Kolejka wydmuszka na jaką się dałem nabrać. W skrócie to Harry Potter w klimacie Krzyżaków w stylu young adult. Bohaterowie całkowicie nijacy i wszyscy pisani na jedno kopyto, do samego końca nie wiedziałem kto jest kim bo nie posiadają żadnych unikalnych cech. Nawet nie pamiętam ich dokładnych imion. Historia do bólu sztampowa, płytka, pełna bzdur. Mój ulubiony fragment to ten gdzie protagoniści zupełnie bez problemu zdobywają „niezdobywalną” twierdzę, a jeden z nich udaje strażnika na murze. Cudo. Niby jest jakaś tajemnica, niby jakiś spisek ale jest to opisane w taki sposób że interesowało mnie to w tym samym stopni co zeszłoroczny śnieg

Kolejka wydmuszka na jaką się dałem nabrać. W skrócie to Harry Potter w klimacie Krzyżaków w stylu young adult. Bohaterowie całkowicie nijacy i wszyscy pisani na jedno kopyto, do samego końca nie wiedziałem kto jest kim bo nie posiadają żadnych unikalnych cech. Nawet nie pamiętam ich dokł...

Rozwiń

Zwiń

Bardzo się chciałem polubić z tą serią ale drugi tom jest jeszcze gorszy od pierwszego. Jedyny pożyteczny aspekt to umiejscowienie akcji, cała reszta jest męcząco nijaka i zupełnie przeciętna. Historia nudnawa, opisy walk do bólu podobne, styl pisarski toporny.

Bardzo się chciałem polubić z tą serią ale drugi tom jest jeszcze gorszy od pierwszego. Jedyny pożyteczny aspekt to umiejscowienie akcji, cała reszta jest męcząco nijaka i zupełnie przeciętna. Historia nudnawa, opisy walk do bólu podobne, styl pisarski toporny.

Thomas Shlesser jest idealnym przykładem nauczyciela który nie potrafi przekazać swojej wiedzy, a przy okazji zanudzi swoich uczniów na śmierć. Po kolei.

Zupełnie nie rozumiem po co jest fabularny watek Mony. Jest nudny, niepotrzebny, nic nie wnosi, w niewiarygodny sposób ukazuje postać 10-letniej dziewczynki. Można go całkowicie wyciać a ksiazka nic na tym nie straci.

Siegajac po ta powiesc wiedzialem, ze jestem malo wrazliwy na sztuke, jednak potrafie docenic jej aspekty. Pod jednym warunkiem: jak mi ktos o nich merytorycznie opowie. Zakładałem, ze jesli historyk sztuki pokaze mi na co zwrocic uwage i dlaczego dany obraz uchodzi za dzielo to latwiej mi będzie zrozumieć fenomen obrazu.

Niestety, po przeczytaniu ksiażki raczej upewniłem się, że jest to dla mnie forma kompletnie niezrozumiała. Posłuże się przykładem. Autor tak opisuje obraz Mony Lisy: "Rozległy pejzaż za jej plecami przypomina tworzacy sie dopiero wszechświat, podległy chaosowi przepływajcych przez niego energii. (...)Ale uśmiecha się z wyborna celnościa [ten wszechświat-przyp. mój], bez arogancji i wyższości". Wyborne grafomaństwo, redakcja i stylistyka na poziomie 10latki.

Być może dałoby sie to wszystko przeżyć gdyby ksiazka byla o połowę krotsza, a tak dość szybko czuć przesyt obcowania ze "sztuka".

Thomas Shlesser jest idealnym przykładem nauczyciela który nie potrafi przekazać swojej wiedzy, a przy okazji zanudzi swoich uczniów na śmierć. Po kolei.

Zupełnie nie rozumiem po co jest fabularny watek Mony. Jest nudny, niepotrzebny, nic nie wnosi, w niewiarygodny sposób ukazuje posta...

Rozwiń

Zwiń

Zdecydowanie słabsza niż poprzednie ale nadal niedorzecznie durna za co lubię tę serię 😄

Zdecydowanie słabsza niż poprzednie ale nadal niedorzecznie durna za co lubię tę serię 😄