ale wciąż jest przyjemnie zaskakująco-wciągająca.

Ta część nie jest tak dobra jak tom pierwszy, ale wciąż jest przyjemnie zaskakująco-wciągająca.

Historia zaskakująca, oryginalna, ciekawa i pochłaniająca czytelnika. Nie sądziłam, że dalsze losy Millie będzie dało się poprowadzić na poziomie zbliżonym do pierwszego tomu. A jednak!

Historia zaskakująca, oryginalna, ciekawa i pochłaniająca czytelnika. Nie sądziłam, że dalsze losy Millie będzie dało się poprowadzić na poziomie zbliżonym do pierwszego tomu. A jednak!

Do połowy książki nie byłam w stanie zrozumieć, co sprawiło, że ma tak dobrą ocenę na LC, a to że jest bestsellerem i to z ekranizacją w kinach, dosłownie mnie bolało. Moment, w którym pojawił się pierwszy zwrot akcji w tej historii, był dla mnie jak spotkanie z pędzącym pociągiem towarowym 🤯
Coś wspaniałego! Totalnie się tego nie spodziewałam. Od tej chwili czytałam już z zapartym tchem i w olimpijskim tempie skończyłam lekturę, ale szczękę zbierać z podłogi będę jeszcze długo.

Do połowy książki nie byłam w stanie zrozumieć, co sprawiło, że ma tak dobrą ocenę na LC, a to że jest bestsellerem i to z ekranizacją w kinach, dosłownie mnie bolało. Moment, w którym pojawił się pierwszy zwrot akcji w tej historii, był dla mnie jak spotkanie z pędzącym pociągiem towarowym 🤯
Coś wspaniałego! Totalnie się tego nie spodziewałam. Od tej chwili czytałam już z...

Kolejny reread cyklu o Wiedźminie pozwolił mi zupełnie inaczej spojrzeć na ten tom jego przygód.
Kiedyś - rozczarowana, zdegustowana, sfrustrowana lekturą; dziś - wdzięczna, zachwycona i spełniona.
Być może nie jest to wiele wnoszący do sagi twór, ale niewątpliwie jest to przyjemne pogłębienie historii Geralta.

Kolejny reread cyklu o Wiedźminie pozwolił mi zupełnie inaczej spojrzeć na ten tom jego przygód.
Kiedyś - rozczarowana, zdegustowana, sfrustrowana lekturą; dziś - wdzięczna, zachwycona i spełniona.
Być może nie jest to wiele wnoszący do sagi twór, ale niewątpliwie jest to przyjemne pogłębienie historii Geralta.

Jestem tak zachwycona, że wręcz czuje się zmuszona uderzyć w tony zbliżone do treści tejże książki: Doprawdy nie pamiętam, kiedy ostatni raz przeczytałam coś o tak wspaniale pokrętnej fabule, z tak wyrazistymi i charakternymi postaciami, co jednocześnie rozbawiłoby mnie tak wielce, jak ten tytuł! Do tego całość okraszona jest iście idealną dozą ironii. Wspaniała lektura! Czyta się niemal samoistnie, a oderwanie się od tej przyjemności graniczy z cudem.

Jestem tak zachwycona, że wręcz czuje się zmuszona uderzyć w tony zbliżone do treści tejże książki: Doprawdy nie pamiętam, kiedy ostatni raz przeczytałam coś o tak wspaniale pokrętnej fabule, z tak wyrazistymi i charakternymi postaciami, co jednocześnie rozbawiłoby mnie tak wielce, jak ten tytuł! Do tego całość okraszona jest iście idealną dozą ironii. Wspaniała lektura!...

Jest to moje pierwsze spotkanie z Jo Nesbø, toteż może jeszcze nie nastroiłam się odpowiednio do jego twórczości - pierwszy tom cyklu o Harrym Hole niestety mnie nie porwał.
Gdyby całość "Człowieka nietoperza" była taka jak ostatnie, mniej więcej, 70 stron...
Tymczasem 80% tego tytułu trzeba po prostu jakoś przebrnąć. Niektóre wątki są strasznie mgliste i mdłe, do tego dość nijako opisane. Niewielki plus stanowiło dla mnie przedstawienie poszczególnych rozdziałów w niemal kinowym klimacie. Jednak nie zmienia faktu, że w trakcie lektury zwyczajnie się wynudziłam.

Jest to moje pierwsze spotkanie z Jo Nesbø, toteż może jeszcze nie nastroiłam się odpowiednio do jego twórczości - pierwszy tom cyklu o Harrym Hole niestety mnie nie porwał.
Gdyby całość "Człowieka nietoperza" była taka jak ostatnie, mniej więcej, 70 stron...
Tymczasem 80% tego tytułu trzeba po prostu jakoś przebrnąć. Niektóre wątki są strasznie mgliste i mdłe, do tego...

Nawet Forst mnie tak nie zamęczył, jak Gerard Edling tylko tym jednym tomem...

Nawet Forst mnie tak nie zamęczył, jak Gerard Edling tylko tym jednym tomem...

Zdecydowanie dotychczas najlepsza część całego cyklu.

Zdecydowanie dotychczas najlepsza część całego cyklu.

Fabuła sama w sobie intrygująca... Szkoda, że tak mdło podana. Do tego stopnia, że biłam się z myślami, czy aby nie porzucić lektury.
Po ciężkiej przeprawie przez początkowe, bagatela, trzysta stron, ostatnia setka przynajmniej częściowo wynagradza poniesiony trud.
Po trzeci tom sięgnę tylko dla zasady...

Fabuła sama w sobie intrygująca... Szkoda, że tak mdło podana. Do tego stopnia, że biłam się z myślami, czy aby nie porzucić lektury.
Po ciężkiej przeprawie przez początkowe, bagatela, trzysta stron, ostatnia setka przynajmniej częściowo wynagradza poniesiony trud.
Po trzeci tom sięgnę tylko dla zasady...

Jako, że to ostatnia część cyklu o Szeptusze pozwolę sobie ocenić jego całokształt.
Wymęczyłam, dla samej zasady doczytywania napoczętych wielotomowych historii - podsumowując telegraficznym skrótem.
A szerzej: o tyle, o ile ilość przypisów i ciekawych informacji na temat różnych kultur i przenikania się ze sobą wielobarwnych społeczności jest imponująca, to sam splot wydarzeń dookoła tytułowej Szeptuchy, brzydko pisząc, dupy nie urywa. Momentami czytelnik gubi się w gąszczu opisów pobocznych, odnośników i tej, ekhem, pożal się Borze, poezji pomiędzy rozdziałami...
Nawoja jak na główną bohaterkę jest na wskroś nijaka. Zarys postaci faluje i zupełnie nie trzyma się kupy, a im dłużej czyta się tę serię, tym bardziej jest to widoczne i zarazem drażniące.
Zdecydowanie nie jest to lektura dla osób bez samozaparcia; skłaniam się wręcz ku stwierdzeniu, że może jest to coś dla tych z delikatnymi skłonnościami masochistycznymi.

Jako, że to ostatnia część cyklu o Szeptusze pozwolę sobie ocenić jego całokształt.
Wymęczyłam, dla samej zasady doczytywania napoczętych wielotomowych historii - podsumowując telegraficznym skrótem.
A szerzej: o tyle, o ile ilość przypisów i ciekawych informacji na temat różnych kultur i przenikania się ze sobą wielobarwnych społeczności jest imponująca, to sam splot...

Pozycja intrygująca, pomimo koślawych dialogów i nieskładnego biegu opowieści nakreślonych raczej dość specyficznym piórem autorki.

Pozycja intrygująca, pomimo koślawych dialogów i nieskładnego biegu opowieści nakreślonych raczej dość specyficznym piórem autorki.

Ta książka, mi, jako kobiecie... Niesamowicie zszargała nerwy.
Jest świetna, poruszająca, intrygująca, zaskakująca. Nie mogłam się oderwać. Ba, ja nie mogłam zasnąć po przerwaniu lektury!

Ta książka, mi, jako kobiecie... Niesamowicie zszargała nerwy.
Jest świetna, poruszająca, intrygująca, zaskakująca. Nie mogłam się oderwać. Ba, ja nie mogłam zasnąć po przerwaniu lektury!